บทที่ 765 ที่ล้างพู่กันเตาเกอ

ถ้าเปรียบการมองเห็นตอนกลางวันเป็นหนึ่งร้อยคะแนน ตอนกลางคืนก็คงทำได้ถึงแปดสิบแปดคะแนน จางเสี่ยวหลงมั่นใจว่า อีกไม่นานการมองเห็นตอนกลางคืนของเขาก็จะทำได้ในระดับเดียวกับตอนกลางวัน

เจ้าของแผงที่ถูกเรียกว่านายท่านเจิ้ง เป็นชายชราอายุหกสิบกว่าปี สวมเสื้อหม่ากั้วที่มีรอยปะชุน แม้บนใบหน้าจะมีริ้วรอย แต่ก็ดูอิ่มเอิบกว่าชาวบ้านในชนบทมากนัก มองแวบเดียวก็รู้ว่าเมื่อก่อนเคยชินกับการใช้ชีวิตสุขสบาย ไม่เคยต้องตกระกำลำบากมาก่อน

ชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่าปีที่ยืนอยู่ข้างๆ ซึ่งกำลังอ้อนวอนขอดูที่ล้างพู่กัน มีผ้าสีน้ำเงินพันปิดบังใบหน้าเอาไว้ ทว่าผ้าสีน้ำเงินนั้นปิดได้แค่ปลายคางเท่านั้น แม้แต่ริมฝีปากก็ยังปิดไม่มิด ไม่ได้ช่วยอำพรางใบหน้าเลยสักนิด