บทที่ 699 หัวหน้าห้างสรรพสินค้ามาเยือน

"อ๋อ อีกเดี๋ยวอากาศก็จะเย็นลงแล้ว ผมคิดว่าพวกคุณอยู่ติดภูเขา หน้าหนาวคงหนาวจัด เลยถือโอกาสติดผ้านวมชุดใหม่มาฝากด้วยครับ" เฝิงเจียซู่พ่นควันบุหรี่พลางอธิบาย เจ้าหน้าที่ห้างสรรพสินค้าสองคนบนรถบรรทุก พร้อมด้วยคนขับรถจี๊ปและชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานอีกคน ต่างคนต่างอุ้มชุดผ้านวมเดินตรงเข้ามา จางเป่าจู้คิดในใจ: แม่เจ้า หัวหน้าห้างสรรพสินค้าอำเภอนี่ตำแหน่งใหญ่กว่าหัวหน้าสหกรณ์ร้านค้าประจำคอมมูนเยอะเลยนะ ขนาดหัวหน้าสหกรณ์ร้านค้าเซิ่งลี่ ตนไปใช้บริการตั้งกี่ครั้งยังไม่เคยเห็นแม้แต่เงา ต่อให้เจอตัวจริง อย่างมากเขาก็คงไม่ชายตามองชาวบ้านอย่างเราด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่จะขนผ้านวมมาให้ถึงบ้านเลย "น้องเสี่ยวหลงไม่อยู่เหรอครับ?" เฝิงเจียซู่มองซ้ายมองขวาไม่เห็นจางเสี่ยวหลง จึงเอ่ยถาม "เจ้าเสี่ยวหลงบอกว่าคุณจะมา เลยเข้าป่าไปล่าสัตว์แต่เช้า บอกว่าจะไปหาของป่าสดๆ มาให้แขกผู้มีเกียรติได้ชิมกันครับ"

"ฮ่าๆๆ เขาเกรงใจเกินไปแล้ว งั้นพวกเราเอาผ้านวมเข้าไปเก็บในบ้านก่อนดีไหมครับ?"

"โอ้ ได้ครับๆ เชิญทางนี้เลยครับ ระวังสะดุดนะครับ" พอเข้าในลานบ้าน เฝิงเจียซู่เห็นผ้านวมเก่าตากอยู่บนราว ก็โบกมือสั่งการ "ฟูกพวกนี้เก่าเกินไปแล้ว ห่มไม่อุ่นหรอกครับ คุณป้าครับ เลิกใช้ของเก่าพวกนี้เถอะ ถ้าที่บ้านมีไม่พอใช้ เดี๋ยวคราวหน้าผมขนมาให้อีก" พูดจบเขาก็หันไปสั่งลูกน้องที่พามา "ต้าข่าย พวกนายขนฟูกเก่าพวกนี้ขึ้นรถบรรทุกไปเลย" หลินซิ่วเจินมองสามี แล้วหันไปมองผ้านวมใหม่เอี่ยมที่วางกองอยู่บนม้านั่ง ใจหนึ่งก็รู้สึกเสียดายของเก่า "พี่เฝิง? มาถึงกันแล้วเหรอครับ?" จางเสี่ยวหลงแบกกวางดาวเหลียวเป่ยตัวใหญ่ เดินดุ่มๆ เข้ามา "น้องเสี่ยวหลง กลับมาพอดีเลย พี่เฝิงของนายถือวิสาสะเอาฟูกเก่าไปทิ้ง แล้วเปลี่ยนของใหม่ให้คุณป้าแทน นายช่วยพูดอธิบายหน่อยสิ เดี๋ยวคุณป้าจะตำหนิพี่เอา" เฝิงเจียซู่อายุมากกว่าจางเสี่ยวหลงหลายปี อายุน้อยกว่าจางเป่าจู้และภรรยาไม่เท่าไหร่ แต่ในเมื่อเขานับถือจางเสี่ยวหลงเป็นพี่น้อง เลยถือโอกาสเรียกพ่อแม่ของจางเสี่ยวหลงว่าคุณลุงคุณป้าไปด้วยเลย จางเสี่ยวหลงยิ้มบางๆ เดินไปหาแม่ ยังไม่ทันได้อ้าปากพูด หลินซิ่วเจินก็ชิงพูดขึ้นก่อน "เสี่ยวหลง แม่ไม่ใช่คนไม่รู้ความหรอกลูก แค่รู้สึกเสียดายของเฉยๆ"