บทที่ 697 แม่เสือสาวยอมศิโรราบ

จางเสี่ยวหลงใช้จิตสั่งการ อ่างน้ำสำหรับให้ฝูงหมาป่าดื่มก็ปรากฏขึ้นที่พื้นเบื้องหน้า ภายในบรรจุน้ำบึงวิญญาณไว้จนเต็มเปี่ยม จ่าฝูงหมาป่าสองตัวเดินนำเข้าไปที่อ่างก่อน หลังจากดื่มน้ำบึงวิญญาณจนอิ่มหนำ พวกมันก็แสดงท่าทางสบายเนื้อสบายตัวออกมา "แม่เจ้า เห็นสภาพพวกแกแล้ว ทำให้ฉันนึกถึงคนอดบุหรี่มาหลายวัน แล้วในที่สุดก็ได้สูบสักปื้ดเลยแฮะ" จ่าฝูงหมาป่าฉีกยิ้มกว้าง ทำหน้าประจบประแจงเจ้านาย "พวกแกสองตัวกินเสร็จก็ถอยไป ให้ลูกน้องได้กินบ้าง" น้ำบึงวิญญาณสองอ่าง พอดีสำหรับฝูงหมาป่า เมื่อพวกมันดื่มจนอิ่ม ร่างกายก็ดูคึกคักกระปรี้กระเปร่ายิ่งขึ้น จางเสี่ยวหลงเก็บอ่างน้ำ ทันใดนั้นลูกสมุนหมาป่าตัวหนึ่งก็ส่งกระแสจิตมาบอกเขา คิ้วของเขากระตุกด้วยความตื่นเต้น "อะไรนะ? มีเสือโคร่งเข้ามาในป่าหลังหมู่บ้านเหรอ?" เมื่อกี้เขายังเพิ่งคิดอยู่เลยว่าในมิติมีเสือแค่ตัวเดียว พอหมาป่าสัตว์เลี้ยงมาบอกข่าวเรื่องเสือ จะไม่ให้เขาดีใจได้ยังไง? โบราณว่าไว้ เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ แต่นี่มันไม่ใช่แค่ถ้ำเดียว มันคือเทือกเขาขนาดมหึมา ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา จางเสี่ยวหลงเข้าป่ามาตลอดยังไม่ค่อยเจอเสือเลย ถ้าเป็นเสือดาวเหลียวเป่ย ยังพอมีความเป็นไปได้ที่จะเจอ แต่มันชอบซ่อนตัวบนต้นไม้ เขาเลยอาจจะหาไม่เจอ แต่เสือโคร่งนั้นมีน้อยจริงๆ ด้วยขนาดตัวที่ใหญ่โต มันไม่มีทางซ่อนตัวบนยอดไม้ให้รอดพ้นสายตาไปได้ อีกอย่าง บนพื้นดินก็มีพั่วจวินและชื่อเยี่ยนคอยดมกลิ่นอยู่ พวกมันเกิดและโตในมิติ อาจจะไม่คุ้นกลิ่นเสือดาวจนหาไม่เจอ ก็เป็นเรื่องปกติ แต่กลิ่นของเผ่าพันธุ์เดียวกันอย่างเสือโคร่ง ไม่มีทางเล็ดลอดจมูกพวกมันไปได้แน่ จางเสี่ยวหลงรีบถามต่อ "แล้วฝูงหมาป่าโดนคุกคามไหม? หรือมีหมาป่าตัวไหนบาดเจ็บหรือเปล่า?"

"โฮ่ง โฮ่ง..."

"ไม่มีก็ดีแล้ว เสือมันเห็นพวกแกพวกมาก เลยเลือกที่จะเดินอ้อมหนี ถือว่ามันยังฉลาดอยู่" จางเสี่ยวหลงสอบถามรายละเอียดเส้นทางของเสือตัวนั้นจากลูกสมุนหมาป่า พวกมันรายงานตามจริงว่าคอยจับตาดูเสือตัวนั้นอยู่ตลอด จากนั้นจึงนำทางเจ้านายมุ่งหน้าไปยังป่าแถบนั้นอย่างรวดเร็ว