บทที่ 696 ปีนี้บ้านเราต้องจัดพิธีไหว้บรรพบุรุษชุดใหญ่

จางเสี่ยวหลงเริ่มชินชากับปลาเล็กปลาน้อยพวกนี้แล้ว จึงไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก ปลาในมิติมีเยอะมาก เยอะจนกินไม่หมด กินยังไงก็ไม่หมด เขาไม่ได้เอาปลาไปขายที่ตลาดมืดในหุบเขา เพราะปลาพวกนี้เอามาแทนข้าวไม่ได้ คงต้องหาโอกาสส่งเข้าโรงงานในเมือง หรือไม่ก็ขนไปขายที่ตลาดมืดในเมืองใหญ่ สถานที่เหล่านั้นผู้คนมีเสบียงอาหารพื้นฐานรองรับ อย่างน้อยก็ไม่ต้องกินปลาต่างข้าว ดังนั้นถ้าพวกเขาจะซื้อปลาไปกินบ้างก็ไม่มีปัญหา แถมยังถือเป็นการยกระดับคุณภาพชีวิตด้วย "แม่เจ้า ปูแม่น้ำติดเบ็ดทีเดียวหกตัว จะรออะไรอยู่ล่ะ เก็บสิครับ!" จางเสี่ยวหลงใช้จิตสั่งการเก็บปูและปลาในถังไม้เข้ามิติ แล้วเติมน้ำบึงวิญญาณลงไปในถังเพิ่มอีกหน่อย ทำเลที่เลือกคืนนี้ถือว่ายอดเยี่ยม ปูแม่น้ำทยอยถูกกลิ่นน้ำบึงวิญญาณล่อลวงเข้ามาให้จางเสี่ยวหลงจับเข้ามิติอย่างต่อเนื่อง ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ก็จับปูแม่น้ำได้กว่าเจ็ดสิบตัว จางเสี่ยวหลงใช้จิตตรวจสอบปูที่เพิ่งจับมา ขนาดตัวถือว่าไม่เลว แต่เนื้อยังไม่แน่นเท่าไหร่ คาดว่าคงต้องรออีกสักเดือนกว่าๆ เนื้อปูถึงจะแน่น มันปูถึงจะเต็มกระดอง ตอนนี้ถ้าอยากกินปูให้อร่อย คงต้องกินปูที่เลี้ยงไว้ในบึงวิญญาณในมิติไปก่อน "ไม่ได้เข้าไปดูพวกปูในมิตินานแล้ว เดี๋ยวต้องแวะเข้าไปดูหน่อย" จางเสี่ยวหลงตั้งสมาธิจับปูต่อ ไม่วอกแวกอีก ผ่านไปสามชั่วโมงเต็ม จางเสี่ยวหลงถึงจะพอใจ ผลประกอบการถือว่าน่าประทับใจ ไม่นับปลาเล็กปลาน้อย ได้ปูแม่น้ำมาทั้งหมดร้อยแปดสิบกว่าตัว หลักๆ เป็นเพราะเขาไม่ได้ย้ายที่ ปูเลยเริ่มน้อยลง ไม่อย่างนั้นคงได้เยอะกว่านี้ สุดท้าย จางเสี่ยวหลงเติมน้ำใส่บึงในมิติให้เต็ม เก็บข้าวของ แล้วเดินออกจากริมแม่น้ำ

กลับมาถึงหอพักสถานีเซิ่งลี่ พ่อนอนหลับไปแล้ว เสียงกรนดังสนั่นหวั่นไหว กลิ่นเหล้าคลุ้งทั่วห้อง จางเสี่ยวหลงเอาน้ำตกวิญญาณออกมาแก้วหนึ่ง ป้อนให้พ่อดื่ม จางเป่าจู้หลับสนิท ดื่มน้ำจนหมดแก้วก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่น จางเสี่ยวหลงส่ายหน้า ไม่รู้ว่าวันนี้พ่อไปเจอเรื่องดีอะไรมา ถึงได้มีความสุขจนดื่มหนักขนาดนี้ กะจากกลิ่นแล้วน่าจะซัดไปไม่ต่ำกว่าเจ็ดแปดเหลี่ยง ไม่อย่างนั้นคงไม่หลับลึกขนาดนี้ จางเสี่ยวหลงไม่ได้เป่าเทียนดับ เขาแวบตัวเข้าไปในมิติ "ซุนเสี่ยวเซิ่ง ช่วยดูพ่อฉันให้หน่อย คนที่นอนหันหลังให้พวกเราอยู่นั่นแหละ"

"เจี๊ยก เจี๊ยก..."