บทที่ 631 เสี่ยวหลง คุณมาหาหน่อยได้ไหม

"เชี่ยเอ้ย ปูพวกนี้จะนักเลงโตเกินไปแล้วนะ แกจะเดินกร่างก็ช่างหัวแกเถอะ นั่นมันนิสัยส่วนตัวแก แต่เอามาหนีบปลาฉันทำไม?" จางเสี่ยวหลงหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก รีบเก็บปลาในถังเข้ามิติให้หมด เดี๋ยวปลาจะเละตุ้มเป๊ะซะก่อน ปูแต่ละตัวไม่เล็กเลย ส่วนใหญ่หนักสองขีดกว่า แถมยังมีเยอะอีกต่างหาก ถังเดียวปาเข้าไปเจ็ดแปดตัว ในพื้นที่แคบๆ ของถังไม้ ปลาของเขาคงจะซวยแน่ๆ น้ำบึงวิญญาณแค่ถังเดียว ตกปูแม่น้ำได้ยี่สิบกว่าตัว ปลาไหลนาสิบกว่าตัว ปลากานยักษ์หนึ่งตัว แล้วก็ยังมีปลาเล็กปลาน้อยกับกุ้งแม่น้ำอีกเพียบ ผลงานเรียกว่าเป็นกอบเป็นกำ จางเสี่ยวหลงยังไม่อยากกลับ เลยเปลี่ยนน้ำบึงวิญญาณชุดใหม่ แล้วตกต่อ หนึ่งชั่วโมงครึ่งผ่านไป จางเสี่ยวหลงเก็บถังไม้ แล้วเติมน้ำจากแม่น้ำใส่ในบึงน้ำมิติ กระแสน้ำที่ไหลเชี่ยวพัดพาเอากุ้งหอยปูปลาส่วนหนึ่งเข้าไปในบึงน้ำด้วย ดังนั้น เขาจึงไม่ต้องคอยจับปลา จับกุ้ง จับปูใส่บึงน้ำเองอีกแล้ว ยกเว้นตัวที่มีไข่ ถึงจะจับใส่บ่อเพาะพันธุ์ และดูตามสถานการณ์ จางเสี่ยวหลงก็จะคัดลูกปลา ลูกกุ้ง ลูกปู ที่เพิ่งเกิดใหม่ส่วนหนึ่ง กลับไปเลี้ยงในบึงวิญญาณ "ต้องเป็นที่เปลี่ยวๆ แบบนี้แหละ กุ้งหอยปูปลาถึงจะชุกชุม!" จางเสี่ยวหลงเริ่มจับทางได้แล้ว "วันหลังต้องหาทำเลแบบนี้ตกปลาอีก!" กลับถึงห้องทำงาน เขาล็อกประตูแน่นหนา จางเสี่ยวหลงเข้าสู่มิติชั้นที่สาม ใช้พลังจิตจัดการงานในมิติ เจ้าตัวเล็กบนเตียงหินตื่นนานแล้ว จางเสี่ยวหลงจับอาบน้ำ ป้อนน้ำบึงวิญญาณ แล้วส่งกลับรังของแต่ละตัว หลังจากทำความสะอาดเตียงหิน จางเสี่ยวหลงก็ไปมิติชั้นที่หกตามปกติ ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ก็ล้มตัวลงนอนหลับปุ๋ยบนเตียงหิน

"กริ๊งงงงง กริ๊งงงงง..." เสียงโทรศัพท์ดังแสบแก้วหู ปลุกความเงียบสงบยามรุ่งสาง จางเสี่ยวหลงรีบออกจากมิติ คว้าหูโทรศัพท์ขึ้นมารับ "ฮัลโหล กองกำลังลาดตระเวนรักษาความปลอดภัยป่าไม้ครับ..."

"เสี่ยวหลง นั่นคุณจริงๆ ด้วย ดีจังเลย!"