บทที่ 75 มิติเจดีย์ชั้นที่สาม

"เอ่อ งั้นพวกพี่รับซื้อนาฬิกาไหมครับ?"

"รับสิ! ไม่รับแล้วฉันจะเอาอะไรมาขายล่ะ?"

"งั้นพี่ดูนาฬิกาเรือนนี้ของผมหน่อย ว่าให้ได้เท่าไหร่!" จางเสี่ยวหลงล้วงนาฬิกาเรือนหนึ่งออกมาจากกระเป๋า หน้าตาเหมือนกับเรือนที่เขาเพิ่งถามราคาไปเปี๊ยบ แถมสภาพยังดูดีกว่าเรือนของพ่อค้าอยู่นิดหน่อยด้วยซ้ำ

"นาฬิกาผมเรือนนี้สภาพเก้าสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ ของพี่เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ขายร้อยยี่สิบหยวน พี่ก็ทำมาค้าขาย ยังไงก็ต้องเอากำไรบ้าง งั้นพี่ให้สักร้อยสิบหยวน ก็คงไม่มากไปหรอกมั้ง!"

พ่อค้ามองนาฬิกาตัวเอง แล้วมองนาฬิกาจางเสี่ยวหลง อยากจะสบถด่าให้รู้แล้วรู้รอด: ไอ้หนู แกไม่ได้จะมาซื้อนาฬิกา แต่จะมาหาเรื่องใช่ไหม? ปกตินาฬิกาสภาพนี้ฉันรับซื้อแค่แปดสิบถึงเก้าสิบหยวน แกจะให้ฉันจ่ายร้อยสิบหยวน ฉันบ้าไปแล้วหรือไง?

"เก้าสิบห้าหยวน ให้มากกว่านี้ไม่ได้แล้ว!"

"ร้อยห้าหยวนแล้วกัน ผมให้กำไรพี่ตั้งห้าหยวนนะ"

"เก้าสิบแปดหยวน เต็มที่แล้วจริงๆ!"

"ร้อยสองหยวน ผมซื้อมาตั้งร้อยหกสิบแปด ตอนนี้ขายให้พี่ร้อยสอง ขาดทุนยับเยินเลยนะ"

"ร้อยหยวน จะขายก็ขาย ไม่ขายก็เชิญ!"

"ตกลง! จ่ายเงินมาเลย!"

"ฉัน..." พ่อค้านับเงินอย่างจนใจ

ได้ธนบัตรใบละสิบหยวนมาสิบใบ ยังไม่จบแค่นั้น จางเสี่ยวหลงล้วงนาฬิกาออกมาอีกเรือน "ผมยังมีอีกเรือน พี่รับซื้อไปด้วยเลยไหมครับ! เฮ้ย~ คุยกันดีๆ สิวะพี่ อย่าถือไม้ไล่ตีกันสิ..." จางเสี่ยวหลงรับเงินแล้วรีบชิ่งหนีทันที พ่อค้าบ่นพึมพำไล่หลัง ฟังไม่ได้ศัพท์ สรุปคือขายนาฬิกาไม่ออก แถมยังต้องรับซื้อเพิ่มมาอีกเรือน อารมณ์คงบูดน่าดู คำที่บ่นออกมาคงไม่ใช่คำสรรเสริญเยินยอแน่ๆ!

ตอนเดินออกจากตลาดมืด จางเสี่ยวหลงรู้สึกเหมือนมีคนสะกดรอยตาม เขานั่งลงแกล้งทำเป็นผูกเชือกรองเท้า ชายสองคนที่เดินตามมาก็หยุดทำทีเป็นยืนคุยกัน แต่สายตาไม่เคยละไปจากจางเสี่ยวหลง จางเสี่ยวหลงสังหรณ์ใจไม่ดี โดนเพ่งเล็งเข้าให้แล้ว! หรือจะเป็นเฉาจื้อยง? เขาลองทบทวนดูอย่างละเอียด ไม่น่าจะใช่ ตอนออกจากโกดังของเฉาจื้อยง เขาระวังตัวแจ ไม่มีใครตามมาแน่นอน งั้นก็น่าจะเป็นตอนขายนาฬิกา ที่ไปเตะตาใครเข้า

ตลาดมืดอยู่ห่างจากตัวเมืองพอสมควร ช่วงทางเดินนี้ผู้คนบางตา มีตรอกซอกซอยทรุดโทรมอยู่บ้าง จางเสี่ยวหลงเร่งฝีเท้า แวบหายเข้าไปในตรอก แล้วสับตีนแตกวิ่งสุดชีวิตไปจนสุดตรอก หันกลับมาดู ไอ้สองตัวร้ายเพิ่งจะเดินเข้ามาในตรอก

"แม่งเอ๊ย ไอ้เด็กเวร วิ่งเร็วนักนะ!"

