บทที่ 633 สหายสิบสองนายยังติดอยู่ในป่า

ความจริงแล้วจางเสี่ยวหลงก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกว่า "ความน้อยเนื้อต่ำใจ" ที่จ้าวจี่หมิงพูดถึงนั้น หมายถึงเรื่องไหน หรือเขาไปโดนใครรังแกมา แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาซักไซ้ไล่เลียง ขอแค่ไหลตามน้ำไปกับคำพูดของจ้าวจี่หมิง ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร "น้องเสี่ยวหลง ความตระหนักรู้ส่วนบุคคลของนายสูงส่งมาก ภารกิจสร้างชาติของเราต้องการบุคลากรอย่างนาย!" จ้าวจี่หมิงตบแขนจางเสี่ยวหลง เอ่ยชมจากใจจริง "วางใจได้เลย เรื่องราวที่ผมได้รับรู้มา ผมจะรายงานผู้บังคับบัญชาตามความเป็นจริงทุกตัวอักษร ไม่มีตกหล่น" จางเสี่ยวหลงเองก็ไม่รู้ว่าจ้าวจี่หมิงไปรู้อะไรมาบ้าง แต่ดูจากสีหน้าท่าทางแล้ว ต้องเป็นเรื่องดีกับตัวเขาแน่ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องถามให้มากความ "หัวหน้าแผนกจ้าว เสี่ยวหลง เข้าไปคุยกันข้างในเถอะครับ!"

"ได้ครับ!" ทุกคนเดินเข้าไปในเต็นท์ของจ้าวเยว่ตง เต็นท์นี้อยู่ห่างจากเต็นท์ของหวังซู่เซิงมากที่สุด คุยกันสะดวกกว่า ขณะนี้ ในเต็นท์ของหวังซู่เซิง เจิ้งต้าเหลยโกรธจนจมูกแทบเบี้ยว หน้าเขียวคล้ำ คำพูดเมื่อกี้ของจ้าวจี่หมิง จงใจพูดให้เขาได้ยินชัดๆ ไม่งั้นจะตะโกนเสียงดังขนาดนั้นทำไม? เสียงดังฟังชัด ราวกับกลัวว่าเขาจะไม่ได้ยิน แม้จ้าวจี่หมิงจะเป็นแค่ข้าราชการระดับหัวหน้าแผนก แต่เขาถูกส่งตัวมาจากกระทรวงความมั่นคงสาธารณะที่ปักกิ่ง ไม่อยู่ภายใต้อำนาจของเจิ้งต้าเหลย ดังนั้น เจิ้งต้าเหลยจึงทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้ ต่อให้โกรธแค้นแค่ไหนก็ต้องจำทน หวังซู่เซิงที่นอนหลับตาอยู่บนเตียง ดูเหมือนจะหลับสนิทไปนานแล้ว แต่ความจริง เขาตื่นตัวกว่าตอนไหนๆ คำพูดเหน็บแนมของจ้าวจี่หมิง เขาได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ หวังซู่เซิงไม่รู้ว่าทำไมจ้าวจี่หมิงถึงมาที่หน่วยเฉพาะกิจ และไม่มีเวลาไปซักถาม ตอนจ้าวจี่หมิงมาถึงค่าย เขาเข้าป่าไปแล้ว กว่าจ้าวเยว่ตงและหลิวเซี่ยงตงจะไปช่วยเขาออกมาเมื่อเช้ามืดวันนี้ ก็ยังไม่มีโอกาสได้คุยกัน แวบหนึ่งหวังซู่เซิงสงสัยว่าจ้าวจี่หมิงถูกเบื้องบนส่งมาสอบสวนเรื่องความบกพร่องในหน้าที่ของเขาหรือเปล่า แต่พอเห็นสีหน้าของเจิ้งต้าเหลย เขาก็เข้าใจทันทีว่าเรื่องราวไม่ได้เป็นอย่างที่คิด เป้าหมายของจ้าวจี่หมิง น่าจะเกี่ยวข้องกับจางเสี่ยวหลงและเจิ้งต้าเหลย ซึ่งไม่เกี่ยวกับเขา ในเมื่อธุระไม่ใช่ ก็ไม่จำเป็นต้องไปยุ่ง แกล้งหลับต่อไปดีกว่า

...