บทที่ 698 ไม่ได้มามือเปล่า

จางเสี่ยวหลงโบกมือ พั่วจวินจึงยกอุ้งเท้าออกจากหัวแม่เสือสาว แล้วค่อยๆ ถอยฉากออกมา เมื่อแม่เสือสาวสัมผัสได้ว่าแรงกดดันจากพั่วจวินหายไป มันก็กลับมาพยศอีกครั้ง มันลุกขึ้นยืนจ้องมอง 'สัตว์สองขา' ตรงหน้า แววตากลับมาเต็มไปด้วยความหยิ่งยโสโอหังเช่นเดิม "โฮก..."

"จะคำรามหาพระแสงอะไรวะ หูฉันจะแตกอยู่แล้ว" ในฐานะเจ้าป่าแห่งขุนเขานี้ แม่เสือสาวเพิ่งจะโดนพั่วจวินซ้อมจนน่วม บนสะบักยังมีรอยกรงเล็บฝากไว้อย่างชัดเจน พอมาตอนนี้ยังโดนมนุษย์ดูถูกอีก ความโกรธที่อัดอั้นไว้จึงระเบิดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ลีลาชักช้า ถ้าแกไม่เปิด งั้นฉันเปิดก่อนล่ะนะ" พูดจบ จางเสี่ยวหลงก็ไม่รอให้แม่เสือสาวขยับตัว ฟาดฝ่ามือเข้าใส่หัวอันใหญ่โตและหยิ่งยโสนั้นทันที "แม่_เอ้ย กล้าดูถูกมนุษย์อย่างพวกเราเหรอ? กล้าคำรามใส่ฉันเหรอ? ให้เกียรติแล้วไม่รับใช่ไหม?" แม่เสือสาวโกรธจัด ง้างอุ้งเท้าหมายจะตบสั่งสอนสัตว์สองขาตรงหน้า แต่อนิจจา สมองเพิ่งสั่งการ อุ้งเท้าเพิ่งยกขึ้นได้เซนติเมตรเดียว ฝ่ามือพิฆาตของจางเสี่ยวหลงก็ประทับลงบนกบาลของมันเข้าเต็มรัก แม่เสือสาวรู้สึกเพียงว่าสมองหมุนติ้ว วิ้งๆ ไปหมด แต่นั่นยังไม่จบ จางเสี่ยวหลงรัวฝ่ามือใส่หัวมันอีกเจ็ดแปดทีซ้อน ตบจนหัวมันหนักอึ้ง ลืมไปเลยว่าอุ้งเท้าที่ยกค้างไว้กลางอากาศเมื่อกี้จะเอาไปทำอะไร "ยอมหรือยัง?" แม่เสือสาวทำหน้ามึนงง ไม่รู้เหนือรู้ใต้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน "ตบจนเอ๋อไปแล้วเหรอเนี่ย?" จางเสี่ยวหลงยังยั้งมือไว้บ้าง ไม่อย่างนั้นแม่เสือสาวตัวนี้ถ้าไม่ตายก็คงกลายเป็นเสือปัญญาอ่อนไปแล้ว เขาใช้จิตสั่งการ เก็บแม่เสือสาวเข้าสู่มิติทันที "เสือสองตัวตีกันขนาดนี้ สัตว์ป่าแถวนี้คงเตลิดเปิดเปิงหนีตายกันหมดแล้ว ฉันคงล่าอะไรไม่ได้แล้วล่ะ"

"พั่วจวิน แกเก่งขึ้นเยอะนะเนี่ย ถ้าเป็นเมื่อเดือนสองเดือนก่อน อย่างมากแกก็คงทำได้แค่เสมอแม่เสือสาวตัวนี้"