บทที่ 659 เลขาฯ จ้าว ผมหูจื้อเฉียงเองครับ

"ไม่เป็นไรครับไม่เป็นไร พวกผมไม่ใช่คนแบบนั้น..." จางเสี่ยวหลงพูดไปพูดมาก็ชะงักไป เมื่อเห็นดวงตาของซูอินอินมีน้ำตาคลอเบ้า จ้องมองมาที่เขา หากเขาเอ่ยปากปฏิเสธอีกแม้แต่ครึ่งคำ ม่านหมอกในดวงตาคู่นั้นคงกลั่นตัวเป็นหยดน้ำตาไหลรินออกมาแน่ "อะแฮ่ม... งั้น... งั้นก็ได้ครับ ผมขอขอบคุณผู้จัดการซูแทนพี่น้องของผมด้วย" จางเสี่ยวหลงจะทำอะไรได้ นอกจากต้องตบปากรับคำไป คราวหน้าค่อยหาของมาให้เธอเป็นการตอบแทนน้ำใจแล้วกัน เพราะถ้าเสนอเงินให้ตอนนี้ คงไม่เหมาะ ดีไม่ดีเธออาจจะร้องไห้เอาจริงๆ ซูอินอินเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มทันควัน หันกลับไปหยิบบุหรี่จงหฺวาออกมาสี่คอตตอน ดูจากลักษณะแล้วเป็นแบบก้นกรองเกรดพรีเมียม จากนั้นก็หยิบเหล้าอู่เหลียงเย่ออกมาอีกแปดขวด ของพวกนี้เธอเตรียมไว้ให้พี่หน้าบากอยู่แล้ว เพียงแต่หาข้ออ้างมอบให้เท่านั้นเอง จางเสี่ยวหลงไม่พูดขอบคุณซ้ำซาก เขาเงียบๆ เก็บของใส่กระสอบ ซูอินอินก็ไม่พูดอะไร คอยเติมน้ำชาให้จางเสี่ยวหลงเป็นระยะ บรรยากาศในห้องทำงานดูอึมครึมไปชั่วขณะ

"พี่หน้าบาก พี่หน้าบาก เนื้อสัตว์ชั่งน้ำหนักเรียบร้อยแล้วครับ ทั้งหมด 2,876 หยวน พี่ลองนับดูครับ" การปรากฏตัวของฟ่านเต๋อเปียวช่วยทำลายความเงียบได้ทันเวลา "ดี ไม่ต้องนับหรอก" จางเสี่ยวหลงเก็บเงินใส่กระสอบ ยกถ้วยชาขึ้นดื่มจนหมด "เดี๋ยวว่างๆ ผมจะเอาแตงโมมาส่งให้อีก" พูดจบเขาก็วางถ้วยชา ลุกขึ้นเดินออกจากห้องทำงาน ลงบันไดออกจากร้านอาหารเจี้ยนเส้อ ซูอินอินเดินมาส่งถึงข้างล่าง มองดูแผ่นหลังของพี่หน้าบากจนลับสายตา ถึงได้ตัดใจเดินกลับขึ้นห้องทำงาน จางเสี่ยวหลงไม่ได้ไปไหนไกล เขาหาที่ลับตาคนเก็บของเข้ามิติ ดูเวลาตอนนี้เก้าโมงครึ่งแล้ว "กว่าพี่เก้าจะสอบเสร็จก็อีกประมาณชั่วโมงนึง เวลาเหลือเฟือที่จะไปสั่งสอนพวกตาถั่ว"

ครั้งนี้ที่จะไปตลาดมืดทิศใต้ จางเสี่ยวหลงไม่ได้เดินผ่านหน้าร้านอาหารเจี้ยนเส้อ แต่เลือกเดินอ้อมไปอีกทาง "หยุด เข้าตลาดมืดไม่รู้เหรอว่าต้องจ่ายเงิน?" จางเสี่ยวหลงหัวเราะเยาะ "จ่ายเงิน? ฉันเข้าตลาดมืดทิศใต้มาตั้งนานไม่เคยจ่ายเงิน คนล่าสุดที่เก็บเงินฉัน ตอนนี้ยังนอนหยอดน้ำข้าวต้มอยู่เลย!"