บทที่ 81 งานลงตัวแล้ว ตำรวจสำรอง

จางเสี่ยวหลงนั่งยองๆ จ้องมองพื้นดินไม่วางตา โดยทั่วไป ข้าวโพดใช้เวลาเพียงสามเดือนก็เก็บเกี่ยวได้ วงจรการเติบโตสั้นมาก จากประสบการณ์การปลูกในแปลงสมุนไพรระดับหนึ่งของจางเสี่ยวหลง ข้าวโพดไม่น่าจะโตช้าไปกว่ามันฝรั่ง เป็นไปตามคาด ไม่ถึงยี่สิบนาที ดินร่วนซุยก็เริ่มปริแตก ยอดสีเขียวอ่อนแทงทะลุออกมา ข้าวโพดงอกแล้ว จางเสี่ยวหลงยิ้มมุมปาก รดน้ำต้นกล้าข้าวโพดอีกรอบ แล้วปล่อยทิ้งไว้ แค่เมล็ดงอกได้ ก็ไม่มีอะไรต้องห่วงแล้ว อีกไม่กี่ชั่วโมงคงได้เก็บเกี่ยว

เขาเก็บเกี่ยวเก๋ากี้และมันฝรั่งตามปกติ แล้วลงปลูกมันฝรั่งรอบใหม่ จากนั้นก็รดน้ำทิพย์ให้ทั่ว ต้นแอปเปิ้ลแผ่กิ่งก้านสาขาหนาทึบเหมือนร่มคันใหญ่ ไม่รู้เมื่อไหร่จะออกดอกออกผลสักที

ออกจากมิติชั้นที่หนึ่ง ขึ้นไปยังชั้นที่สอง "จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ..." จางเสี่ยวหลงได้ยินเสียงคล้ายนกร้อง "นี่มัน... ลูกเจี๊ยบฟักแล้วเหรอ?" เขารีบเดินไปที่เล้าไก่ สายตาปะทะเข้ากับฝูงลูกเจี๊ยบตัวน้อยสีเหลืองอ่อนขนนุ่มฟู แม่ไก่สองตัวกำลังพาลูกเจี๊ยบสิบกว่าตัวเดินจิกกินอาหารบนพื้นอย่างสบายอารมณ์ ส่วนแม่ไก่ที่เหลืออีกสี่ตัวยังคงทำหน้าที่ฟักไข่ต่อไป ไก่ตัวผู้ยืนสัปหงกอยู่ข้างรั้ว

ความจริงบนพื้นเล้าไก่ไม่มีอะไรให้กินเลย นอกจากเศษอาหารที่เหลือทิ้งไว้ จางเสี่ยวหลงจำได้ลางๆ ว่าตอนเด็กๆ ที่บ้านเคยเลี้ยงไก่ เขาทำตามความทรงจำ เด็ดยอดอ่อนมันฝรั่งมา ใช้มีดสับจนละเอียดพอลูกเจี๊ยบจะกลืนลงคอได้ เอาแป้งข้าวโพดมาผสม ตักน้ำทิพย์ใส่กะละมังเคลือบ คลุกเคล้าแป้งข้าวโพดกับใบไม้สับให้เข้ากันจนเป็นเนื้อเดียว จางเสี่ยวหลงวางกะละมังลงในเล้าไก่ "มาๆๆ กินข้าวได้แล้ว!" ฝูงลูกเจี๊ยบได้กลิ่นอาหารก็กรูกันเข้ามาล้อมกะละมัง "จิ๊บๆๆๆ..." ส่งเสียงร้องระงม จางเสี่ยวหลงหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก "เชี่ย ลืมไปว่าพวกแกตัวเตี้ย จิกไม่ถึงก้นกะละมัง"

"ฉันก็ไม่มีภาชนะอื่นแล้ว ทนๆ กินบนพื้นไปก่อนละกัน!" จางเสี่ยวหลงเทอาหารไก่ออกมาเป็นแนวยาว ลูกเจี๊ยบส่งเสียงร้องจิ๊บๆ แย่งกันจิกกินอย่างเอร็ดอร่อย ภาพฝูงลูกเจี๊ยบรุมจิกอาหาร ช่างน่าดูเพลินตา

