บทที่ 681 เงินนี้สุดท้ายก็วนกลับเข้ากระเป๋าตัวเอง

เมื่อครู่ตอนอยู่ที่บ้านอารอง จางเสี่ยวหลงตั้งใจจะทิ้งเสี่ยวเฮยไว้เฝ้าบ้านให้ แต่อารองไม่เห็นด้วย บอกว่าเสี่ยวหลงต้องเข้าป่าล่าสัตว์ ควรพกสุนัขล่าเนื้อติดตัวไว้ทั้งสองตัว พวกเขาถึงจะวางใจ จางเสี่ยวหลงคิดไปคิดมาก็เห็นว่าตัวเองสะเพร่าไปจริงๆ อาสะใภ้กำลังตั้งครรภ์ ที่บ้านไม่ควรเลี้ยงสุนัขจะดีกว่า "น้องเล็ก เธอเริ่มเลี้ยงพวกมันตั้งแต่เมื่อไหร่? มันดูเชื่องและเชื่อฟังมากเลยนะ" จิ่วเฟิ่งถามขึ้นลอยๆ ความสนใจของเธอถูกดึงดูดไปที่ต้าเฮยและเสี่ยวเฮยจนหมดสิ้น เจ้าตูบสองตัวนี้ฉลาดเป็นกรด ใช้สายตาใสซื่อจ้องมองจิ่วเฟิ่ง ปล่อยให้เธอลูบคลำได้ตามใจชอบ แถมยังให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ถึงขั้นเอาหัวไปถูไถมือของจิ่วเฟิ่งด้วยตัวเอง พฤติกรรมเหล่านี้ล้วนเป็นการรับลูกจากเจ้านาย พยายามเบนความสนใจของหญิงสาวตรงหน้า "อ๋อ สมาชิกในกองกำลังพิทักษ์ป่าของพวกเราให้มาน่ะ เลี้ยงมาสักพักแล้ว ปกติฉันไม่ค่อยมีเวลาดูแล เลยฝากเพื่อนเลี้ยงไว้ก่อน" จางเสี่ยวหลงหาข้ออ้างส่งเดช แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจฟัง เขาหันไปมองพี่เก้า เห็นเธอกำลังเพลิดเพลินกับเจ้าตูบสองตัว ไม่ได้ยินคำพูดของเขาเลยแม้แต่น้อย จังหวะนั้น ต้าเฮยก็หันหน้ามาขยิบตาให้เขา จางเสี่ยวหลงแทบหลุดขำ เจ้าหมอนี่สมองไวใช้ได้ รู้จักช่วยเขาแก้สถานการณ์ ไม่เสียแรงที่เลี้ยงมากับมือ เขาใช้กระแสจิตส่งคำชมไปให้ต้าเฮยและเสี่ยวเฮย เจ้าสองตัวนั้นยิ่งแสดงความรักใคร่ออกมาอย่างกระตือรือร้นกว่าเดิม จิ่วเฟิ่งถูกพวกมันทำท่าทางตลกใส่จนหัวเราะคิกคักไม่หยุด "พี่จะไปหาพี่เชี่ยนมาเล่นด้วย พวกแกจะไปด้วยไหม?" ต้าเฮยกับเสี่ยวเฮยหันมามองหน้าเจ้านาย จางเสี่ยวหลงดุแกมหยอก "อยากไปก็ไปสิ จะมามองหน้าฉันทำไม?" เจ้าตูบสองตัวพยักหน้าหงึกหงัก ฉีกยิ้มกว้าง แลบลิ้นแฮ่ๆ มองไปที่จิ่วเฟิ่ง "แม่เจ้า พวกมันฟังภาษาคนรู้เรื่องด้วย น้องเล็ก เธอฝึกพวกมันยังไงเนี่ย!" จิ่วเฟิ่งชอบอกชอบใจใหญ่ พาเจ้าตูบสองตัวเดินออกจากลานบ้านไป หลินซิ่วเจินยืนมองอยู่ข้างๆ เอ่ยถาม "เสี่ยวหลง ต้องล่ามเชือกพวกมันไหม? ตัวมันใหญ่ขนาดนั้น แม่กลัวมันจะไปทำให้คนอื่นตกใจ"

"แม่ครับ พวกมันรู้ความมาก ไม่กัดคนแน่นอน แม่วางใจเถอะ พวกแม่พูดอะไรพวกมันก็ฟังรู้เรื่องหมด" จางเสี่ยวหลงส่ายหน้า หมาตัวเองเลี้ยงเองย่อมรู้นิสัย อีกอย่างระหว่างทางกลับมา เขาก็สั่งกำชับพวกมันแล้วว่าห้ามเห่ามั่วซั่วและห้ามกัดคนเด็ดขาด "จริงเหรอ? ถ้าเกิดมันคลุ้มคลั่งขึ้นมา แม่ดึงไม่อยู่หรอกนะ"

"ไม่กัดคนแน่นอนครับ เดี๋ยวแม่ลองดูสิว่าพวกมันเชื่อฟังแม่ไหม แม่ครับ ตลอดทางที่ผ่านมา แม่ได้ยินเสียงมันเห่าสักแอะไหมล่ะครับ?"