บทที่ 73 อยากหลอกฉันเหรอ ฝันไปเถอะ

ตลาดมืดคอมมูนหงฉี

จางเสี่ยวหลงห่อตัวมิดชิด แบกหมูป่าหนักร้อยกว่าชั่ง เดินออกจากตรอกร้างเข้าไปในประตูตลาดมืด เฮ้อ~ หน้าร้อนจะทำยังไงดีนะ ขืนห่อตัวมิดชิดแบบนี้ มีหวังเป็นผดร้อนตายแน่ ทำไมฉันถึงไม่มีวิชาแปลงร่าง 72 ท่าของซุนหงอคงบ้างนะ? แค่แปลงร่างเป็นคนอื่น ก็เดินเข้าออกตลาดมืดได้สบายหายห่วงแล้ว หรือจะไปหัดวิชาหดกระดูก เปลี่ยนรูปร่างตัวเองดี~ ช่างเถอะ วิชาพวกนั้นฝึกยากจะตายชัก ฉันไม่ได้ข้ามภพมาเพื่อลำบากสักหน่อย~

"โอ้โห ไอ้หนู ดวงดีใช้ได้นี่หว่า! หมูป่าตัวนี้ล่ามาจากบนเขาเหรอ?" สายลับที่เฝ้าประตูมองด้วยความอิจฉาปนริษยา ความคิดฟุ้งซ่านของจางเสี่ยวหลงถูกขัดจังหวะ เขารู้สึกได้เลยว่า ถ้าที่นี่ไม่ใช่ตลาดมืด แต่เป็นที่เปลี่ยวๆ กลางป่า หมอนี่คงลงมือแย่งหมูป่าเขาไปแล้วแน่ๆ

"ผมกับพวกพี่ๆ ช่วยกันล่ามาครับ!" สายลับข่มความริษยาเอาไว้ เขาไม่ใช่คนโง่เง่าเต่าตุ่น คนที่แบกหมูป่าร้อยกว่าชั่ง เดินมาไกลขนาดนี้ ยังไม่หอบแฮกๆ จะเป็นคนธรรมดาได้ยังไง? ที่สำคัญคือที่นี่เป็นตลาดมืด เขาไม่กล้าแหกกฎหรอก แค่หมูป่าตัวเดียว ต้องแลกกับการโดนลูกพี่สั่งคนมาหักขา มันไม่คุ้มเลยสักนิด

"ตอนนี้ราคาหมูพุ่งพรวดพราด เนื้อหมูป่าเลยเนื้อหอมตามไปด้วย อย่างต่ำก็ชั่งละสองหยวนสามเหมา ระวังอย่าให้พวกหน้าประตูนั่นหลอกเอาล่ะ" สายลับเตือนด้วยความหวังดีทิ้งท้าย

จางเสี่ยวหลงเคยได้ยินหัวหน้าหมู่บ้านจางเป่ากุ้ยพูดเรื่องหมูราคาขึ้นเหมือนกัน ว่าอยู่ที่ชั่งละสองหยวน พอมารวมกับคำพูดของสายลับคนนี้ เนื้อหมูป่าชั่งละสองหยวนสามเหมา ก็น่าเชื่อถือได้อยู่ ดีเลย จะได้ไม่ต้องไปเสียเวลาสืบราคา แถมยังป้องกันไม่ให้โดนหลอกฟันหัวแบะอีกด้วย

จางเสี่ยวหลงหยุดเดิน โยนลูกอมกระต่ายขาวให้ฝ่ายตรงข้ามหนึ่งเม็ด "ขอบคุณที่เตือนครับ ผมไม่สูบบุหรี่ กินลูกอมแทนละกันนะ!" เขายึดคติว่า ดีมาดีกลับ ร้ายมาร้ายตอบ แต่ถ้าร้ายมา... เขาอาจจะตอบกลับเป็นเท่าทวีคูณ ส่วนจะทวีกี่เท่า~ ก็แล้วแต่อารมณ์ตอนนั้นแหละ!

ที่หน้าประตูตลาดมืด จางเสี่ยวหลงจ่ายค่าเข้าห้าเหมาเหมือนปกติ เตรียมจะเดินเข้าไป "ราคาขึ้นแล้ว ค่าเข้าครั้งละหนึ่งหยวน! ต้องจ่ายเพิ่มอีกห้าเหมา" จางเสี่ยวหลงไม่อยากมีเรื่อง จ่ายเพิ่มไปห้าเหมา พอเดินเข้าไปข้างใน ก็โดนคนรุมล้อมทันที

"น้องชาย เนื้อหมูป่าขายยังไง? ถ้าได้ราคาดี พี่เหมาหมดเลย"

"นายเหมาหมด? แล้วพวกฉันจะซื้ออะไร?"

