บทที่ 660 เรื่องขายหน้าลามปามไปถึงรัฐมนตรีหู

"เลขาธิการจ้าว ผมขอขอบคุณคุณในนามของกระทรวงความมั่นคงสาธารณะครับ" เสียงของหูจื้อเฉียงจากปลายสาย ไม่มีการเกริ่นนำตามมารยาท แต่เข้าประเด็นทันที จ้าวเผยหลินชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่เข้าใจว่าคำขอบคุณของหูจื้อเฉียงนี้มีที่มาที่ไปอย่างไร เมื่อไม่กี่วันก่อน โจรเหี้ยมสองคนที่หนีคดีมาจากชานเมืองปักกิ่ง ได้ฝ่าวงล้อมการไล่ล่ามาจนถึงอำเภอเจียงตง เขตอันหยาง มณฑลเหลียวเป่ย และหนีเข้าไปในป่าลึก ตอนนั้น จ้าวเผยหลินถึงกับบันดาลโทสะ กำชับให้กรมตำรวจมณฑลทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยเหลือหน่วยเฉพาะกิจในการปิดคดีนี้ เรื่องนี้ผ่านไปสักพักแล้ว และจ้าวเผยหลินก็มีงานล้นมือ จึงไม่ได้ติดตามเรื่องนี้ต่อ หรือว่าคำขอบคุณของรัฐมนตรีหูจื้อเฉียง จะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้?

"รัฐมนตรีหู จับโจรคดีชานเมืองปักกิ่งได้แล้วเหรอครับ?"

"ฮ่าๆๆ จับโจรสองคนนั่นได้แล้วครับ ผมต้องขอบคุณเลขาธิการจ้าวที่ให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่ เพราะการสนับสนุนอย่างเต็มกำลังจากมณฑลเหลียวเป่ยของพวกคุณ ที่ส่งยอดฝีมือไป เราถึงจับโจรสองคนนั้นได้ในเทือกเขาสิบหมื่นลูก!"