ก่อนออกจากมิติ จางเสี่ยวหลงแวะไปให้อาหารหมูป่า และโยนปลาให้หมาป่าตัวละตัว ถือเป็นการชดเชยที่ช่วงนี้ไม่มีเครื่องในให้กิน

รถจี๊ปคันหนึ่งแล่นฉิวบนถนน มุ่งหน้าสู่บ้านจางเสี่ยวหลง "นั่นรถจี๊ปที่เคยมาหมู่บ้านเราคราวก่อนไม่ใช่เหรอ?"

"รถจี๊ปมีตั้งเยอะแยะ แกจะรู้ได้ไงว่าเป็นคันเดิม?"

"แกไม่เห็นป้ายทะเบียนเหรอ? เหมือนคราวที่แล้วเปี๊ยบเลย"

"อ๋อ! งั้นก็ตำรวจ..."

"ไม่ใช่ๆ หัวหน้าหมู่บ้านเคยบอกไว้ นั่นรถผู้กองกองปราบอำเภอ"

"พวกเขามาหาจางเสี่ยวหลงอีกแล้วเหรอ? ไม่รู้มีเรื่องอะไรกัน! ไปมุงดูกันหน่อยไหม?"

งานไถหว่านฤดูใบไม้ผลิเสร็จสิ้นแล้ว เหลือแค่งานรดน้ำ จับแมลง ใส่ปุ๋ย ชาวบ้านเริ่มว่างงาน พอไม่มีอะไรทำ ก็พากันไปมุงดูเรื่องสนุกที่บ้านจางเป่าจู้ รถจี๊ปจอดสนิทที่หน้าบ้านจางเสี่ยวหลงจริงๆ "ฮ่าๆๆ น้องเสี่ยวหลง ยินดีด้วยนะ!" ประตูรถยังไม่ทันเปิด เสียงหัวเราะร่าเริงของหลิวจวิ้นจงก็ดังลอดออกมา

จางเสี่ยวหลงเดินออกมาต้อนรับ "พี่หลิว แขกคนสำคัญมาเยือน ถือเป็นเรื่องมงคลจริงๆ ครับ" หรือว่าที่พี่จ้าวพูดจะเป็นจริง? งานของฉันลงตัวแล้ว? แล้วเขาจะให้ฉันทำงานอะไรนะ? ในใจทั้งคาดหวังทั้งตื่นเต้น

หลิวจวิ้นจงเปิดประตูรถกระโดดลงมา เปิดประตูหลัง หยิบถุงสองสามใบออกมา "พี่มาด่วน ไม่ทันได้เตรียมของขวัญ อย่าถือสากันนะ!"

"พี่หลิวพูดแบบนี้ ผมลำบากใจแย่ ของขวัญที่พี่เอามาแต่ละครั้งแพงๆ ทั้งนั้น ผมไม่รู้จะตอบแทนยังไง วันหลังมาตัวเปล่าแบบนี้ดีกว่าครับ ไม่ต้องซื้อของหรอก"

"เมื่อเช้าที่สถานีเพิ่งประชุมเรื่องงานของนายเสร็จ ผลออกมาปุ๊บ พี่ก็ขับรถบึ่งมาบอกข่าวดีเลย!"

"งั้นคงยังไม่ได้กินข้าวเช้ามาใช่ไหมครับ? เดี๋ยวผมให้แม่รีบทำกับข้าวให้"

"ไม่รีบหรอก..."