"อย่าแย่งกันสิวะ เดี๋ยวโดนไล่ออกไป อดซื้อกันหมดพอดี"

โอ้โห~ คนซื้อเยอะขนาดนี้เลยเหรอ? แถมมารอดักหน้าประตู กะจะตัดหน้าคนอื่นเลยเหรอเนี่ย? จางเสี่ยวหลงตกใจกับภาพตรงหน้าเล็กน้อย ตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้ไปว่า "ทุกคนก็ขาประจำตลาดนี้ทั้งนั้น ยังต้องถามราคาอีกเหรอครับ? ก็ขายตามราคาตลาดนั่นแหละ!"

วิธีนี้ได้ผลชะงัด บางคนเริ่มส่ายหน้า บ่นว่าแพง "เฮ้อ~ งั้นแปลว่านายก็ขายชั่งละสองหยวนสามเหมาเหมือนกันสินะ!"

"ช่างเถอะๆ รอเจ้าต่อไปดีกว่า เผื่อจะได้ราคาถูกกว่านี้"

"คนขายหมูป่าคนนี้รู้มาก รู้ราคาตลาดดี หลอกไม่ได้หรอก!"

ในใจจางเสี่ยวหลงมีม้าหมื่นตัววิ่งพล่าน สรุปว่าพวกแกกะจะมาหลอกกินหมูฟรีๆ ใช่ไหมเนี่ย? เห็นฉันเป็นเด็กหน้าใหม่ไม่รู้เรื่อง จะหลอกฟันกำไรทีละคนสองคนงั้นสิ? มีบทเรียนจากตอนขายกระต่ายป่าแล้ว ฉันไม่โง่ซ้ำสองหรอกว้อย!

คนในตลาดมืดเยอะกว่าคราวที่แล้วเสียอีก จางเสี่ยวหลงแบกหมูป่ามองหาทำเลเหมาะๆ "เฮ้ น้องชาย!" ชายวัยกลางคนสองคนเดินเข้ามาใกล้ คนหนึ่งตบไหล่จางเสี่ยวหลงเบาๆ

"พวกพี่เป็นใครครับ?" จางเสี่ยวหลงกวาดตามองทั้งคู่แล้วถามกลับ

"พวกเราอยากจะเหมาหมูป่าของนาย นายจะได้ไม่ต้องไปหาคนชำแหละ แล้วมานั่งแบ่งขายทีละชั่งสองชั่ง! ว่าไง สนใจไหม?"

จางเสี่ยวหลงลองตรึกตรองดู ก็เห็นว่าเป็นข้อเสนอที่ไม่เลว "พวกพี่ให้ราคาเท่าไหร่ครับ?"

ชายวัยกลางคนทั้งสองมองหน้ากันอย่างมีความหวัง "พวกเราเช่าโกดังอยู่ที่นี่ ตามมาคุยกันที่โกดังเถอะ"

จางเสี่ยวหลงยืนนิ่ง มองทั้งสองคนด้วยสายตาหวาดระแวง ที่นี่คือตลาดมืด ไปโกดังของอีกฝ่าย ใครจะรับประกันได้ว่าจะไม่เกิดเหตุฆ่าชิงทรัพย์? แม้เขาจะหลบเข้ามิติได้ตลอดเวลา รักษาชีวิตรอดได้แน่นอน แต่นั่นก็จะนำปัญหาตามมาอีกโขยง คนเป็นๆ หายวับไปกับตา ความลับแตกแหงๆ ดีไม่ดีอาจโดนจับไปทดลอง พลอยทำให้ครอบครัวเดือดร้อนไปด้วย เว้นแต่ว่าเขาจะเก็บทั้งสองคนนี้ซะ แต่เรื่องแบบนั้นถ้าเลี่ยงได้ก็ควรเลี่ยง นอกจากจะจนตรอกจริงๆ

"น้องชายไม่ต้องกลัว โกดังที่พวกพี่เช่าอยู่ในตลาดนี่แหละ ข้างๆ ก็มีคนอื่นเช่าอยู่เหมือนกัน เรื่องความปลอดภัยวางใจได้เลย อีกอย่าง ตลาดมืดนี่เป็นถิ่นของลูกพี่ยัน พวกเราไม่กล้าก่อเรื่องในถิ่นเขาหรอก" ชายวัยกลางคนอธิบายด้วยความจริงใจ

