บทที่ 74 ตกลงซื้อขาย

จางเสี่ยวหลงคิดว่าราคายังพอคุยกันได้ การต่อรองราคาในการซื้อขายเป็นเรื่องปกติ ไม่จำเป็นต้องรีบเดินหนีเพียงเพราะอีกฝ่ายเสนอราคาต่ำ ความใจเย็นแค่นี้จางเสี่ยวหลงมีพอตัว "ก็ได้ครับ! พวกผมไปเจอฝูงหมูป่าขนาดเล็กบนเขา มีหมูป่าตัวผู้ขนาดใหญ่ตัวหนึ่ง ดุร้ายมาก ก็เลยต้องเปลี่ยนแผน มาล่าตัวที่เล็กกว่า ตัวที่ล่าได้วันนี้ก็เลยเล็กหน่อย กะว่าน่าจะไม่เกินสองร้อยชั่งครับ"

เฉาจื้อยงตาลุกวาว ฝูงหมูป่าขนาดเล็ก? อย่างน้อยก็ต้องมีเจ็ดแปดตัวสิ! ฟังจากน้ำเสียงไอ้หนูนี่ พวกเขาน่าจะมีกันห้าคน ตอนนี้ราคาหมูพุ่งสูงลิ่ว ล่าหมูป่าได้ตัวนึงก็ทำเงินได้หลายร้อยหยวน พวกนี้ต้องกลับขึ้นไปล่าตัวใหญ่อีกแน่ ครั้งนี้กดราคามากไม่ได้ ไม่งั้นคงซื้อขายกันแค่ครั้งเดียว วันหน้าถ้าพวกล่าได้อีก คงไม่ยอมขายให้พวกเขาแน่

ชายวัยกลางคนอีกคนไปหยิบตาชั่งขนาดใหญ่มา เฉาจื้อยงช่วยกันยกหมูป่าขึ้นชั่ง ทั้งสองคนดูทุลักทุเลพอดู "น้องชาย ช่วยขยับลูกตุ้มหน่อย"

"อ้อ ได้ครับ!" เขาค่อยๆ ขยับลูกตุ้มอย่างใจเย็น หาจุดสมดุล "น้องชาย เร็วหน่อยได้ไหม!" เฉาจื้อยงกับเพื่อนดูบึกบึน แต่พอยกหมูหนักไม่ถึงสองร้อยชั่ง ก็เริ่มออกอาการ จางเสี่ยวหลงขำในใจ ดูซิว่าจะยังกดราคาผมได้อีกไหม "ผมเพิ่งเคยใช้ตาชั่งใหญ่แบบนี้ครั้งแรก ไม่ค่อยถนัด... เดี๋ยวก็เสร็จแล้วครับ!" เขาขยับลูกตุ้มต่อไป แล้วแกล้งหยุดพูดเหมือนเพิ่งนึกได้ "เอ่อ พวกพี่สองคนยกหมูตัวเดียว คงไม่ใช่ว่ายกไม่ไหวนะครับ?"

"จะเป็นไปได้ไง? น้องคนเดียวยังแบกไหว พวกพี่ผู้ใหญ่สองคนจะยกไม่ไหวได้ไง ขายขี้หน้าแย่?"

"ไม่ต้องรีบหรอก แต่ต้องชั่งให้แม่นนะ ซื้อขายยุติธรรม ห้ามพี่ขาดทุน แล้วก็ห้ามน้องขาดทุนด้วย!" เฉาจื้อยงกับเพื่อนรีบแก้ตัว

"ผมก็ว่าอย่างนั้น! หมูป่าแค่ร้อยกว่าชั่ง จะทำพี่ชายทั้งสองลำบากได้ยังไง?" ทั้งสองคนหน้าแดงก่ำ แต่ก็ยังฝืนทำเก่ง ไม้คานกดทับไหล่จนปวดร้าว ต้องเอามือรองไว้ถึงจะค่อยยังชั่ว ในที่สุดจางเสี่ยวหลงก็ปรับลูกตุ้มได้ที่ "ทั้งหมด 183.6 ชั่ง พวกพี่จะเช็คดูไหมครับ... อึ้บ!" หมูป่าวางกระแทกพื้นเสียงดังตุบ "มะ... ไม่ต้องดูหรอก! พวกพี่เชื่อใจน้องอยู่แล้ว!" สองพี่น้องแอบนวดไหล่ที่ปวดตุบๆ ในใจคิด: ไอ้เด็กนี่จงใจแกล้งหรือเปล่าเนี่ย? แต่ดูแววตาใสซื่อของจางเสี่ยวหลงแล้ว ก็ไม่น่าใช่คนเจ้าเล่ห์เพทุบายอะไร