"เฮ้~ แน่จริงก็มาจับให้ได้สิวะ!" จางเสี่ยวหลงข่มความโกรธ ตะโกนท้าทายกลับไป ชายสองคนที่อีกฝั่งของตรอก ไม่ใช่คนดีแน่นอน จางเสี่ยวหลงสัมผัสได้ถึงเจตนาร้ายอันรุนแรงจากแววตาของพวกมัน

"ไอ้หนู ถ้าไม่อยากเจ็บตัว ส่งเงินร้อยหยวนมาซะดีๆ ไม่งั้นวันหลังอย่าได้มาเหยียบตลาดมืดนี้อีก" ชายสวมหมวกสีน้ำเงินขู่เสียงแหบพร่า

"เงินร้อยหยวนอยู่นี่ แน่จริงก็เข้ามาเอาสิ!" จางเสี่ยวหลงชูนิ้วกลางให้ ขยับไปมาสองสามที ชายหมวกน้ำเงินเลือดขึ้นหน้า ถึงจะไม่รู้ความหมายของสัญลักษณ์มือนี้ แต่รู้แน่ๆ ว่าไม่ใช่ความหมายดี

"ไอ้สัส เดี๋ยวพ่อสับให้เละเลย! ตามไป!" ชายร่างยักษ์สองคนออกวิ่งไล่กวด ปากก็ตะโกนด่าทอไปด้วย จางเสี่ยวหลงเลี้ยวเข้าโค้ง วิ่งไปได้ก้าวเดียว ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกถึงคลื่นพลังบางอย่างในหัว แอบดีใจลึกๆ: เวลานี้เอง มิติเจดีย์ชั้นที่สามเปิดออกแล้ว ไม่รู้ว่าชั้นสามจะมีเซอร์ไพรส์อะไรให้บ้าง! เอาไว้ค่อยไปดู หลอกล่อไอ้สองตัวนี้เล่นก่อน แล้วค่อยเข้าไปดูในมิติชั้นสาม

จางเสี่ยวหลงพาไอ้สองตัวนั้นวิ่งวนไปวนมาในตรอกร้าง เขาแกล้งหยุดพักหายใจเป็นระยะ ให้ความหวังพวกมันว่าจะตามทัน พอพวกมันเกือบจะถึงตัว เขาก็เร่งความเร็วทิ้งห่างออกไปอีก ทำแบบนี้ซ้ำๆ หลายรอบ จนชายร่างยักษ์สองคนหอบแฮกๆ นอนแผ่หลากับพื้น หายใจหอบเหมือนหมา

"แม่ง... เอ๊ย... ไอ้... เด็กเวร... นี่... หลอก... ให้เราวิ่งเล่น... แฮกๆ~"

"เหนื่อย... จะตายห่า... ขาจะหลุด... แล้ว!"

"พัก... พักก่อนค่อยตาม!"

จางเสี่ยวหลงยืนนิ่งสงบ เลี้ยวผ่านมุมตึก พอพ้นสายตา ก็แวบหายเข้าไปในมิติเจดีย์ชั้นที่สาม ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือ น้ำตก สระน้ำทิพย์ โต๊ะหินหนึ่งตัว เก้าอี้หินหนึ่งตัว และบ้านหินหนึ่งหลัง นอกนั้นไม่มีอะไรเลย เชี่ย ชั้นสามแทบจะไม่มีอะไรเลยเหรอเนี่ย? เขาเดินไปที่โต๊ะหิน มองไปรอบๆ ว่างเปล่า เดินเข้าไปในบ้านหิน มีเตียงหิน ตู้หิน เรียกได้ว่าอัตคัดขัดสนสุดๆ

แม่เจ้าโว้ย~ มิติเจดีย์ชั้นสาม ให้มาแค่นี้เองเหรอ? อย่างน้อยให้แปลงสมุนไพรมาสักแปลงก็ยังดี จะได้ปลูกผักกินบ้าง นี่ให้ชุดหินห้าชิ้นมา? โต๊ะ เก้าอี้ เตียง ตู้ บ้าน กะจะให้ฉันมาลงหลักปักฐานอยู่ที่ชั้นสามนี่เลยหรือไง?

