บทที่ 677 บังเอิญจัง ทางกรมฯ เราก็มีรางวัลให้เหมือนกัน

ก็เหมือนเจ้าตัวเล็กสองคนตรงหน้านี่แหละ เมื่อกี้ยังจมอยู่กับความน้อยใจที่โดนแม่ตี แต่ตอนนี้ฟ้าหลังฝนสดใส ยิ้มหน้าบานเป็นกระด้ง จางเสี่ยวหลงสตาร์ทรถจี๊ป พาหลานชายทั้งสองขับวนรอบกองผลิตสองรอบ สองพี่น้องจ้าวก่อชาติและจ้าวก่อทัพมีความสุขจนลืมกินแอปเปิ้ลในมือ ระหว่างทางพอเจอเพื่อนตัวน้อยที่คุ้นเคย จางเสี่ยวหลงก็จงใจชะลอรถ ให้หลานชายได้ยืดอกอวดเพื่อนฝูงเต็มที่

"พี่รอง เดือนนี้เงินเดือนออกหรือยังครับ?" จางเสี่ยวหลงอุ้มหลานลงจากรถ แล้วเอ่ยถาม "พี่ยังไม่มีเวลาไปรับเลย ยอดจัดซื้อเดือนนี้ยังไม่เข้าเป้า ไม่กล้าไปรับเงินหรอก" จางเอ้อร์เฟิ่งถือเสื้อไหมพรมสีน้ำเงินมาทาบตัวน้องชาย "น้องเล็ก พี่ถักเสื้อไหมพรมให้ตัวหนึ่ง ลองสวมดูหน่อยสิ"

"เรื่องยอดจัดซื้อไม่ต้องห่วงครับ เดี๋ยวผมจัดการให้ พรุ่งนี้ผมจะเข้าป่าไปหาของให้" จางเสี่ยวหลงพูดพลางสวมเสื้อไหมพรม "พี่รอง ไซส์กำลังพอดีเลย ฝีมือพี่ถักเสื้อสวยเหมือนเดิม"