บทที่ 76 หน้ากากสมปรารถนา

จางเสี่ยวหลงถือ "ผ้าเช็ดหน้า" ที่ให้สัมผัสอบอุ่นเนียนลื่นราวกัยหยกไว้ในมือ พลิกดูไปมาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลองใช้เช็ดฝุ่นที่หน้าผากเล่นๆ "เชี่ย เกิดอะไรขึ้น?" เขามองฝ่ามือที่ว่างเปล่า ทันทีที่ "ผ้าเช็ดหน้า" สัมผัสหน้าผาก มันก็หายวับไปกับตา นี่มันผีหลอกกลางวันแสกๆ หรือไง? เมื่อกี้ยังถืออยู่ในมือแท้ๆ ทำไมจู่ๆ ก็หายไปเฉยๆ? เขามองหาบนพื้นรอบๆ ก็ไม่เจออะไร หรือว่ามันติดอยู่ที่หน้า? แต่ก็ไม่น่าจะไม่รู้สึกอะไรเลยนี่นา? จางเสี่ยวหลงใช้สองมือลูบคลำใบหน้า ก็ยังไม่พบความผิดปกติ "บ้าเอ๊ย ผีหลอกชัดๆ! สมปรารถนาบ้าบออะไร แปลงโฉมสามพันลักษณ์ห่าเหวอะไรกัน... เอ๊ะ! ทำไมหน้าฉันมีตอหนวดขึ้น?"

หัวใจจางเสี่ยวหลงเต้นระรัว รีบวิ่งไปที่ริมสระน้ำทิพย์ ก้มลงมอง—— โอ้โฮ นี่มันใครวะเนี่ย? มิติชั้นสามมีคนอื่นอยู่จริงๆ เหรอ? หรือว่าเป็นวิญญาณ? เอ๊ะ ไม่ใช่สิ! ใบหน้าที่สะท้อนอยู่ในน้ำ ทำไมหน้าตาเหมือนหนึ่งในสองคนที่วิ่งไล่ฉันมาเปี๊ยบเลย? ไม่จริงน่า! มันเข้ามาในมิติฉันได้ยังไง? ซี้ด~ แล้วฉันอยู่ไหน? เงาสะท้อนของฉันหายไปไหน? จางเสี่ยวหลงโยกตัวซ้ายขวา เงาในน้ำก็โยกตาม ขยับพร้อมกันอย่างน่าอัศจรรย์!

"เชี่ย เชี่ย เชี่ย~ นี่มันตัวฉันเองเหรอวะเนี่ย?"

"เสื้อผ้าเหมือนเดิมเป๊ะ มือก็เหมือนเดิม แต่หัวเปลี่ยนไปทั้งดุ้น"

"ผมเผ้ายุ่งเหยิงมันแผล็บ หน้าตาถมึงทึงน่ารังเกียจ เหมือนไอ้คนที่ไล่ตามมาจากตลาดมืดไม่มีผิด"

"นี่—— หรือว่าคือการแปลงโฉม~" สมองของจางเสี่ยวหลงทำงานด้วยความเร็วสูงสุด จนแทบจะไหม้ ทันใดนั้น ประกายความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามา "เชี่ย~ หรือว่านี่คือหน้ากากวิเศษ! หน้ากากที่แปลงโฉมได้สามพันแบบ?"

"เอ่อ คงไม่ใช่สามพันเป๊ะหรอกมั้ง สามพันน่าจะเป็นแค่คำเปรียบเปรยว่าเยอะมากๆ เหมือนที่ครูเคยสอนกลอน 'น้ำตกพุ่งดิ่งลงมาสามพันฉื่อ' คำว่าสามพันก็น่าจะความหมายเดียวกันแหละ!"

"ช่างหัวมันเถอะว่ากี่พัน ลองใช้ดูก่อนค่อยว่ากัน!"

"เอ่อ แล้วมันแปลงยังไงหว่า?"

"แม่งเอ๊ย เมื่อกี้แปลงได้ยังไงนะ?"