จางเสี่ยวหลงพูดไม่ออก ก่อนจะหัวเราะร่าออกมา อารมณ์ดีขึ้นทันตา ความจริงแค่ได้ข้ามภพมา พร้อมมิติเจดีย์เก้าชั้น ก็นับว่าโชคดีมหาศาลแล้ว ในมิติมีทั้งน้ำทิพย์ น้ำตก แปลงสมุนไพรระดับหนึ่ง สวนสัตว์วิเศษระดับหนึ่ง ของดีหายากทั้งนั้น จะโลภมากไปทำไม โลภมากมักลาภหาย! ความโลภ ต้องรู้จักควบคุมความโลภของตัวเอง!

จางเสี่ยวหลงปรับอารมณ์ แล้วพิจารณาบ้านหินอย่างละเอียด ตอนเข้ามา เขาเห็นป้ายชื่อ 'หรูอี้' (สมปรารถนา) แขวนอยู่หน้าประตู ชื่อนี่น่าสงสัยว่าจะไปลอกเลียนแบบมา เพราะเห็นคำว่าหรูอี้ทีไร จางเสี่ยวหลงอดนึกถึงกระบองทองหรูอี้ของซุนหงอคงไม่ได้ทุกที

จางเสี่ยวหลงส่ายหน้า คิดว่าบ้านหินนี้ก็ไม่เลว วันไหนว่างๆ มานอนเล่น ฝึกจิตฝึกใจก็น่าจะดี เดี๋ยวต้องออกไปตลาดมืดอีกรอบไหมนะ? ไปหาซื้อเครื่องนอนมาหน่อย ไม่งั้นนอนเตียงหินแข็งๆ คงปวดหลังแย่ เตียงหินนี่ก็น่าจะเย็นเฉียบเลยล่ะมั้ง!

จางเสี่ยวหลงทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงหิน "อืม ก็พอไหว! สบายดีเหมือนกัน! เอ๊ะ นั่นอะไร?" หางตาเหลือบไปเห็นของบางอย่างวางอยู่บนตู้หิน ลักษณะบางเบาราวกับปีกจั๊กจั่น เหมือนแผ่นหยกคุณภาพดีที่ฝานบางๆ จางเสี่ยวหลงหยิบขึ้นมาดูด้วยความสงสัย สัมผัสเนียนลื่นมือ ชวนให้หลงใหล "นี่มันอะไรกันเนี่ย?" เขาพิจารณาของในมืออย่างระมัดระวัง ยิ่งดูก็ยิ่งเหมือนผ้าเช็ดหน้าหยก "เอ๊ะ? บนนี้มีตัวหนังสือเขียนอยู่ด้วย!" จางเสี่ยวหลงเดินออกจากบ้านหิน เพ่งมองตัวอักษรเล็กจิ๋วบนผ้าเช็ดหน้าหยก

"หรูอี้——แปลงโฉมสามพันลักษณ์ในโลกหล้า ยิ้มเย้ยยุทธจักรนับร้อยปี!"

จางเสี่ยวหลงอึ้งไปครู่หนึ่ง นี่มันหมายความว่าไงวะเนี่ย? บ้านหินชื่อหรูอี้ ไอ้นี่ก็ชื่อหรูอี้ ตั้งชื่อให้มันสื่อความหมาย หรือบอกวิธีใช้หน่อยไม่ได้หรือไง? แปลงโฉมพอจะเข้าใจ คงหมายถึงการเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์อะไรเทือกนั้น แล้ว 'สามพันลักษณ์ในโลกหล้า' จะแปลว่าอะไรดี? จางเสี่ยวหลงรู้สึกปวดหัวตุบๆ รู้งี้ตอนเรียนมหาวิทยาลัยน่าจะเล่นเกมให้น้อยลง แล้วอ่านหนังสือให้มากขึ้น! เสียดายเวลาที่ผ่านไปจริงๆ! ตอนนี้จะมาเสียใจก็สายไปเสียแล้ว