บทที่ 72 พ่อได้เป็นรองหัวหน้ากองผลิต

"พ่อครับ พี่ครับ ทำไมไม่ไปที่กองอำนวยการหมู่บ้านล่ะครับ?" จางเสี่ยวหลงวางเนื้อหมูป่าลง พ่อในฐานะผู้สมัครรองหัวหน้ากองผลิต การไปปรากฏตัวสร้างความสัมพันธ์กับชาวบ้านในเวลานี้ ถือเป็นเรื่องที่ควรทำอย่างยิ่ง

"พ่ออยู่ที่โรงอาหาร ได้ยินสมาชิกคุยกันเรื่องรองหัวหน้ากองผลิต พอรู้ว่าตัวเองต้องลงสมัครด้วย ก็เลยเขินไม่กล้าไปร่วมวง เลยลากพวกพี่กลับมาบ้านนี่แหละ" จางลิ่วเฟิ่งเดินเข้ามาอธิบาย

"เสี่ยวหลง พ่อไม่เคยคิดเรื่องพวกนี้มาก่อน จู่ๆ ให้มาลงสมัคร พ่อก็เลยหวั่นๆ กลัวจะทำไม่ได้" จางเป่าจู้ดูกังวลใจ รู้สึกพูดไม่ออกที่ลูกชายมัดมือชกแบบนี้ แต่เขาก็รู้ว่าลูกชายหวังดี จึงไม่ได้คัดค้านอะไร

"โธ่ พ่อครับ ก็แค่ลองดู ลุงเป่ากุ้ยทางโน้นเขาก็ช่วยดูแลพ่ออยู่แล้ว! อีกอย่าง ถ้าเราสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับคนในกองอำนวยการ พวกเขาก็จะช่วยพ่อเองครับ"

"ตอนนี้ก็คงต้องทำอย่างนั้น จะให้พ่อทำตัวเป็นเต่าหดหัวก็คงไม่ได้ เดี๋ยวคนทั้งหมู่บ้านจะหัวเราะเยาะเอา"

เที่ยงวัน ควันไฟลอยขึ้นจากทุกหลังคาเรือนในหมู่บ้านจางจวง กลิ่นเนื้อหอมฉุยลอยไปตามลมถึงหมู่บ้านข้างเคียง หมู่บ้านหลิวจวงทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ต้องทนทรมานกับกลิ่นเนื้อยั่วน้ำลายอีกครั้ง ช่วยไม่ได้ ก็ตอนนี้ฤดูใบไม้ผลิ ลมมันพัดไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้นี่นา!

การเลือกตั้งรองหัวหน้ากองผลิตของหมู่บ้านจางจวงดำเนินไปอย่างราบรื่นไม่มีสะดุด นอกจากจางเป่าหมิง หัวหน้ากลุ่มที่สองที่คัดค้านแล้ว อีกร้อยเจ็ดสิบเก้าครัวเรือนต่างเทคะแนนให้จางเป่าจู้ สุดท้าย จางเป่าจู้ก็ได้เป็นรองหัวหน้ากองผลิตหมู่บ้านจางจวงสมใจ

เพื่อฉลองโอกาสพิเศษนี้ จางเสี่ยวหลงเชิญครอบครัวอารอง และปู่ย่ามากินข้าวด้วยกันที่บ้าน จางเป่าจู้หยิบเหล้าเป่ยต้าชางออกมาขวดหนึ่ง สีหน้าตื่นเต้น "วันนี้วันดี มาดื่มกันหน่อย!"

"พี่! เหล้านี้แพงนะ ในสหกรณ์ขายขวดละหนึ่งหยวนแปดเหมา แถมต้องใช้คูปองเหล้าด้วย!" จางเป่าเฉียงรับขวดเหล้ามา เปิดฝา แล้วเริ่มริน

"เพื่อนเสี่ยวหลง ผู้กองหลิวจากสถานีตำรวจอำเภอเขาให้มาน่ะ" จางเป่าจู้พูดด้วยความภูมิใจนิดๆ

"อารอง ผมไม่ดื่มนะครับ! เชิญตามสบายเลย" จางเสี่ยวหลงได้กลิ่นเหล้าขาวแล้วอยากจะอาเจียน ชาติก่อนตอนเรียนมหาวิทยาลัย มักจะดื่มเหล้าขาวราคาถูกกับเพื่อน เมาค้างปวดหัวจนเข็ดขยาดฝังใจ

"อื้ม เอ็งยังเด็ก ไม่ดื่มก็ดีแล้ว!"