จางเสี่ยวหลงพยายามนึกย้อนกลับไป ตอนที่เอาผ้าเช็ดฝุ่นที่หน้าผาก เหมือนเขาจะบ่นพึมพำ แล้วก็นึกถึงหน้าไอ้สองคนที่ไล่ตาม จากนั้นหน้าตาก็เปลี่ยนไป "หรูอี้——แปลงโฉมสามพันลักษณ์ในโลกหล้า จงเปลี่ยน~"

"ฮ่าๆๆ ฉันกลายเป็นพี่หลิวแล้ว!" มองดูเงาในน้ำ นั่นมันหลิวจวิ้นจงชัดๆ เหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว ไม่มีที่ติ ตั้งแต่สีหน้ายันบุคลิก เหมือนหลิวจวิ้นจงตัวจริงเปี๊ยบ

จางเสี่ยวหลงดีใจจนเนื้อเต้น มีหน้ากากสมปรารถนานี้แล้ว ต่อไปจะต้องกลัวความแตกอีกทำไม จากนี้ไป การเข้าออกตลาดมืดที่ไหน ก็ง่ายเหมือนกินข้าวแกงแล้วสิ? จางเสี่ยวหลงขลุกอยู่ในมิติเจดีย์อีกพักใหญ่ ฝึกแปลงโฉมจนชำนาญดั่งใจนึก ทำได้ถึงขั้นแค่คิด หน้าตาก็เปลี่ยนทันที เขายังค้นพบอีกว่า หน้ากากสมปรารถนาพอสวมไปแล้ว มันผสานเข้ากับเลือดเนื้อของเขาเลย ไม่จำเป็นต้องถอดออก

ไม่กี่นาทีต่อมา ชายวัยกลางคนไว้เคราครึ้ม ก็เดินออกจากตรอก นี่คือจางเสี่ยวหลงที่เปลี่ยนชุดและแปลงโฉมแล้วนั่นเอง ห่างจากปากทางออกตรอกไปยี่สิบกว่าเมตร หลังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง มีใบหน้าสองใบหน้าโผล่ออกมา มองจางเสี่ยวหลงแวบหนึ่ง แล้วก็หดกลับไปซ่อนหลังต้นไม้เหมือนเดิม

บ้าจริง ไอ้สองตัวนี้กัดไม่ปล่อยอย่างกับปลิง แถมยังเจ้าเล่ห์ชะมัด มาดักรอหน้าปากตรอก รอจางเสี่ยวหลงออกมา กะจะเอาให้ได้สินะ น่าเสียดายที่พวกมันไม่รู้เลยว่า คนที่พวกมันรอ เพิ่งจะเดินผ่านหน้าพวกมันไปอย่างลอยนวล จางเสี่ยวหลงไม่ใช่ไม่คิดอยากจะสั่งสอนสองคนนี้ให้รู้สำนึก แต่อีกฝ่ายมีกันสองคน และน่าจะมีอาวุธมีดพกติดตัว ถ้าไม่ใช้ปืนหรือมีดปลายปืน เขาไม่มั่นใจว่าจะรับมือสองคนพร้อมกันไหวไหม และถ้าใช้ปืน 56 หรือมีดปลายปืน ความลับอาจจะแตกได้ง่ายๆ จางเสี่ยวหลงไม่อยากทำเรื่องสิ้นคิดแบบนั้น อีกอย่าง แม่ยังรอเขาอยู่ ขืนกลับช้า แม่คงเป็นห่วงแย่ ตลาดมืดคอมมูนหงฉี เขาต้องมาอีกบ่อยๆ กลัวจะไม่มีโอกาสจัดการสองคนนี้หรือไง?

หลังต้นไม้ใหญ่ สองคนนั้นนั่งรออย่างโง่เขลาจนดึกดื่น จนหนาวสั่นทนไม่ไหว "ไอ้เด็กนั่นมันต้องหนีไปนานแล้วแน่ๆ กลับกันเถอะ!"

"เออ คราวหน้าเจอเมื่อไหร่ พ่อจะซ้อมให้จำหน้าพ่อแม่ไม่ได้เลย"

"แม่งเอ๊ย โดนเด็กเมื่อวานซืนหลอก พี่น้องเราไม่เคยเสียท่าขนาดนี้มาก่อน!"

