บทที่ 712 หนังสือคำสั่งย้าย——ผมไม่ขอรับ

จางเสี่ยวหลงกวาดตามองพิจารณาเฉียนหมิ่น หล่อนเป็นหญิงวัยสามสิบกว่า รูปร่างผอมสูง ผิวค่อนข้างคล้ำ คิ้วโก่งเลิกสูง กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาจับผิด "สหายจางเสี่ยวหลง นี่คือหนังสือคำสั่งย้ายที่กรมตำรวจมณฑลเสนอให้รัฐบาลมณฑลเป็นผู้ออกคำสั่ง ประทับตรากงสีเรียบร้อยแล้ว หรือว่าคุณคิดจะไม่ยอมรับการจัดสรรบุคลากรขององค์กร?" น้ำเสียงของเฉียนหมิ่นเย็นชา แฝงความไม่พอใจอย่างรุนแรง และยังมีเค้าความโกรธเกรี้ยวเจือปนอยู่ด้วย "เลขาฯ เฉียน สหายจางเสี่ยวหลงไม่ได้หมายความแบบนั้นหรอกครับ..." หลี่หงเซิงรีบก้าวออกมายืนขวางหน้าโจวเลี่ยง เพื่อช่วยพูดแก้ต่างให้จางเสี่ยวหลง แต่พูดยังไม่ทันจบประโยคก็ถูกขัดจังหวะเสียก่อน "อธิบดีหลี่ ฉันไม่ได้ถามคุณนะคะ? อีกอย่าง สหายจางเสี่ยวหลงก็ไม่ได้หูหนวกหรือเป็นใบ้ เขาตอบเองไม่ได้หรือไง?" คำพูดเหน็บแนมของเฉียนหมิ่นบาดหูอย่างร้ายกาจ หลี่หงเซิงที่อายุรุ่นราวคราวพ่อถึงกับหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย ยืนนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น แต่ก็ไม่อาจบันดาลโทสะได้ เพราะเขาเป็นฝ่ายสอดขึ้นมาก่อนจริงๆ จึงกลายเป็นข้ออ้างให้อีกฝ่ายเล่นงานเอาได้ เฉียนหมิ่นแค่นเสียงขึ้นจมูก สะบัดหนังสือคำสั่งย้ายในมืออีกครั้ง จ้องมองจางเสี่ยวหลงด้วยสายตาเย็นเยียบ จางเสี่ยวหลงก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปหา ดึงแขนหลี่หงเซิงไว้ "อธิบดีหลี่ครับ ใช่ว่าทุกคนบนโลกนี้จะมีมารยาทและผู้ดีกันทุกคน คุณไม่ต้องไปลดตัวลงไปเถียงกับคนประเภทนั้นหรอกครับ ถือซะว่าปล่อยตดทิ้งไปสักป้าบก็แล้วกัน!"

"พรืด..." ตรงระเบียงทางเดิน ไม่รู้ว่าสหายคนไหนกลั้นขำไม่อยู่ เผลอหลุดขำพรืดออกมา พอมีคนนำ รอยยิ้มก็จุดติด สหายคนอื่นๆ ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป พากันระเบิดเสียงหัวเราะครืนใหญ่ตามมา ทางเดินที่ทอดยาวและดูโอ่โถง พอทุกคนพร้อมใจกันหัวเราะ เสียงก็ยิ่งดังก้องกังวาน เฉียนหมิ่นโกรธจนจมูกแทบเบี้ยว หล่อนไม่เคยถูกใครฉีกหน้ากลางสี่แยกแบบนี้มาก่อน อะไรคือถือซะว่าปล่อยตดทิ้งไป? นี่มันใช่คำพูดที่ตำรวจชั้นผู้น้อยระดับรองหัวหน้าแผนกกล้าพูดออกมางั้นหรือ? หล่อนเฉียนหมิ่นเป็นถึงเลขานุการของรองผู้ว่าการมณฑล อย่างน้อยก็เป็นข้าราชการระดับรองผู้อำนวยการกอง ในรัฐบาลมณฑล แม้ระดับตำแหน่งจะไม่ได้สูงลิบลิ่ว แต่บทบาทหน้าที่นั้นสำคัญยิ่งยวด! ข้าราชการตำแหน่งใหญ่กว่าหล่อนตั้งหลายคน เวลาอยากจะเข้าพบรองผู้ว่าฯ โจว ยังต้องมาประจบประแจงหล่อนเลยไม่ใช่หรือ? แล้วไอ้ข้าราชการระดับรองหัวหน้าแผนกตรงหน้านี้ ไปกินดีหมีหัวใจเสือมาจากไหน ถึงได้กล้าดีแบบนี้? "คุณด่าฉันว่าเป็นตด?"

