บทที่ 634 ช่วยชีวิตสหายสองนาย

ตอนนี้ต้นตอของปัญหาทั้งหมด อยู่ที่ตัวจางเสี่ยวหลง เจิ้งต้าเหลยคิดเช่นนั้น หากจางเสี่ยวหลงเข้าป่าไปแล้วเกิดเหตุไม่คาดฝัน ปัญหาทุกอย่างก็จะถูกแก้ไข ลองคิดดูสิ ถ้าจางเสี่ยวหลงตายในป่า ใครจะยังจดจำผลงานที่เขาสร้างไว้ได้? ต่อให้มีคนจำได้ เจิ้งต้าเหลยก็สามารถใช้ข้ออ้างว่ากำลังอยู่ในระหว่างตรวจสอบ ปัดเรื่องนี้ทิ้งไปได้อย่างง่ายดาย ดังนั้น สิ่งที่เจิ้งต้าเหลยคิดในใจก็คือ——จางเสี่ยวหลงควรจะตายในป่าซะ ขอให้เขาเจอเสือ หมีดำ หรือฝูงต่อหัวเสือ... ทางที่ดีอย่าให้เหลือแม้แต่ซากกระดูก จบปัญหาไปเลยทีเดียว

จางเสี่ยวหลงก้าวเข้าสู่ภูเขาใหญ่ เขาไม่สะดวกที่จะปล่อยสัตว์เลี้ยงออกมา เพราะยังมีสหายอีกสิบสองนายติดอยู่ในป่า ไม่มีใครรู้ว่าสหายเหล่านั้นกำลังเดินทางกลับ หรือใกล้จะเดินออกจากป่าแล้วหรือยัง! เขาใช้กระแสจิตสั่งการเสี่ยวเฟยเฟย ให้ช่วยหาผึ้งเจ้าถิ่น "ได้เลย เจ้านาย ปล่อยเป็นหน้าที่ข้า ข้าตอนนี้เทพจนน่ากลัว ขนาดตัวข้าเองยังกลัวตัวเองเลย!"

"พรวด..." จางเสี่ยวหลงเกือบสะดุดหน้าคะมำ เจ้าเสี่ยวเฟยเฟย หลังจากได้นอนบนเตียงหินชำระไขกระดูกไปหลายรอบ ร่างกายมันแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมจริงๆ แต่ไอ้หมอนี่มันจะมั่นใจเกินเบอร์ไปไหม? ทำไมไม่รู้จักถ่อมตัวบ้างนะ? ช่างเถอะ สัตว์เลี้ยงมีบุคลิกบ้างก็ดี จะได้ไม่จืดชืด อย่างน้อยก็มีเพื่อนคุยแก้เหงา ช่วงฤดูร้อนต่อฤดูใบไม้ร่วง การหาผึ้งไม่ใช่เรื่องยาก ด้วยความช่วยเหลือของซูเปอร์นางพญาผึ้งเสี่ยวเฟยเฟย ไม่นานผึ้งนับสิบตัวก็ปรากฏตรงหน้าจางเสี่ยวหลง เสี่ยวเฟยเฟยสื่อสารกับพวกมันสั้นๆ แล้วผึ้งน้อยเหล่านั้นก็บินนำทางไป "เจ้านาย รังของพวกมันอยู่ข้างหน้า!"