บทที่ 692 ในป่ามีเสือดาวอย่างน้อยสองสามตัว

พ่อหนุ่มตรงหน้านี้ดูแล้วอายุอย่างมากก็แค่สิบห้าสิบหกปี ถึงจะสวมเครื่องแบบตำรวจดูทะมัดทะแมงสะอาดสะอ้าน แต่ที่นี่ไม่ใช่เวทีดูตัวหาคู่ นี่มันงานเข้าป่าไล่ล่าเสือดาวนะ! หลี่ต้าซานกลัวว่าพ่อหนุ่มคนนี้จะไม่รู้ฤทธิ์เดชของเสือดาว และกลัวว่าด้วยความที่เป็นวัยรุ่นเลือดร้อน หากเข้าป่าไปเจอดีเข้า แล้วประมาทเลินเล่อ อาจจะเอาชีวิตไปทิ้งเปล่าๆ อายุยังน้อยแท้ๆ ถ้าต้องมาโดนเสือดาวกัดตาย ก็น่าเสียดายแย่ คิดได้ดังนั้น หลี่ต้าซานจึงเอ่ยถามหยั่งเชิง "สหายตัวน้อย แล้วสหายคนอื่นๆ ของคุณล่ะ?"

"หัวหน้ากองผลิต ผมคนเดียวก็พอแล้วครับ ในป่ามีเสือดาวประมาณกี่ตัวครับ?" สถานการณ์แบบนี้จางเสี่ยวหลงเจอมาเยอะ เขาอายุน้อยเกินไปจริงๆ คนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ย่อมเป็นห่วงเป็นธรรมดา "สหายตัวน้อย อย่างน้อยๆ ก็มีเสือดาวต่างถิ่นสองถึงสามตัว แล้วพวกมันก็ดุร้ายมาก เจอคนเป็นไล่กัด คุณยังหนุ่มยังแน่น เข้าป่าไปคนเดียวมันอันตรายเกินไป" หลี่ต้าซานแสดงความกังวลออกมาอย่างไม่ปิดบัง เขาทำใจไม่ได้ที่จะเห็นเด็กหนุ่มอนาคตไกลต้องเข้าไปเสี่ยงตาย "หัวหน้ากองผลิตไม่ต้องห่วงครับ ผมคือหัวหน้ากองกำลังลาดตระเวนรักษาความปลอดภัยป่าไม้ จางเสี่ยวหลง ผมเคยเข้าป่าถล่มฝูงหมาป่า ฝูงหมูป่า แล้วก็ฆ่าหมีดำตายมาแล้วครับ" จางเสี่ยวหลงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนเล่าเรื่องดินฟ้าอากาศ แต่สีหน้าของหลี่ต้าซานกลับเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อระคนตกตะลึง "หา? จ... จริงเหรอ? คุณคือหัวหน้าจางเสี่ยวหลงคนนั้น?" ในความทรงจำของเขาเหมือนจะคุ้นชื่อนี้อยู่ คราวที่แล้วมีไอ้หนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันมาประชาสัมพันธ์ที่กองผลิต ก็เคยเอ่ยถึงชื่อนี้ แต่ตอนนั้นหลี่ต้าซานฟังผ่านหูเหมือนฟังนิทาน ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เวลาผ่านไปหลายวัน เขาก็ลืมเลือนไปแล้ว "หัวหน้ากองผลิตครับ เรื่องคอขาดบาดตายแบบนี้ใครจะมาโกหก? เรื่องความปลอดภัยของผมไม่ต้องห่วงหรอกครับ หัวหน้ารีบบอกผมดีกว่าว่าเสือดาวมักจะโผล่มาแถวไหน?" อันที่จริงจางเสี่ยวหลงไม่จำเป็นต้องถามทิศทางด้วยซ้ำ เขามีกองทัพสัตว์เลี้ยง แค่หาเสือดาวไม่กี่ตัว ถือเป็นเรื่องขี้ปะติ๋ว แถมยังถามพวกผึ้งเจ้าถิ่นได้อีกต่างหาก แบบนั้นเร็วกว่าเยอะ แต่ที่เขาไม่ทำแบบนั้น เพราะตอนนี้เขามาปฏิบัติหน้าที่อย่างเป็นทางการ อะไรควรถามก็ต้องถามให้ชัดเจน ลำพังตัวเขาเองก็ดูเด็กเกินแกงอยู่แล้ว ชาวบ้านพวกนี้คงไม่ค่อยเชื่อน้ำยาเขาสักเท่าไหร่ ขืนเขาสุ่มสี่สุ่มห้าเดินดุ่มๆ เข้าป่าไป แล้วเกิดไปผิดทาง เดี๋ยวเขาจะหาว่าไม่มีความเป็นมืออาชีพเอาได้ "อ้อ สหายจางเสี่ยวหลง คุณดูทางนั้น แล้วก็ทางนั้น สองจุดนี้แหละที่มีเสือดาวโผล่มาบ่อยๆ ชาวบ้านกองผลิตเราก็โดนกัดที่สองจุดนี้แหละ" หลี่ต้าซานชี้มือไปสองทิศทางให้จางเสี่ยวหลงดู จางเสี่ยวหลงพยักหน้า "โอเคครับหัวหน้ากองผลิต ผมทราบแล้ว ตรงนี้เป็นชายป่า เสือดาวอาจจะพุ่งออกมาทำร้ายคนได้ทุกเมื่อ"

