บทที่ 678 ลูกรัก ใครทำลูกโมโหบอกพ่อมา

เรื่องมอบเงินรางวัลให้จางเสี่ยวหลง เป็นเรื่องที่หลี่หงเซิงและโจวเลี่ยงเพิ่งตกลงกันสดๆ ร้อนๆ เดิมทีตั้งใจจะรอให้จางเสี่ยวหลงกลับมาแล้วค่อยมอบให้ แต่พอเห็นทางมณฑลทหารจะไปมอบรางวัลและธงแพรสดุดีให้จางเสี่ยวหลงถึงที่คอมมูนเซิ่งลี่ หลี่หงเซิงก็ปิ๊งไอเดีย ตัดสินใจจะไปร่วมแจมด้วย เพื่อช่วยสร้างบารมีให้จางเสี่ยวหลงอีกแรง "ฮ่าๆๆ งั้นก็ดีเลยครับ ไปด้วยกันหลายๆ คนคึกคักดี" จ้าวเยว่ตงดีใจมาก มีพวกหลี่หงเซิงนำทาง จะได้ไม่ต้องเสียเวลาจอดรถถามทางให้วุ่นวาย "ผู้พันจ้าวรอสักครู่นะครับ ขอผมไปเตรียมตัวเดี๋ยวเดียว" ไม่กี่นาทีต่อมา รถจี๊ปตำรวจและรถจี๊ปทหารก็ขับตามกันออกจากกรมตำรวจ มุ่งหน้าสู่คอมมูนเซิ่งลี่

เมื่อฝูงชนแยกย้ายกันไป หลี่อวี้เหมยก็หันหลังเดินกลับห้องทำงาน ก่อนจะย้ายมาที่อำเภออันผิง หลี่อวี้เหมยรู้สึกดีกับตัวเองมาตลอด เธอเคยเป็นจุดศูนย์กลางของความสนใจ เปรียบเสมือนดวงจันทร์ที่รายล้อมด้วยหมู่ดาว จนเคยชินกับความรู้สึกแบบนี้ บางครั้งถึงกับรู้สึกรำคาญ อยากให้คนสนใจเธอน้อยลงบ้าง แต่พอมาอยู่ที่เมืองเล็กๆ อย่างอำเภออันผิง "ความรำคาญ" ที่ว่านั้นก็หายวับไปกับตา ไม่มีใครมองเธอด้วยสายตาชื่นชมเป็นพิเศษเลย ที่นี่ จางเสี่ยวหลงต่างหากคือดวงจันทร์ที่รายล้อมด้วยหมู่ดาว ในเวลาเพียงไม่กี่วัน หลี่อวี้เหมยต้องเผชิญกับความตกต่ำทางจิตใจอย่างรุนแรง สิ่งที่เคยครอบครองกลับสูญเสียไปในพริบตา ผลลัพธ์นี้ยากเกินกว่าที่เธอจะยอมรับได้ "ปัง!" เสียงกระแทกประตูดังสนั่น เล่นเอาตำรวจที่ยืนอยู่ตรงทางเดินสะดุ้งโหยง พวกเขาหยุดเดิน หันไปมองต้นเสียง แล้วเริ่มซุบซิบกันเบาๆ "จะปิดประตูก็ปิดดีๆ สิ ทำไมต้องกระแทกซะแรงขนาดนั้น?"

"รองอธิบดีหลี่คนนี้ทำไมอารมณ์แปรปรวนจัง? เมื่อกี้ฉันกำลังใช้ความคิด เกือบหัวใจวายตาย"