บทที่ 689 ในที่สุดท่านผู้บังคับบัญชาอาวุโสก็เรียกผมว่าเสี่ยวหูแล้ว

หูจื้อเฉียงพ่นควันบุหรี่ออกมาหลายระลอก จนเหนือโต๊ะทำงานปกคลุมไปด้วยม่านควันจางๆ "สหายระดับรากหญ้าที่บุกตะลุยในแนวหน้าเหล่านี้ ต้องเผชิญกับอันตรายมหาศาล และอันตรายส่วนใหญ่ก็เป็นสิ่งที่คาดเดาไม่ได้"

"บางคนเมื่อครู่ยังยิ้มแย้มก่อนออกปฏิบัติภารกิจ วินาทีถัดมาอาจจะสละชีพอย่างกล้าหาญไปแล้วก็ได้" พูดถึงตรงนี้ หูจื้อเฉียงก็ชะงักไป เขาสูบบุหรี่เข้าปอดเฮือกใหญ่ แล้วหลับตาลงเล็กน้อย ในฐานะเลขานุการ รองหัวหน้าสำนักงานเฉินย่อมจับสังเกตถึงความสั่นเครือในน้ำเสียงที่แทบจะจับไม่ได้ของท่านรัฐมนตรี เมื่อหูจื้อเฉียงลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตากลับมาเด็ดเดี่ยว น้ำเสียงกลับมาสงบนิ่ง "ความดีความชอบที่พวกเขาสร้างไว้ เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไม่ได้ ต้องมอบเกียรติยศที่พวกเขาควรได้รับอย่างทันท่วงที"

"คนอื่นผมไม่พูดถึง แต่สหายจางเสี่ยวหลงจากมณฑลเหลียวเป่ยคนนี้ เวลาไม่ถึงครึ่งปี สร้างความดีความชอบระดับหนึ่งถึงเจ็ดครั้ง ในระหว่างนั้นเขาต้องผ่านความเป็นความตายมาตั้งกี่หน?"