บทที่ 702 ฟาร์มเซียงหยาง

จากนั้น เขาเห็นทุกคนจ้องมองมาที่เขาด้วยความประหลาดใจ จึงรีบอธิบายเพิ่มว่า "เพื่อนผมเขาบอกมาอีกทีครับ ผมก็จำขี้ปากเขามาพูดต่อ จริงเท็จแค่ไหนต้องลองกินดูก่อนถึงจะรู้" ทุกคนถึงได้ร้องอ๋อ จางเสี่ยวหลงกำชับทิ้งท้ายว่า พอกินเสร็จแล้วให้เก็บเมล็ดข้างในไว้ อย่าเพิ่งทิ้ง

อำเภออันผิง คอมมูนเซียงหยาง ทางทิศเหนือสุดของคอมมูน เป็นสถานที่ที่ค่อนข้างพิเศษ นอกจากทำเลจะตั้งอยู่ห่างไกลผู้คนแล้ว บริเวณนี้แทบไม่มีบ้านคนอาศัยอยู่เลย เพราะที่นี่คือ "ฟาร์มเซียงหยาง" ที่มีชื่อเสียงเลื่องลือ ชื่อฟังดูธรรมดา คนไม่รู้อาจคิดว่าเป็นแค่ฟาร์มเกษตรทั่วไป แต่คนที่รู้ตื้นลึกหนาบาง จะรู้ดีว่าที่นี่คือ "ฟาร์มแรงงานเพื่อการปฏิรูป"นักโทษที่ถูกตัดสินให้ใช้แรงงานเพื่อการปฏิรูปจากเขตอันหยาง พื้นที่ใกล้เคียง หรือแม้แต่จังหวัดข้างเคียง ส่วนใหญ่จะถูกส่งตัวมาที่ฟาร์มเซียงหยางแห่งนี้ แสงแดดยามบ่ายของฤดูใบไม้ร่วง แม้จะไม่แผดเผาเหมือนฤดูร้อน แต่เมื่อส่องกระทบผิวก็ยังแสบร้านเอาเรื่อง สมกับคำกล่าวที่ว่า "เสือฤดูใบไม้ร่วง"ดูท่าคำเปรียบเปรยนี้จะมีมูลเหตุจริงๆ รถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างคันหนึ่งแล่นฉิวเข้ามาตามถนนในฟาร์ม คนขับรถพ่วงข้างคันนั้น ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือ หวงกั๋วต้ง ผู้อำนวยการฟาร์มเฉียนจิ้น ท่ามกลางทุ่งนากว้างใหญ่ เต็มไปด้วยต้นถั่วเหลืองสุดลูกหูลูกตา มีเพียงบางแปลงที่แตกต่างออกไป ที่นั่นไม่ได้ปลูกถั่วเหลือง แต่ปลูกข้าวเจ้า มองจากระยะไกล หวงกั๋วต้งเห็นเงาคนเดินขวักไขว่ไปมารอบๆ แปลงนา พอเข้ามาใกล้ ถึงได้เห็นว่าพวกเขากำลังหาบน้ำเข้านา "หยุดรถ! ที่นี่คือฟาร์มเซียงหยาง... อ้าว ผอ.หวง นี่เอง" ตำรวจติดอาวุธครบมือที่เฝ้าหน้าประตูฟาร์ม จำผู้มาเยือนได้ "ผอ.เซียวอยู่ไหม? ผมมีธุระด่วนจะคุยกับเขา" หวงกั๋วต้งรู้กฎระเบียบของฟาร์มเซียงหยางดี เขาดับเครื่อง ดึงกุญแจออก กระโดดลงจากรถพ่วงข้าง แล้วถามอย่างรีบร้อน "ผอ.เซียวอยู่ครับ เชิญด้านในเลย!" ตำรวจตระเวนชายแดนเปิดทางให้ หวงกั๋วต้งพยักหน้าขอบคุณ แล้วรีบจ้ำอ้าวผ่านประตูฟาร์มที่มีการรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวดเข้าไป "เหล่าหวง? ลมอะไรหอบนายมาที่นี่เนี่ย?"

"เหล่าเซียว ผมเอาข่าวดีมาบอก โรคนิ่วในถุงน้ำดีเรื้อรังของนายมีทางรักษาแล้ว"