"พรุ่งนี้พวกน้องจะขึ้นไปล่าหมูป่าอีกไหม? ฝูงหมูป่าอยู่แถวๆ ภูเขาใกล้หมู่บ้านหวังเจียถุนหรือเปล่า?" เหยื่อที่วางล่อไว้เริ่มทำงาน ยงจื่อเริ่มหลอกถามจางเสี่ยวหลง จางเสี่ยวหลงไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ "เรามาคุยราคากันก่อนดีกว่าครับ เพื่อนผมรออยู่ข้างนอก นานไปเดี๋ยวพวกเขาร้อนใจ"

เฉาจื้อยงมองหน้าเพื่อน แล้วพูดว่า "พี่ให้ชั่งละหนึ่งหยวนสี่เหมา น้องว่าไง?"

"พี่ชายผมที่เป็นตำรวจบอกมาว่า ตอนนี้เสบียงขาดแคลน ราคาข้าวของกำลังจะพุ่งสูงขึ้น ราคาหมูก็จะขึ้นตามไปด้วย วันนี้ขายชั่งละสองหยวนสามเหมา พรุ่งนี้อาจจะพุ่งไปถึงสามหยวนก็ได้" จางเสี่ยวหลงสังเกตสีหน้าของทั้งสองคน แล้วพูดต่อ "แน่นอนว่า ถ้าได้ราคาที่เหมาะสม ขายหมูให้พวกพี่ไปแล้ว ต่อให้ราคาพุ่งไปสิบหยวน ส่วนต่างนั้นก็ถือเป็นกำไรที่พวกพี่ควรได้ ไม่เกี่ยวกับผมแล้ว"

ผมพูดชัดขนาดนี้แล้ว อย่างน้อยพวกพี่ก็ต้องให้ชั่งละหนึ่งหยวนห้าเหมาห้าเฟิน ไม่งั้น อย่าหวังว่าจะได้หมูผมไปเลย เฉาจื้อยงเริ่มไม่มั่นใจ เด็กนี่ทำไมรู้ทันเกมขนาดนี้? ทางลูกพี่ยันก็ได้ข่าวหมูขึ้นราคามาเหมือนกัน พรุ่งนี้ราคาหมูจะขึ้นเป็นสองหยวนสองเหมา หมูป่าก็จะขึ้นตามอีกสองเหมา สมองเฉาจื้อยงแล่นเร็วรี่ เขาอยากปิดดีลนี้ให้ได้ และอยากรักษาความสัมพันธ์อันดีไว้ เผื่อคราวหน้าจะได้ซื้อหมูจากอีกฝ่ายได้อีก เขากัดฟันพูด "พี่ให้เต็มที่หนึ่งหยวนเจ็ดเหมา มากกว่านี้พี่ไม่เหลือกำไรแล้ว"

หนึ่งหยวนเจ็ดเหมา สูงกว่าที่คาดไว้ที่หนึ่งหยวนห้าเหมาห้าเฟิน ตั้งหนึ่งเหมาห้าเฟิน คำนวณแล้วได้เพิ่มมาอีก 27 หยวน 5 เหมา 4 เฟิน จางเสี่ยวหลงเก็บความดีใจไว้ แกล้งทำท่าครุ่นคิดนิดหน่อย "ราคานี้ผมพอรับได้ ตกลงขายให้พวกพี่ครับ" กล้ามเนื้อบนใบหน้าเฉาจื้อยงกระตุกยิกๆ ราคาที่ขึ้นเผื่อพรุ่งนี้ พี่ก็บวกให้ไปหมดแล้ว น้องยังกล้าพูดว่าพอรับได้อีกเหรอ?

