บทที่ 700 น้ำผึ้งล็อตแรกของกองผลิตจางจวง

จางเสี่ยวหลงเห็นเขาหน้าซีดเผือด จึงเดินไปที่กล่องเลี้ยงผึ้งใบหนึ่ง เปิดฝาออกแล้วพูดว่า "พี่เฝิงไม่ต้องกลัวครับ ผึ้งของกองผลิตเราไม่ต่อยคนหรอก ไม่เชื่อดูสิครับ..." พูดจบ จางเสี่ยวหลงก็ยื่นมือเข้าไปแกว่งไปมาในฝูงผึ้งที่กำลังบินว่อน ภาพนั้นทำเอาเฝิงเจียซู่เหงื่อกาฬแตกพลั่ก รีบร้องเตือน "แม่เจ้า ระวังหน่อยสิ... เอ๊ะ? มันไม่ต่อยนายจริงๆ ด้วย?"

"ใช่ครับ ผึ้งฝูงนี้ค่อนข้างเชื่อง เหมือนจะยังไม่เคยต่อยใครเลยมั้งครับ?" จางเสี่ยวหลงยิ้มบางๆ "เสี่ยวหลงพูดถูกครับ สหายในกองกำลังอาสาสมัครของเราคลุกคลีกับผึ้งฝูงนี้ทุกวัน ไม่เคยมีใครโดนต่อยสักคน" จางตงเซิงเห็นดังนั้นก็ทำตามจางเสี่ยวหลง ยื่นมือเข้าไปแกว่งในฝูงผึ้งบ้าง เฝิงเจียซู่ยังคงครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ หันไปมองจางเป่าจู้ที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วถามว่า "คุณลุง... เอ่อ ลุงก็ไม่โดนต่อยเหมือนกันเหรอครับ..."

"ฮ่าๆๆ คุณอยากลองดูไหมล่ะ?" จางเป่าจู้สาธิตให้ดูอีกคน แล้วหันมาถามยิ้มๆ เฝิงเจียซู่กัดฟันกรอด มาถึงขั้นนี้จะยอมเป็นเต่าหดหัวไม่ได้ เขาค่อยๆ ยื่นแขนที่สั่นเทาออกไป ไม่นานเขาก็พบว่าความกังวลของตัวเองนั้นสูญเปล่า เหล่าผึ้งน้อยราวกับมีญาณวิเศษ ต่างพากันบินหลบมือของเขาที่แกว่งไปมา "เอ๊ะ? ไม่ต่อยผมจริงๆ ด้วย... ฮ่าๆๆ ผึ้งพวกนี้เชื่องจริงแฮะ"