"เก็บความแค้นไว้ก่อน พรุ่งนี้มาตลาดมืดแต่เช้า มาดักรอมันหน้าประตูเลย"

"พี่ใหญ่นี่ฉลาดจริงๆ เอาตามนั้นเลย"

ขณะเดียวกัน จางเสี่ยวหลงก็ขี่จักรยานพาแม่กลับถึงหมู่บ้านจางจวงเรียบร้อยแล้ว และกำลังนอนหลับสบายอยู่ใต้ผ้าห่มอุ่นๆ

จางเป่าจู้ได้เป็นรองหัวหน้าหมู่บ้าน ไม่ต้องทำงานหนักเหมือนเมื่อก่อน ร่างกายก็แข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ ราศีจับ ดูมีสง่าราศีขึ้นผิดหูผิดตา หลินซิ่วเจินและลูกสาวต่างก็ยิ้มแย้มแจ่มใสมีความสุข ที่สำคัญคือคนในครอบครัวไม่อดอยากผอมโซอีกต่อไป โดยเฉพาะสี่สาวพี่น้องจางลิ่วเฟิ่ง จากที่เคยผอมแห้ง ตอนนี้เริ่มมีน้ำมีนวล น้ำหนักตัวเพิ่มขึ้นเกือบร้อยชั่ง ชาวบ้านต่างพากันพูดว่า สี่สาวตระกูลจางตอนนี้สวยวันสวยคืน ดูสดใสมีน้ำมีนวลขึ้นมาก ช่วงนี้มีแม่สื่อแวะเวียนมาที่บ้านบ่อยๆ เพื่อจะทาบทามสู่ขอสี่สาวพี่น้อง ถึงขนาดมีคนจะมาหาคู่ให้จางเสี่ยวหลงด้วย จางเสี่ยวหลงยังไม่อยากมีเมียตอนนี้ บ้านช่องยังทรุดโทรม ตัวเองก็ยังเด็ก รอไปก่อนดีกว่า

ในมิติเจดีย์ ต้นแอปเปิ้ลโตสูงเท่าไหล่จางเสี่ยวหลงแล้ว กิ่งก้านใบเขียวชอุ่ม โสมคนป่าต้นที่สอง ก็เริ่มแตกใบที่ห้าบนก้านใบประกอบที่สอง เขาเก็บเก๋ากี้และมันฝรั่งตามปกติ แล้วปลูกมันฝรั่งลงไปใหม่ จากนั้นก็ไปที่มิติชั้นสอง ให้อาหารปลาด้วยเก๋ากี้ ลูกหมูป่ารุ่นแรก ตอนนี้หนักเกินสองร้อยชั่งแล้ว ตัวที่ใหญ่และกินเก่งที่สุด น้ำหนักพุ่งไปถึงสองร้อยเจ็ดสิบชั่ง ส่วนลูกหมูป่ารุ่นหลัง ตัวเล็กสุดก็สี่ห้าสิบชั่ง หมูป่าสามสิบสี่ตัว กินจุจริงๆ วันนึงฟาดมันฝรั่งไปเกือบสี่ร้อยชั่ง ยังดีที่จางเสี่ยวหลงมีแปลงสมุนไพรระดับหนึ่ง มันฝรั่งมีให้กินไม่อั้น! ไม่งั้นใครจะไปเลี้ยงไหว?

ต้าฮุย เสี่ยวฮุย และหมาป่าอีกสองตัว โตเต็มวัยสมบูรณ์แบบ แถมยังโตต่อไม่หยุด ซึ่งเกินขีดจำกัดสายพันธุ์ปกติไปแล้ว ตอนนี้อัตราการเติบโตเลยเริ่มช้าลง จางเสี่ยวหลงไม่สนใจ เขามีเวลาเหลือเฟือ ขอแค่สัตว์เลี้ยงของเขาโตวันโตคืน แค่นี้ก็พอใจแล้ว

ในเล้าไก่ แม่ไก่ยังคงสลับเวรกันกกไข่ ส่วนพ่อไก่ตัวผู้ก็ยิ่งคึกคัก เดินยืดอกเชิดหัวสูง "ให้กินเก๋ากี้เข้าไป ตกลงมันดีหรือไม่ดีกันแน่เนี่ย!" จางเสี่ยวหลงอดแซวไม่ได้