"รบกวนหัวหน้าช่วยกันชาวบ้านให้ออกห่างจากบริเวณตีนเขาด้วยนะครับ ผมกลัวว่าตอนที่ผมไล่ต้อนพวกมัน ถ้ามันจนตรอกอาจจะกระโดดข้ามกำแพง วิ่งออกมาทำร้ายคนข้างนอกได้" ที่จางเสี่ยวหลงพูดแบบนี้ ไม่ใช่ไม่มีเหตุผล เมื่อกี้หลี่ต้าซานบอกเองว่าเสือดาวในป่าเจอคนเป็นกัด แสดงว่าต้องมีสาเหตุเบื้องหลังแน่ๆ แต่จะเป็นสาเหตุอะไร ตอนนี้ยังไม่รู้ เกิดเสือดาววิ่งทะลอป่าออกมาไล่กัดชาวบ้านจนตายขึ้นมา จะกลายเป็นเรื่องใหญ่ เพราะจางเสี่ยวหลงมาเพื่อช่วยไล่เสือดาว ก่อนเขามา มีแค่คนเจ็บ พอเขามา ดันมีคนตาย นี่มันตลกร้ายชัดๆ ไม่ใช่หรือไง? หลี่ต้าซานเห็นด้วยทันที รีบพยักหน้ารัวๆ "ได้ๆ ขอบใจที่เตือน เดี๋ยวลุงจะไปไล่พวกนั้นออกไปเดี๋ยวนี้" พูดจบ เขาก็หันกลับไปตะโกนเสียงดังลั่น "เฮ้ย! เลิกมุงดูความสนุกกันได้แล้ว ให้เวลาสามนาที แยกย้ายกันไปให้หมด ใครช้าแม้แต่วินาทีเดียว หักหนึ่งแต้มงาน! เริ่มจับเวลา..." แม่เจ้า ไม้นี้โหดชะมัด ไม่ถึงหนึ่งนาที ชาวบ้านกองผลิตเจี้ยนเช่อที่มามุงดูเมื่อกี้ หายวับไปกับตา หลี่ต้าซานหันมาทักทาย กำชับให้จางเสี่ยวหลงระวังตัวอีกครั้ง แล้วก็รีบจ้ำอ้าวจากไป จางเสี่ยวหลงแอบยกนิ้วโป้งให้ในใจ วิธีบ้านๆ ของหลี่ต้าซานนี่ได้ผลชะงัดนัก ช้าหนึ่งวินาทีหักหนึ่งแต้มงาน ได้ผลดียิ่งกว่าพูดจาหว่านล้อมร้อยเท่าพันเท่า เมื่อหมดห่วงเรื่องคนข้างหลัง จางเสี่ยวหลงก็เลือกเส้นทางหนึ่งจากสองทิศที่หลี่ต้าซานชี้ แล้วก้าวเท้าเข้าสู่ป่าลึก การเข้าป่าครั้งนี้ จางเสี่ยวหลงเต็มไปด้วยความคาดหวังและความตื่นเต้น ป่าแถบนี้มีเสือดาว ซึ่งเป็นสิ่งที่เขารอคอยมานาน น่าเสียดายที่เข้าป่ามาตั้งหลายรอบ เขาไม่เคยเจอเงาของเสือดาวเลยสักครั้ง จางเสี่ยวหลงเคยคิดว่า ในป่าหมื่นเขาอาจจะไม่มีเสือดาวเหลืออยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นทำไมเขาถึงไม่เคยเจอเลยสักตัว? เสือโคร่งสัตว์เลี้ยงสองตัวและหมาป่าสัตว์เลี้ยงสี่ตัว ถูกปล่อยออกมา "พั่วจวิน ต้าฮุย พวกแกตามหลังฉันมา ถ้าเจอเสือดาว พยายามจับเป็นนะ" เหล่าสัตว์เลี้ยงพยักหน้าอย่างว่าง่าย ไม่ส่งเสียงดัง ย่องตามหลังเจ้านายไปอย่างระมัดระวัง จางเสี่ยวหลงไม่รอช้า ปล่อยเสี่ยวเฟยเฟยออกมาทันที สั่งให้มันเรียกผึ้งเจ้าถิ่นมารวมพล ไม่นาน ผึ้งนับสิบตัวก็บินหึ่งๆ เข้ามา เสี่ยวเฟยเฟยสอบถามข้อมูล แล้วรีบรายงานรายละเอียดให้จางเสี่ยวหลงทราบอย่างรวดเร็ว "แม่เจ้า มีเสือดาวสี่ตัวจริงๆ ด้วย แถมมีตัวหนึ่งขาเป๋อีกต่างหาก?" เขาประมวลผลข้อมูลอย่างรวดเร็ว "เสี่ยวเฟยเฟย ให้พวกมันนำทางไปหารังผึ้งก่อน แล้วค่อยคัดผึ้งที่รู้ความเคลื่อนไหวล่าสุดของเสือดาว นำทางพวกเราไปหามัน"