บทที่ 651 ผมจะขอให้มณฑลทหารส่งคนมา

ตอนขาเข้าป่า จางเสี่ยวหลงเดินทอดน่อง ใช้เวลาไปห้าวันนิดๆ ระยะทางไม่ถือว่าไกลมากนัก เส้นทางตรงยาวประมาณสี่ห้าร้อยลี้ ถ้าเขาเดินทางคนเดียวแบบเร่งเต็มสปีด แค่ใช้เวลาช่วงกลางวันวันเดียวก็คงเดินออกจากป่านี้ได้สบาย ความเร็วนี้เพิ่มขึ้นจากเมื่อก่อนแบบก้าวกระโดด เหตุผลที่จางเสี่ยวหลงมีความเร็วพุ่งพรวดขนาดนี้ ต้องยกความดีความชอบให้เจ้าหุ่นไม้ในมิติชั้นที่หก ทุกครั้งที่เขาฝึกในมิติชั้นที่หก มักจะเยาะเย้ยตัวเองเสมอว่า: เขาว่ากันว่าล้าหลังแล้วจะโดนรังแก ของฉันนี่ช้าแล้วจะโดนตี หลักการเดียวกันเป๊ะ ขากลับรอบนี้ จางเสี่ยวหลงใช้เวลาสองวันครึ่ง อีกแค่ครึ่งลูกเขาก็จะถึงค่ายหน่วยเฉพาะกิจแล้ว สองวันครึ่งที่ผ่านมา กลางวันเขาเร่งเดินทาง กลางคืนพักผ่อนไม่กี่ชั่วโมง ตอนพัก เขาจะโยนพี่น้องเฉียนต้าขุยไว้ในโพรงไม้หรือถ้ำให้นอนค้างคืน ส่วนตัวจางเสี่ยวหลงเองจะเลี่ยงออกไป เข้ามิติชั้นที่หกฝึกฝนหนึ่งชั่วโมง แล้วค่อยกลับมานอนบนเตียงหิน ตลอดทาง พี่น้องเฉียนต้าขุยถูกจางเสี่ยวหลงหิ้วปีกวิ่งทะลุป่า ใบหน้า แขน และผิวหนังส่วนที่อยู่นอกร่มผ้า โดนหญ้าบาด กิ่งไม้ขีดข่วนไปนับครั้งไม่ถ้วน ไหนจะโดนเห็บกัด ยุงกัด เกือบโดนงูเห่ากัดจมูกก็มี ถ้าไม่ใช่เพราะจางเสี่ยวหลงต้องการจับเป็น คงไม่ช่วยดึงหลบเขี้ยวงูในวินาทีสุดท้าย ถึงจะลำบากไปหน่อย แต่พวกเขาก็ไม่รู้สึกถึงความหวาดกลัวจากการถูกจ้องมองอีกต่อไป ใจเลยสงบลงเยอะ ดังนั้น ตลอดการเดินทาง สองคนนี้แทบจะหลับตลอดทาง สะลึมสะลือจนไม่รู้วันรู้คืน

ค่ายพักแรมหน่วยเฉพาะกิจ "หัวหน้าหวังครับ สหายจางเสี่ยวหลงเข้าป่าไปเกือบสิบวันแล้ว ยังไม่ออกมา หน่วยเฉพาะกิจของเราจะมัวแต่นั่งรออยู่ตรงนี้เฉยๆ ไม่ได้นะครับ?" ผ่านไปสองวัน ในที่สุดจ้าวเยว่ตงและพรรคพวกก็ทนความร้อนรนไม่ไหว บุกมาที่เต็นท์ของหวังซู่เซิง แต่กลับถูกกันไว้อยู่ข้างนอก "ผู้พันจ้าวใจเย็นๆ ก่อน ขาของหัวหน้าหวังเจ็บหนัก ให้ท่านพักผ่อนเยอะๆ ดีกว่า ส่วนเรื่องจางเสี่ยวหลง ผมเชื่อว่าเขามีความสามารถพอที่จะเดินออกจากป่าได้ครบสามสิบสอง" เจิ้งต้าเหลยคีบบุหรี่ สูบอย่างสบายอารมณ์ แล้วค่อยๆ เอ่ยปาก เขาเห็นแก่หน้าจ้าวเยว่ตงหรอกนะ ถึงยอมอธิบาย ถ้าเป็นแค่หลิวเซี่ยงตง หลิวจวิ้นจง หรือแม้แต่จ้าวจี่หมิง เขาคงไม่เสียเวลาพูดด้วยแม้แต่ครึ่งคำ "รองอธิบดีเจิ้ง สหายจางเสี่ยวหลงเป็นบุคลากรชั้นยอดที่หาตัวจับยากในกรมตำรวจของพวกคุณ ถ้าเขาเป็นอะไรไป จะถือเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ของวงการตำรวจเลยนะครับ!"

"ฮ่าๆๆ ผู้พันจ้าวกังวลเกินไปแล้ว เพราะแบบนั้นแหละ ผมถึงยิ่งเชื่อมั่นในความสามารถของสหายผู้ยอดเยี่ยมคนนี้ เขาไม่เพียงจะจับเป็นพี่น้องเฉียนต้าขุยได้ แต่ยังจะกลับมาได้อย่างปลอดภัยอีกด้วย" เจิ้งต้าเหลยรับลูกต่อจากจ้าวเยว่ตง ยกยอจางเสี่ยวหลงซะเลิศเลอ เขาอัดบุหรี่อีกคำ พ่นควันโขมง แล้วถามกลับว่า "ผู้พันจ้าว หรือว่าพวกคุณ... ไม่เชื่อมั่นในความสามารถของสหายจางเสี่ยวหลง? เขาเคยลุยเดี่ยวเข้าป่าไปช่วยทหารในมณฑลทหารของคุณมาแล้วไม่ใช่เหรอ?"