บทที่ 750 เพิ่งผ่านไปไม่กี่เดือน ก็จำผมไม่ได้ซะแล้ว

น้ำมันเดือดพล่านที่เจียวพร้อมต้นหอมและขิงถูกเตรียมจนเสร็จสรรพ จางเป่าเฉียงนำน้ำมันร้อนจัดนั้นราดลงไปบนหัวปลาที่นึ่งสุกแล้ว กลิ่นหอมหวนของพริกสับโชยแตะจมูกในพริบตา และลอยคละคลุ้งไปทั่วทั้งห้องครัวอย่างรวดเร็ว

"เป่าเฉียง ทำกับข้าวอะไรน่ะ? ทำไมกลิ่นมันหอมขนาดนี้ล่ะ?"

หลี่เสี่ยวฮวาเดินขยี้ตาปรือๆ เข้ามาในครัว พลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย เธอเพิ่งจะตื่นนอน กำลังจะพลิกตัวนอนต่อ แต่ดันได้กลิ่นหอมที่ไม่เคยดมมาก่อนลอยมากระทบจมูก ความง่วงเหงาหาวนอนจึงถูกขับไล่ไปจนหมดสิ้น หลี่เสี่ยวฮวาลุกขึ้นเดินตามกลิ่นมาจนถึงในครัว