บทที่ 650 รองอธิบดีเจิ้งนี่แหละที่อยากให้จางเสี่ยวหลงติดอยู่ในป่าตลอดไปมากที่สุด

ในมิติชั้นที่หก ร่างสองร่างกำลังวิ่งไล่กันด้วยความเร็วสูง ร่างข้างหน้าแน่นอนว่าเป็นจางเสี่ยวหลง ส่วนร่างข้างหลังคือหุ่นไม้ ความเร็วของจางเสี่ยวหลงช้ากว่าหุ่นไม้อย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า ถึงกระนั้น เมื่อเทียบกับความเร็วของจางเสี่ยวหลงในตอนแรก ก็ถือว่าเร็วขึ้นมากโข ทั้งหมดนี้คือผลจากการยืนหยัดฝึกฝนมาอย่างยาวนาน หนึ่งชั่วโมงต่อมา จางเสี่ยวหลงกลับมาที่มิติชั้นที่สาม อาบน้ำใต้ "น้ำตกวิญญาณ" จนสะอาด แล้วจึงกลับไปนอนบนเตียงหิน ลูกอินทรีทองสี่ตัวและลูกสุนัขพันธุ์อู่เฮยสองตัวโตขึ้นมาก แม้แต่เสี่ยวเฟยเฟยก็ตัวใหญ่ขึ้นอีกรอบ ลูกอินทรีทองโตเร็วที่สุด ขนอ่อนตามตัวร่วงเกือบหมดแล้ว แทนที่ด้วยขนจริงที่เงางาม ความเร็วในการเจริญเติบโตระดับนี้ทำเอาจางเสี่ยวหลงทึ่งไม่น้อย สมกับเป็นสวนสัตว์วิกวิญญาณระดับสองที่อัปเกรดมาแล้ว สัตว์ปีกโตไวขึ้นมากจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะต้องให้พวกตัวเล็กได้รับการชำระไขกระดูกบนเตียงหิน แต่ปล่อยให้พวกมันอยู่ในมิติชั้นที่สี่ตลอดเวลา ป่านนี้ลูกอินทรีทองคงตัวใหญ่กว่าตอนนี้อย่างน้อยหนึ่งเท่าตัว "พวกแกโตเร็วเกินไปแล้ว ฉันนอนบนเตียงหินเริ่มจะรู้สึกอึดอัดแล้วนะ" จางเสี่ยวหลงลูบขนลื่นมือของลูกอินทรีทองพลางบ่นอุบ "ก๊าซ..." ลูกอินทรีทองเบียดตัวเข้าหาเจ้านายอย่างออดอ้อน "วันนี้พวกแกนอนบนเตียงหินมาทั้งวัน ไม่ขับของเสียออกมาเลยสักนิด ต่อไปก็ไปอยู่ในมิติชั้นที่สี่นะ จะได้โตเร็วๆ"

"ก๊าซ..."

"ไม่พอใจเหรอ? ไม่ได้หรอก พวกแกต้องรีบโต จะได้บินบนฟ้า จะได้ช่วยงานฉันได้มากขึ้น"