บทที่ 680 ความเข้าใจของพ่อถือว่าไม่เลว

"ยังเหมือนเดิมแหละครับ ช่วงนี้คุณหวั่นแกไม่โผล่หน้ามาเลย ผมเดาว่าคงหาข้าวของลำบาก แกน่าจะเจออุปสรรคอะไรเข้าให้แล้ว!" จางเป่ากุ้ยสูบยาเส้นเฮือกใหญ่ สีหน้ากลัดกลุ้ม ลำพังภารกิจส่วนตัวของเขาก็ว่าหนักแล้ว แต่เสบียงแค่นั้นเอามาแบ่งให้ยี่สิบกองผลิตทั่วทั้งคอมมูน มันก็เหมือนเอาน้ำแก้วเดียวไปราดกองไฟ อีกไม่นานก็จะเข้าหน้าเกี่ยวข้าวแล้ว แต่ละกองผลิตจะเอาข้าวที่ไหนมาส่งเป็นส่วยหลวง? ถ้าคอมมูนจัดหาเสบียงเพิ่มไม่ได้ เกรงว่าภารกิจส่งส่วยหลวงปีนี้คงล้มเหลวไม่เป็นท่า "อาเป่ากุ้ยไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ ข้างนอกนั่นข้าวยากหมากแพงจริงๆ พวกพ่อค้าหน้าเลือดในตลาดมืดปั่นราคาข้าวฟ่างไปถึงจินละหนึ่งหยวนห้าเหมาแล้ว" ปากพูดไปแบบนั้น แต่ในใจจางเสี่ยวหลงกลับคิดว่า: อาเป่ากุ้ยครับ ไม่ใช่คุณหวั่นแกเจออุปสรรคอะไรหรอก แต่แกงานยุ่งมากต่างหาก! นี่ไง คุณหวั่นเพิ่งเคลียร์งานเสร็จ ก็รีบแจ้นกลับมานี่แล้วไง? "อะไรนะ? ข้าวฟ่างขายจินละหนึ่งหยวนห้าเหมา?" จางเป่ากุ้ยอ้าปากค้างจนแทบจะร่วงลงพื้น "ถ้าอย่างนั้นทางฝั่งคุณหวั่น... เฮ้อ!" เขาถอนหายใจยาวเหยียด พ่นควันโขมงไม่หยุด มิน่าล่ะคุณหวั่นถึงเงียบหายไป ที่แท้ราคาข้าวข้างนอกพุ่งทะยานจนน่ากลัวขนาดนี้ หนึ่งหยวนห้าเหมาต่อจิน ราคานี้มันโหดเกินไป เงินงบประมาณที่คอมมูนอนุมัติมา ตอนนี้คงซื้อข้าวได้แค่หมื่นจิน ไอ้พวกพ่อค้าหน้าเลือดพวกนี้ กะจะให้คนอดตายกันหรือไง? "อาเป่ากุ้ย บางทีคุณหวั่นแกอาจจะไม่เหมือนพ่อค้าพวกนั้นก็ได้นะครับ!" จางเสี่ยวหลงไม่อยากพูดให้ความหวังมากเกินไป เลยได้แต่พูดแบ่งรับแบ่งสู้ปลอบใจไป จะให้บอกโต้งๆ ว่าเขาเองนี่แหละคือคุณหวั่น และไม่ว่าตลาดมืดจะปั่นราคาไปแค่ไหน เขาก็ยังขายให้คอมมูนในราคาสี่เหมาเหมือนเดิม ก็คงไม่ได้ "ก็หวังให้เป็นอย่างนั้นเถอะ!" จางเป่ากุ้ยรู้สึกร้อนที่ปลายนิ้ว ถึงได้สติ รีบโยนก้นบุหรี่ทิ้งแล้วใช้เท้าขยี้ดับ "อาเป่ากุ้ยครับ ไม่ว่าคุณหวั่นจะขายราคาไหน ทางที่ดีอาควรรีบกลับไปที่คอมมูน รายงานผู้บังคับบัญชาเรื่องราคาข้าวในตลาดมืดตอนนี้ให้ท่านทราบน่าจะดีกว่า"

"ทำไมต้อง... เอ๊ะ?" แววตาที่สับสนของจางเป่ากุ้ยพลันกระจ่างวูบ เขาตบแขนจางเสี่ยวหลงเบาๆ กล่าวด้วยความซาบซึ้ง "เสี่ยวหลง ขอบใจมากที่เตือนสติ อาจะรีบกลับไปที่คอมมูนเดี๋ยวนี้แหละ"

"อาเป่ากุ้ยครับ ทางที่ดีควรส่งคนไปดูลาดเลาที่ตลาดมืดใหญ่ๆ ในเขตข้างเคียง หรือไม่ก็ในตัวเมืองตงหนิงด้วยนะครับ จำไว้ว่าให้คนอื่นไป อาอย่าไปเอง"