"พี่เข้าบ้านไปนั่งพักก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน"

จางเสี่ยวหลงลากเขาเข้าบ้าน แล้วหันไปบอกหลินซิ่วเจิน "ผู้กองหลิวนั่งรอก่อนนะคะ เดี๋ยวกับข้าวเสร็จแล้ว" หลินซิ่วเจินยิ้มทักทาย แล้วรีบเข้าครัวไปทำอาหาร จางเสี่ยวหลงเดินเข้าไปในห้องเก็บของ แอบเอาปลาหมอช้างเหยียบสองตัว กับไข่ไก่หกฟองออกมาจากมิติ "เตรียมกับข้าวไม่ทัน พี่หลิวทนกินปลาหมอช้างเหยียบจากในป่า กับไข่เจียวไปก่อนนะครับ"

"ปลานี่ของดีเลยนะ มีเงินก็หาซื้อไม่ได้ นายไม่รู้หรอก เดี๋ยวนี้ในเมืองหาซื้อไข่ไก่ยากขึ้นทุกที" จางเสี่ยวหลงส่งปลาและไข่ให้หลินซิ่วเจิน แล้วกลับมานั่งที่โต๊ะแปดเซียน จางจิ่วเฟิ่งรินน้ำร้อนให้ทั้งสองคน "ขอบใจนะจ๊ะน้องจิ่วเฟิ่ง!" หลิวจวิ้นจงรับแก้วน้ำมาวางตรงหน้า "เสี่ยวหลง น้ำบ้านนายยังอร่อยเหมือนเดิม"

"อร่อยก็มาดื่มบ่อยๆ สิครับ อย่างอื่นไม่มี แต่น้ำนี่ไม่อั้นครับ!"

"ฮ่าๆๆ... พูดได้ดี!"

หลิวจวิ้นจงหัวเราะร่า หยิบของออกจากถุงมาวางเรียงบนโต๊ะ "นี่คือบัตรประจำตัว 'ตำรวจสำรอง' แห่งสถานีตำรวจอำเภอของเรา นี่กระบองที่เบิกให้ ชุดตำรวจฤดูหนาวหนึ่งชุด ชุดฤดูร้อนสองชุด และชุดฤดูใบไม้ผลิใบไม้ร่วงอีกสองชุด"

จางเสี่ยวหลงงง ยุคนี้ยังไม่มีคำว่าตำรวจสำรองนี่นา "เอ่อ ตำรวจสำรองนี่คือยังไงครับ?"

"ครั้งนี้นายสร้างผลงานใหญ่ ช่วยสถานีเราแก้ปัญหาคอขาดบาดตายได้ ทางผู้ใหญ่เห็นว่านายมีแววเป็นตำรวจที่ดี เลยอยากจะแก้ปัญหาเรื่องงานให้นาย" หลิวจวิ้นจงจิบน้ำแล้วพูดต่อ "แต่เพราะนายอายุยังน้อย ยังไม่ครบสิบแปดปีบริบูรณ์ เรื่องบรรจุก็เลยคาราคาซังอยู่ ผู้ใหญ่เลยหาทางออกให้ ให้เป็นตำรวจสำรองไปก่อนสองปี รอให้อายุครบสิบแปดเมื่อไหร่ ค่อยบรรจุเป็นตำรวจเต็มตัว"

"อ๋อ มันซับซ้อนอย่างนี้นี่เอง แล้วงานที่ต้องทำคืออะไรครับ? คงไม่ใช่ให้ไปทำงานในเมืองหรอกนะ? เรื่องสืบสวนสอบสวนผมทำไม่เป็นหรอกครับ!" ใจจริงจางเสี่ยวหลงไม่อยากเข้าเมือง เพราะมันไกลจากภูเขา ขืนไปทำงานในเมือง ก็จะหาข้ออ้างเข้าป่าล่าสัตว์ไม่ได้ ตอนนี้เสบียงอาหารและเนื้อสัตว์ขาดแคลน จะให้ทิ้งโอกาสหาของป่าเพื่อแลกกับงานประจำไม่ได้เด็ดขาด

"เรื่องนี้ไม่ต้องห่วง ทางสถานียังไม่มีภารกิจเฉพาะเจาะจงให้นายทำ นายก็ยังอยู่ที่คอมมูนเซิ่งลี่เหมือนเดิม คอยสอดส่องสถานการณ์บนเขาอย่างใกล้ชิด" จางเสี่ยวหลงโล่งอก ถ้าเป็นแบบนี้ก็สบายมาก "โจรสามคนก็โดนจัดการไปแล้ว ยังต้องเฝ้าระวังอะไรอีกเหรอครับ?"