"เอาเงินมาสิ!" เพื่อนของเขาหยิบกล่องเหล็กออกมา ดึงปึกเงินส่งให้ เฉาจื้อยงรับเงิน "183 ชั่ง 6 ตำลึง คูณ 1.7 หยวน เอ่อ... เอาลูกคิดมาซิ!"

"ยอดรวม 312 หยวน 1 เหมา 2 เฟิน พี่จ่ายผม 312 หยวนก็พอครับ" จางเสี่ยวหลงบอกตัวเลขอย่างรวดเร็ว ชาติก่อนเขาเคยฝึกคิดเลขเร็ว โจทย์แค่นี้สบายมาก เฉาจื้อยงลังเลนิดหน่อย แต่ก็ดีดลูกคิดจนเสร็จ แล้วก็ต้องทึ่งเมื่อผลลัพธ์ตรงเป๊ะ เขานับเงิน 312 หยวนยื่นให้จางเสี่ยวหลง "นับดูซะ ออกจากห้องไปแล้วพี่ไม่รับผิดชอบนะ"

"ไม่จำเป็นหรอกครับ ความเชื่อใจขั้นพื้นฐานต้องมี อีกอย่าง เงินแค่นี้สำหรับพี่ยงถือว่าเล็กน้อย พี่คงไม่ทำเรื่องน่าอายแบบนั้นหรอก" จางเสี่ยวหลงรับเงิน ยัดใส่กระเป๋าเสื้อด้านใน เมื่อกี้เขาดูตอนอีกฝ่ายนับเงินแล้ว ครบถ้วนไม่ขาด "พูดได้ดี! พี่เฉาจื้อยงคนนี้ก็พอมีชื่อในตลาดมืดอยู่บ้าง หวังว่าจะได้ร่วมงานกันอีกนะ!"

"ถ้าล่าหมูป่าได้ ผมจะนึกถึงพี่ยงเป็นคนแรกครับ"

"ดี! ตกลงตามนี้! อีกเรื่อง ข้างนอกคนเยอะ ระวังกระเป๋าเงินด้วยล่ะ! วันก่อนคนขายจักรยาน เพิ่งรับเงินยังไม่ทันเดินพ้นประตูตลาด ก็โดนล้วงกระเป๋าไปเกลี้ยง"

"ขอบคุณที่เตือนครับ ผมทราบแล้ว"

จางเสี่ยวหลงเดินออกจากห้อง จัดผ้าพันคอปิดหน้าให้มิดชิด มั่นใจว่าไม่เห็นเค้าโครงหน้า แล้วรีบแทรกตัวหายไปในฝูงชน พวกนักล้วงกระเป๋าอยากได้เงินผมเหรอ? ฝันไปเถอะ เงินกับคูปองทั้งหมดผมเก็บไว้ในมิติเจดีย์แล้ว ชาตินี้ไม่มีทางได้แอ้มหรอก

เดินหาทั่วตลาดอยู่พักใหญ่ ไม่เจอร้านขายเมล็ดพันธุ์ จางเสี่ยวหลงเริ่มผิดหวัง ราคาธัญพืชขึ้นแล้ว จะซื้อข้าวสารแป้งหมี่ตอนนี้ไม่คุ้ม วิธีที่ดีที่สุดคือหาเมล็ดพันธุ์มาปลูกในแปลงสมุนไพร จะได้มีข้าวกินไม่หมด ต่อไปไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องอีก เดินเพลินๆ มาหยุดที่แผงขายนาฬิกา จางเสี่ยวหลงมองนาฬิกาเจ็ดแปดเรือนที่วางเรียงราย "สนใจนาฬิกาไหมน้องชาย? ชอบเรือนไหนลองใส่ได้นะ" พ่อค้าตื่นจากภวังค์ เปลี่ยนโหมดมาต้อนรับลูกค้าอย่างกระตือรือร้น "ผมขอดูเฉยๆ ครับ เรือนนี้เท่าไหร่?"

"อ๋อ เรือนนี้เหรอ! สภาพเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ ในห้างสรรพสินค้าขายร้อยหกสิบแปดหยวน ถ้าน้องสนใจพี่คิดร้อยยี่สิบหยวน!"