มื้อนั้นกินกันยาวนานกว่าชั่วโมง สองพี่น้องจางเป่าจู้ดื่มหมดไปขวดหนึ่ง เมาได้ที่กันทั้งคู่ สุดท้าย สองพี่น้องกอดคอกันร้องไห้ พร่ำบอกว่าเสี่ยวหลงได้ดีแล้ว ชีวิตครอบครัวมีความหวังขึ้นมาแล้ว ผลคือโดนปู่ด่าเปิง

"วันดีคืนดีแท้ๆ ร้องห่มร้องไห้หาพระแสงอะไร? ไสหัวกลับไปนอนซะ! ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง! ดูหลานรักข้าสิ เจอเรื่องอะไรก็ไม่ตื่นตระหนก รู้จักวางตัว พวกเอ็งมีดีสักครึ่งของหลานข้า ข้าคงไม่ต้องมานั่งกลุ้มใจแบบนี้แล้ว"

จางเสี่ยวหลงไปส่งอารองที่บ้าน แล้วก็ไปส่งปู่ย่ากลับบ้าน ถึงจะได้พักหายใจ พ่อได้เป็นรองหัวหน้ากองผลิตแล้ว งานการในกองผลิตก็มีเยอะแยะที่ต้องทำ งานคนเลี้ยงหมูคงทำต่อไม่ได้แล้ว น้ำซึมบ่อทราย ไม่ให้ไหลไปนาคนอื่น พรุ่งนี้ลองคุยกับหัวหน้าหมู่บ้านดู เผื่อจะให้อารองมารับช่วงต่อได้

เช้าวันรุ่งขึ้น จางเสี่ยวหลงไปยืมจักรยานที่บ้านจางเป่ากุ้ย แล้วถือโอกาสเกริ่นเรื่องคนเลี้ยงหมู จางเป่ากุ้ยฟังปุ๊บก็รู้ปั๊บ "เรื่องเล็ก เดี๋ยวลุงจัดการให้!" ได้ยินแบบนี้ จางเสี่ยวหลงก็วางใจ

เขาขี่จักรยานมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านหวังเจียถุนอย่างสบายอารมณ์ แม่ผัวต้าเฟิ่งเห็นจางเสี่ยวหลง ก็สะบัดหน้าใส่ ปิดประตูปังด้วยความโกรธ หลายวันมานี้เห็นลูกชายลูกสะใภ้ที่แยกบ้านไป ได้กินดีอยู่ดีทุกวัน นางก็ร้อนรุ่มใจ แอบกดดันลูกชายทางอ้อม ขอให้ลูกชายแบ่งปลาหรือข้าวสารละเอียดมาให้บ้าง แต่หวังต้าไห่ใจแข็งดั่งหินผา ไม่ยอมท่าเดียว ทำเอานางโกรธจนควันออกหู ต้องทนดมกลิ่นปลาหอมๆ ทรมานใจทุกวัน

จางเสี่ยวหลงเห็นแล้วขำ จงใจพูดเสียงดัง "พี่เขย ผมเอาปลามาให้อีกสิบตัว กับข้าวสารยี่สิบชั่ง ปลาพวกนี้ต้มให้พี่สาวกินวันละตัวนะ! หมดแล้วเดี๋ยวผมเอามาให้อีก!" มีเสียงของหล่นดังมาจากในบ้านที่ปิดประตูสนิท ฮิๆ ไม่กลัวไม่ได้ยินหรอก นี่ไงโกรธจนของหล่นเลย

หวังต้าไห่เดินออกมาต้อนรับ "ปลาคราวที่แล้วยังกินไม่หมดเลย พวกนายเก็บไว้กินเองบ้างเถอะ!"

"ไม่เป็นไรครับ เราเข้าป่าไปจับเมื่อไหร่ก็ได้ พี่สาวเพิ่งคลอด ต้องบำรุงเยอะๆ" จางเสี่ยวหลงเดินเข้าบ้าน ร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งก็โถมเข้าใส่ "คุณน้า~"

"เสี่ยวเยว่ ดูสิ น้าซื้ออะไรอร่อยๆ มาฝาก?"