"เลขาฯ เฉียน คุณอย่ามาใส่ร้ายป้ายสีกันสิครับ ผมยังไม่ได้เอ่ยปากเลยนะว่าคุณเป็นตด อีกอย่าง คุณใช่คนไร้มารยาทพรรค์นั้นซะที่ไหนล่ะ?" จางเสี่ยวหลงยืนมองท่านเลขาฯ เฉียนที่กำลังเต้นเร่าๆ เป็นเจ้าเข้าด้วยท่าทีสบายๆ พลางคิดในใจ: เมื่อกี้ยังแอบชมอยู่เลยว่าเป็นถึงเลขาฯ รองผู้ว่าฯ น่าจะสุขุมเยือกเย็นกว่านี้! นึกไม่ถึงว่าแค่โดนจี้จุดประโยคเดียว ก็ฟิวส์ขาด สติแตก เต้นเป็นผีเข้าซะแล้ว ดูท่าเลขาฯ ของรองผู้ว่าฯ ก็มีน้ำยาแค่นี้แหละ เสียแรงที่อุตส่าห์มองว่าแน่ เอาเถอะ ผมยอมรับว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ เป็นผมเองที่ประเมินคุณสูงไป สติสัมปชัญญะของเฉียนหมิ่นในวินาทีนั้น ขาดผึงกระเจิดกระเจิงไปหมดแล้ว ในหูอื้ออึงไปด้วยประโยคที่ว่า 'ถือซะว่าปล่อยตดทิ้งไปสักป้าบก็แล้วกัน!' แต่ตอนนี้หล่อนก็ไม่รู้จะสวนกลับยังไงดี เริ่มรู้ตัวแล้วว่าสถานการณ์ไม่สู้ดีนัก ในคำพูดของอีกฝ่ายมีกับดักซ่อนอยู่ ถึงจะรู้อยู่เต็มอกว่าอีกฝ่ายด่าหล่อนว่าเป็นตด แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยชื่อออกมาตรงๆ เฉียนหมิ่นจึงไม่อาจประกาศปาวๆ ต่อหน้าทุกคนได้ว่าตัวเองนั่นแหละคือตด ก็แน่ล่ะ อีกฝ่ายด่าคน 'ไร้มารยาท' นี่นา ดังนั้น เฉียนหมิ่นจึงตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก หล่อนเป็นถึงเลขาฯ ของรองผู้ว่าการมณฑลเชียวนะ จะมายอมรับว่าตัวเองเป็นคนไร้มารยาทได้ยังไง? ถ้าหล่อนยอมรับกลางปล้องแบบนี้ ตำแหน่งเลขาฯ รองผู้ว่าฯ ก็คงจบเห่แน่ๆ เฉียนหมิ่นอาจจะไม่หน้าบาง แต่รองผู้ว่าฯ โจวยังต้องรักษาหน้านะ! สุภาษิตว่าไว้ คบคนพาลพาลพาไปหาผิด คบบัณฑิตบัณฑิตพาไปหาผล ไม่ใช่หรือไง? ขนาดเลขาฯ ส่วนตัวยังยอมรับเองว่าเป็นคนไร้มารยาท แล้วเจ้านายจะยังเก็บคนไร้มารยาทแบบนี้ไว้ข้างตัวอีกหรือ? นั่นไม่เท่ากับประกาศให้โลกรู้หรอกหรือ ว่ารองผู้ว่าฯ โจวก็เป็นคนไร้มารยาทเหมือนกัน? จางเสี่ยวหลงไม่รีบร้อน ยืนดูเฉียนหมิ่นเปลี่ยนสีหน้าจากโกรธเกรี้ยวเป็นสับสนขมวดคิ้ว จากนั้นค่อยๆ สงบลง และจบลงด้วยความตื่นตะลึง เขาแอบยิ้มในใจ: ยัยเฉียนหมิ่นนี่ก็ไม่ได้โง่ดักดานจนเกินเยียวยา เห็นสีหน้าตื่นตะลึงนั่นก็รู้แล้วว่า หล่อนคงมองทะลุถึงกับดักในคำพูดของผมแล้ว หึๆๆ... ผมไม่กลัวหรอกว่าคุณจะคิดได้ กลัวแต่คุณจะคิดไม่ถึงต่างหาก ไม่อย่างนั้น คุณจะกลืนความแค้นนี้ลงคอไปเงียบๆ ได้ยังไงล่ะ? ขณะเดียวกัน หลี่หงเซิงที่ยืนอยู่ข้างจางเสี่ยวหลง กลับรู้สึกสะใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ในช่วงเวลาสั้นๆ ไม่ถึงสองนาที เขาต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่ถูกหยามเกียรติต่อหน้าธารกำนัล แต่กลับทำอะไรไม่ได้ จนกระทั่งจางเสี่ยวหลงออกโรง ช่วยตอกกลับไปอย่างเจ็บแสบ ไม่เพียงแต่เปรียบเฉียนหมิ่นที่หยามเกียรติเขาว่าเป็นตด แต่ยังต้อนจนหล่อนจนมุมไปไม่เป็น ความสะใจที่พลิกผันไปมาแบบนี้ จะให้บรรยายเป็นคำพูดได้อย่างไร? "จางเสี่ยวหลง คุณมันเกินไปแล้วนะ กล้าด่าว่าพี่เฉียนไม่มีมารยาท แถมยังด่าพี่เขาว่าเป็นตดอีก ฉัน..." หลี่อวี้เหมยเหมือนแมวถูกเหยียบหาง กระโดดเหยงขึ้นมาทันที เรื่องนี้จะให้เธอทนได้ยังไง เฉียนหมิ่นคือคนที่แม่เธอส่งมาเป็นแบคอัพให้เธอ จางเสี่ยวหลงหยามเฉียนหมิ่น ก็เท่ากับหยามแม่ของเธอ และก็เท่ากับหยามตัวหลี่อวี้เหมยด้วย "อวี้เหมย เธอไม่ต้องพูดแล้ว" แต่สิ่งที่ทำให้หลี่อวี้เหมยงุนงงก็คือ เฉียนหมิ่นกลับเป็นฝ่ายห้ามเธอไว้ เธอไม่เข้าใจเอามากๆ กะจะถามให้รู้เรื่อง แต่ก็โดนเฉียนหมิ่นส่งสายตาห้ามปรามไว้เสียก่อน "สหายจางเสี่ยวหลง ไม่ว่าคุณจะยอมรับหรือไม่ แต่หนังสือคำสั่งย้ายคือสิ่งที่คุณต้องปฏิบัติตาม หวังว่าคุณจะตระหนักถึงความเป็นจริง และรีบไปรายงานตัวที่กรมตำรวจเทศบาลนครตงหนิงโดยเร็วนะคะ!"