บทที่ 617 บุกรัง, สวนวิหควิญญาณระดับสอง

"เชี่ย! นี่คือนกอินทรีที่กกไข่อยู่เหรอเนี่ย?" จางเสี่ยวหลงตกตะลึงกับขนาดตัวอันมหึมาของนกอินทรีเฒ่าตัวนี้ ปีกของมันกางออกกว้างอย่างน้อยสองเมตรห้าสิบถึงสองเมตรหกสิบ ความยาวลำตัวไม่ต่ำกว่าหนึ่งเมตรยี่สิบ ขนส่วนใหญ่เป็นสีน้ำตาลเข้ม แต่ขนบริเวณคอและไหล่เมื่อต้องแสงอาทิตย์กลับทอประกายสีทองเจิดจ้า ราวกับสวมเกราะทองคำศักดิ์สิทธิ์ ดูสง่างามยิ่งนัก "เชี่ยๆๆ ไม่ได้โม้นะ อินทรีตัวนี้มันสวยโคตรๆ!"

"หลงรักเลย ฉันต้องเอาไข่ของพวกมันมาให้ได้!"

ตอนที่รังฝั่งตรงข้ามเริ่มมีความเคลื่อนไหว จางเสี่ยวหลงได้พาสัตว์เลี้ยงชนิดหนึ่งกลับเข้าไปซ่อนตัวในมิติเรียบร้อยแล้ว เขาจ้องมองนกอินทรีเฒ่าที่บินโฉบเฉี่ยวอยู่บนท้องฟ้าตาไม่กระพริบ——ไม่สิ ต้องเรียกว่า อินทรีทอง "แม่เจ้า ที่แท้มันคืออินทรีทองที่พวกผู้ใหญ่ชอบพูดถึงกันนี่เอง!"