บทที่ 652 ผมจ้าวจี่หมิงจะรายงานตามความเป็นจริง

เสียงอันสดใส ดังแว่วมาจากป่าที่ไม่ไกลนัก จ้าวเยว่ตงหยุดชะงักทันที หันกลับมาถามว่า "ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า? นี่มัน... เสียงเสี่ยวหลงใช่ไหม?" หลิวเซี่ยงตงพยักหน้าอย่างแรง ใบหน้าที่ตึงเครียดด้วยความกังวลมาหลายวัน กลับมาเปื้อนยิ้มในพริบตา "ฮ่าๆๆ เสี่ยวหลงกลับมาแล้ว พวกเราไปรับเขากันเถอะ" จ้าวจี่หมิงยิ้มแก้มปริ เสนอขึ้นมาบ้าง "หัวหน้าแผนกจ้าวพูดถูก พวกเราไปรับน้องเสี่ยวหลงกัน!"

ในป่า จางเสี่ยวหลงหิ้วปีกสองโจรเหี้ยม เตรียมจะก้าวออกจากป่าตั้งแต่สิบนาทีที่แล้ว แต่เขาดันได้ยินเสียงทะเลาะกันในค่าย แถมเรื่องยังพาดพิงถึงตัวเขา เขาจึงไม่รีบออกจากป่า แต่รอฟังสถานการณ์เงียบๆ จนเข้าใจเรื่องราวคร่าวๆ ถึงได้ส่งเสียงออกไปขัดจังหวะจ้าวเยว่ตง งานในมณฑลทหารมีล้นมือ ทั้งภารกิจฝึกซ้อมและภารกิจอื่นๆ จางเสี่ยวหลงย่อมไม่ปล่อยให้จ้าวเยว่ตงโทรศัพท์ไปสร้างความลำบากใจให้ผู้บังคับบัญชาที่มณฑลทหารแน่ เขากระชับร่างสองโจรในมือ ก้าวยาวๆ เดินออกจากป่าใหญ่อันกว้างใหญ่ไพศาล เหล่าทหารและตำรวจในค่าย ต่างพากันเดินออกจากเต็นท์ ตามหลังกลุ่มของหลิวเซี่ยงตง ไปยังชายป่าเพื่อต้อนรับวีรบุรุษในดวงใจ——จางเสี่ยวหลง เสียงหัวเราะพูดคุยดังเซ็งแซ่ ความอึดอัดที่กดทับมานานมลายหายไปจนสิ้น หวังซู่เซิงฝืนสังขารลงจากเตียง ใช้ไม้ค้ำยันกระย่องกระแย่งเดินออกมานอกเต็นท์ ในฐานะหัวหน้าหน่วยเฉพาะกิจ เขารู้ซึ้งดีว่าสถานการณ์ในป่าซับซ้อนแค่ไหน จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะอนุมัติให้ผู้ใต้บังคับบัญชาเข้าไปเสี่ยงอันตรายอีก ดังนั้นเมื่อครู่เขาจึงเก็บตัวเงียบ ไม่ยอมโผล่หน้าออกมา

"รองอธิบดีเจิ้ง สหายจางเสี่ยวหลงกลับมาแล้วเหรอ?" สีหน้าของเจิ้งต้าเหลยดูน่าสนใจทีเดียว จากตอนแรกที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ยิ้มแย้มแจ่มใส เปลี่ยนเป็นหน้าเขียวคล้ำ เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อและความผิดหวังผสมปนเปกัน เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ของเจิ้งต้าเหลยซับซ้อนสุดขีด ทั้งยังมีความรู้สึกขัดใจว่าทำไมจางเสี่ยวหลงถึงไม่ตายในป่า "รองอธิบดีเจิ้ง? คุณคิดอะไรอยู่?" หวังซู่เซิงยกมือโบกผ่านหน้าเขา แล้วถามซ้ำ "เอ่อ... หัวหน้าหวัง เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ? ผมฟังไม่ถนัด" เจิ้งต้าเหลยสูดหายใจลึก เตรียมจะอัดบุหรี่เข้าปอด แต่กลับพบว่าบุหรี่ในมือดับไปนานแล้ว "ซี๊ด... มือผม..." พอก้มดูดีๆ ถึงเห็นว่านิ้วชี้และนิ้วกลางข้างขวา โดนก้นบุหรี่จี้จนพองตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ หวังซู่เซิงกล่าวด้วยความประหลาดใจ "รองอธิบดีเจิ้งยอดเยี่ยมจริงๆ ใช้นิ้วดับบุหรี่ วิชานี้สุดยอดไปเลย!" เจิ้งต้าเหลยน้ำท่วมปาก ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ไม่พูดอะไร สายตายังคงชำเลืองมองไปทางชายป่าเป็นระยะ