"ลูกอมกระต่ายขาว! เยอะแยะเลย! ขอบคุณค่ะคุณน้า!" หวังเสี่ยวเยว่กอดถุงลูกอม กระโดดโลดเต้นเอาไปอวดจางต้าเฟิ่ง

"เสี่ยวหลง ที่บ้านเป็นยังไงบ้าง?" มาอยู่บ้านหวังเจียถุนหลายวัน หลินซิ่วเจินอดเป็นห่วงทางบ้านไม่ได้ "แม่ครับ ที่บ้านสบายดี พ่อได้เป็นรองหัวหน้ากองผลิตแล้วครับ"

"หา? พ่อแกน่ะนะ~ เป็นไปได้ยังไง? อย่ามาล้อเล่นน่า เดี๋ยวคนเขาจะหัวเราะเยาะเอา!"

"เรื่องจริงครับแม่ เมื่อวานนี้..." จางเสี่ยวหลงเล่าเรื่องราวคร่าวๆ ให้ฟัง

พอได้ฟังต้นสายปลายเหตุ หลินซิ่วเจินถึงเชื่อ หวังต้าไห่กับจางต้าเฟิ่งก็ดีใจกันยกใหญ่ เจ้าหน้าที่ในกองผลิต ถึงจะไม่มีเงินเดือนเป็นกิจจะลักษณะ แต่ตอนแบ่งปันผลประจำปี จะมีแต้มงานพิเศษมอบให้เป็นรางวัล แต้มงานส่วนนี้ไม่ใช่น้อยๆ ปกติจะอยู่ที่ราวสองพันแต้ม จางเป่าจู้ยังต้องทำงานเหมือนเดิม แต่ไม่หนักเท่าเก่า บวกกับแต้มงานส่วนนี้ ปีนึงก็น่าจะได้สักสองสามพันแต้ม รวมๆ แล้ว ครอบครัวก็น่าจะทำได้สักสี่ห้าพันแต้มต่อปี ถ้าคิดตามปีปกติ แต้มละห้าเฟิน แลกเป็นเงินก็ได้สองร้อยกว่าหยวน หักค่าเมล็ดพันธุ์ ภาษีการเกษตร และค่าใช้จ่ายในการผลิตอื่นๆ อย่างน้อยๆ ก็ต้องเหลือถึงมือสักร้อยกว่าหยวน

"แม่ครับ บ้านเราลืมตาอ้าปากได้แล้ว! เมื่อก่อนตอนแบ่งปันผล อย่างมากก็เหลือเงินแค่สามสิบหยวน พ่อเป็นรองหัวหน้ากองผลิต ปีนึงอย่างต่ำก็น่าจะได้เจ็ดแปดสิบหยวน เงินแต่งเมียเสี่ยวหลงมีหวังแล้ว"

"นี่มันเพิ่งเริ่มต้น ยังไม่รู้เลยว่าพ่อแกจะทำได้ดีไหม รีบพูดไปตอนนี้ยังเร็วไป" หลินซิ่วเจินดีใจจนยิ้มแก้มปริ จางต้าเฟิ่งดีใจแทนบ้านเดิมจริงๆ "แม่ครับ เดี๋ยวหนูออกจากเดือนไฟแล้ว จะลองดูๆ สาวๆ แถวนี้ให้เสี่ยวหลงสักคน"

"พี่ใหญ่ เอาเรื่องปากท้องให้รอดก่อนเถอะ ผมยังไม่ยี่สิบห้า ไม่แต่งงานหรอกครับ เรื่องนี้พี่ไม่ต้องห่วงเลย!"

"เด็กคนนี้ ทำเป็นเล่นตัวไปได้? สาวๆ หมู่บ้านเราสวยจะตาย เมื่อก่อนยังมารบเร้าให้พี่หาเมียให้อยู่เลยไม่ใช่เหรอ?"

"ไม่คุยด้วยแล้ว ผมจะไปเดินเล่นที่คอมมูนสักหน่อย! เสี่ยวเยว่อยู่บ้านเชื่อฟังแม่นะ รู้ไหม?"

"ค่า! เสี่ยวเยว่เชื่อฟังแม่ที่สุด! แล้วเสี่ยวเยว่ก็เชื่อฟังคุณน้าด้วย!"

"เสี่ยวเยว่เก่งมาก! ลูกอมนี่กินได้แค่วันละหนึ่งถึงสองเม็ดนะ เข้าใจไหม! กินเยอะเดี๋ยวปวดฟัน!"

"รับทราบค่ะ คุณน้า! วันนี้เสี่ยวเยว่กินไปเม็ดเดียวเอง! เดี๋ยวฟ้ามืดค่อยกินอีกเม็ด!"

จางเสี่ยวหลงขี่จักรยานออกจากหมู่บ้าน มุ่งหน้าสู่ตลาดมืด