"งั้นรบกวนนำทางด้วยครับ!" จางเสี่ยวหลงทำท่าทางสบายๆ เดินตามหลังทั้งสองคนไป แต่ในใจระวังตัวแจ สายตาสอดส่องไปรอบๆ มองหาคนน่าสงสัยอยู่ตลอดเวลา

ทั้งสามคนเดินผ่านประตูบานหนึ่ง เข้าสู่ทางเดินยาวเหยียด สองข้างทางเป็นห้องเรียงราย ส่วนใหญ่ประตูปิดสนิท มีบางห้องที่ประตูแง้มอยู่ มีคนยืนเฝ้าหน้าห้อง พอเห็นหมูป่าบนบ่าของจางเสี่ยวหลง สายตาของพวกเขาก็ลุกวาวด้วยความโลภ

"ไอ้ยง เก่งนี่หว่า! หาหมูป่ามาได้ทั้งตัวเลย"

"พี่คุน ตัวแค่ร้อยกว่าชั่ง กำไรไม่กี่ตังค์หรอกพี่" ชายวัยกลางคนที่เดินนำหน้า หรือก็คือยงจื่อ ยื่นบุหรี่ให้คนทัก แล้วรีบเปิดประตูห้องข้างๆ เชิญจางเสี่ยวหลงเข้าไป พี่คุนรับบุหรี่มา คำพูดที่กำลังจะหลุดจากปากก็กลืนลงคอไป เขาคิดในใจ: ไอ้หนูนี่ดูเด็ก แถมแรงเยอะ ท่าทางจะไม่รู้ราคาตลาด คงโดนสองพี่น้องตระกูลเฉาหลอกฟันหัวแบะแน่

เฉาจื้อยงปิดประตูตามหลัง "น้องชายไม่ต้องกลัว นี่เป็นธรรมเนียมของที่นี่ คนที่มาคุยธุรกิจในโกดัง ล้วนแต่เป็นรายใหญ่ ปิดประตูคุยกันจะได้ไม่มีใครมาแอบฟังความลับ!" จางเสี่ยวหลงสังเกตมาตลอดทาง หูตาเขาไวเป็นเลิศ ได้ยินเสียงคนต่อรองราคากันในห้องที่ปิดประตูอยู่จริงๆ

"พี่ยงคิดมากไปแล้วครับ เรามาคุยราคากันดีกว่า!" เฉาจื้อยงหัวเราะแห้งๆ ยื่นบุหรี่ให้ "น้องชาย สูบบุหรี่ก่อนสิ"

"ขอบคุณครับ ผมไม่สูบ!" จางเสี่ยวหลงโบกมือปฏิเสธ วางหมูป่าลงกับพื้น

"ตอนนี้ราคาหมูป่าอยู่ที่สองหยวนสามเหมา ราคาตลาดน้องก็รู้! แต่หมูป่ามันเนื้อน้อย ชำแหละแล้วเหลือเนื้อแค่เจ็ดส่วนก็หรูแล้ว พี่ให้ได้แค่ชั่งละหนึ่งหยวนสองเหมา"

จางเสี่ยวหลงคำนวณในใจ ถ้าคิดเนื้อเจ็ดส่วน อย่างต่ำๆ ก็ต้องได้ชั่งละหนึ่งหยวนหกเหมา "ราคานี้ต่ำไปครับ เนื้อหมูป่าสองหยวนสามเหมาก็จริง แต่ขายยกตัว หนังหมูป่านี่ก็ขายได้สี่สิบกว่าหยวนแล้ว ไหนจะเครื่องใน หัวหมู อีกสามสิบห้าสิบหยวนก็ขายได้สบายๆ"

เฉาจื้อยงใจหายวาบ นึกว่าเป็นไอ้หนูบ้านนอกคอกนาซื่อบื้อ ที่ไหนได้ ดันรู้ทันเกมซะงั้น "น้องก็เห็นว่าพี่ทำมาค้าขาย ก็ต้องมีกำไรบ้างสิ จริงไหม?"

"ผมไม่ได้บอกไม่ให้พวกพี่เอากำไร แต่ราคาที่พี่บอกมา ผมได้กำไรน้อยกว่าพวกพี่อีก! แถมพวกพี่แบ่งกันสองคน แต่พวกผมต้องแบ่งกันสี่ห้าคน ราคานี้ไม่ได้หรอกครับ" จางเสี่ยวหลงก้มลงจะแบกหมูป่ากลับ

เฉาจื้อยงรีบห้าม "น้องชายอย่าเพิ่งใจร้อนสิ! เรามาชั่งน้ำหนักหมูก่อน เรื่องราคาค่อยคุยกัน ดูสิ..."