บทที่ 632 ถูกกลั่นแกล้งแต่ยังยืนหยัดทำงานต่อ

เส้นทางการงานของหวังซู่เซิงจนถึงวันนี้ ถือว่าราบรื่นไร้อุปสรรค แน่นอนว่าเคยเจอความล้มเหลวบ้าง แต่เขาก็ฝ่าฟันมาได้ทุกครั้ง แถมยังเป็นประเภทที่ยิ่งล้มเหลวยิ่งกล้าแกร่ง แต่สถานการณ์ครั้งนี้ไม่เหมือนกันจริงๆ หวังซู่เซิงได้รับมอบหมายภารกิจสำคัญจากกระทรวง ให้ลงมาบัญชาการจับกุมพี่น้องเฉียนต้าขุยด้วยตัวเองถึงแนวหน้า แต่หนทางนี้ช่างยากลำบากเหลือเกิน เริ่มจากปล่อยให้พี่น้องเฉียนต้าขุยหนีออกจากปักกิ่งได้ แล้วยังปล่อยให้สองคนนี้ชิงความได้เปรียบ ฝ่าวงล้อมสกัดกั้นของสี่มณฑลได้อย่างต่อเนื่อง จนหนีเข้าไปในเทือกเขาสิบหมื่นลูกได้ในที่สุด หวังซู่เซิงระดมสรรพกำลังทุกอย่างที่มี รวบรวมทีมค้นหากว่าหกร้อยคนด้วยความยากลำบาก แต่ผลลัพธ์กลับล้มเหลวไม่เป็นท่า นอกจากจะไม่เจอร่องรอยใดๆ ของพี่น้องเฉียนต้าขุยแล้ว ฝ่ายตัวเองยังสูญเสียกำลังพลไปมากมาย แม้โชคยังดีที่ไม่มีใครเสียชีวิต แต่จำนวนผู้บาดเจ็บนั้นมากมายเหลือเกิน แทบไม่มีใครรอดพ้นจากการบาดเจ็บมาได้แบบไร้ริ้วรอย ในที่สุด ความกดดันที่สะสมมาหลายวันของหวังซู่เซิงก็ระเบิดออก เขาไม่ฟังคำทัดทาน บุกเดี่ยวเข้าป่าไปคนเดียว เขาไม่เชื่อว่าป่าจะเอาชนะเขาได้ เขาไม่เชื่อว่าในป่าจะมีอันตรายมากมายขนาดนั้น และเขายิ่งไม่เชื่อว่าด้วยฝีมือระดับเขา ต่อให้จับคนร้ายไม่ได้ ก็คงไม่ถึงกับต้องมาเจ็บตัวเพราะป่า ตอนนี้ หวังซู่เซิงเชื่อแล้ว เชื่ออย่างหมดใจ ตอนที่เขาเจอต่อหัวเสือในป่า การวิ่งหนีสุดชีวิตกลายเป็นทางเลือกเดียว วินาทีนั้น หวังซู่เซิงรู้สึกว่าต่อให้เก่งกาจแค่ไหน ยิงปืนแม่นเพียงใด ก็สู้ขายาวๆ วิ่งเร็วๆ ไม่ได้

"หัวหน้าทีมหวัง คุณเป็นเสาหลักของทุกคน ถ้าคุณล้มไปคนหนึ่ง พวกเราจะทำยังไง? ยังจะจับคนร้ายกันต่อไหม?" เจิ้งต้าเหลยไม่รู้ว่าหวังซู่เซิงคิดอะไรอยู่ ได้แต่เกลี้ยกล่อมให้เขากินยา ครั้งนี้อุตส่าห์ได้รู้จักกับสหายจากกระทรวง เขาอาจจะช่วยพูดให้ตนได้บ้าง ดีไม่ดีเบื้องบนอาจจะไม่เอาเรื่องที่ตนดองเรื่องขอความดีความชอบของจางเสี่ยวหลงไว้ "สหายหลิวเซี่ยงตงโทรไปหรือยัง?" หวังซู่เซิงรับยามาถือไว้ ถามด้วยความหวัง "เขาโทรไปตั้งแต่สองชั่วโมงที่แล้ว คาดว่าบ่ายนี้น่าจะถึงค่าย พรุ่งนี้คงเข้าป่าได้เลย!" แม้ในใจจะไม่อยากเอ่ยถึงจางเสี่ยวหลง แต่สถานการณ์บีบบังคับ เจิ้งต้าเหลยจำต้องข่มความไม่พอใจไว้ และทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัวไปก่อน "โทรก็ดีแล้ว หน่วยเฉพาะกิจมาถึงจุดนี้ ผมต้องรับผิดชอบเป็นหลัก!" ใบหน้าหวังซู่เซิงหมองคล้ำ "แต่คดีนี้ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องทำให้สำเร็จ จะปล่อยให้คนร้ายสองคนนั้นลอยนวลต่อไปไม่ได้!"

"หัวหน้าทีมหวังพูดถูกครับ บางทีถ้าจับโจรเหี้ยมสองคนนั้นได้ สถานการณ์อาจจะพลิกผันก็ได้!" เจิ้งต้าเหลยยังคงมีความหวังริบหรี่ เขาไม่ยอมรับผิดชอบหรอก ไม่งั้นความฝันที่จะได้เลื่อนขั้นเป็นระดับอธิบดีคงสลายไป "สหายต้าเหลย บางเรื่องมันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก เฮ้อ..." หวังซู่เซิงกระดกยาจีนในถ้วยจนหมด รสขมทำให้เขาขมวดคิ้ว แต่ความขมขื่นในใจนั้น มากกว่ารสยานี้เป็นสิบเป็นร้อยเท่า หน่วยเฉพาะกิจมาถึงจุดนี้ สูญเสียกำลังพล บาดเจ็บล้มตายมากมาย หวังซู่เซิงและเจิ้งต้าเหลยต้องรับผิดชอบอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่ว่าจางเสี่ยวหลงจะจับคนร้ายได้หรือไม่ จุดจบนี้ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลง เจิ้งต้าเหลยย่อมรู้ดี เพียงแต่ไม่อยากยอมรับความจริงเท่านั้น ในเต็นท์กลับสู่ความเงียบงันอีกครั้ง