บทที่ 82 เงินเดือนและสวัสดิการ

"ตอนนี้นายถือเป็นตำรวจสำรอง เป็นส่วนหนึ่งของทีมตำรวจอำเภอแล้ว มีเรื่องบางเรื่องที่พอจะบอกนายได้" สีหน้าของหลิวจวิ้นจงเคร่งขรึมขึ้น ลดเสียงลงต่ำ "ในเมืองเพิ่งจับสายลับได้คนหนึ่ง จากคำให้การของมัน ยังมีพรรคพวกซ่อนตัวอยู่ในป่าทึบนับหมื่นลูก เรื่องนี้เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้ผู้ใหญ่ตัดสินใจแก้ปัญหาเรื่องงานให้นาย"

"ผมเข้าใจแล้ว ทางสถานีคงไม่สามารถจัดกำลังตำรวจมาเฝ้าในป่าได้ทุกวัน ต่อให้มีกำลังคน ก็ไม่มีประสบการณ์ใช้ชีวิตในป่าลึก ผมก็เลยกลายเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด!"

"น้องชายฉลาดมาก พี่มองคนไม่ผิดจริงๆ! นายเดาถูกเผง แต่เรื่องเงินเดือนและสวัสดิการ อาจจะต้องทำใจหน่อยนะ" หลิวจวิ้นจงพูดอย่างเกรงใจ

"ได้งานนี้มาก็เหมือนส้มหล่นแล้วครับ ถ้าผมเรื่องมากอีก ก็คงไม่รู้กาละเทศะเกินไป" กับข้าวเสร็จเรียบร้อย จางเสี่ยวหลงหยิบเหล้าเป่ยต้าฮวงที่เหลือครึ่งขวดออกมา "พี่หลิว ดื่มหน่อยไหมครับ? แต่พี่ต้องขับรถอีกไกล..." หลิวจวิ้นจงส่ายหน้า "บ่ายนี้ต้องกลับไปทำคดี ไม่ดื่มดีกว่า"

ไม่ถึงสิบนาที ข้าวกลางวันก็หมดเกลี้ยง หลิวจวิ้นจงเช็ดปาก เอ่ยชมฝีมือแม่ครัวไม่ขาดปาก "น้องชาย ตำรวจใหม่ที่บรรจุเข้าสถานี เงินเดือนสามสิบหกหยวน โควตาข้าวสารเดือนละสามสิบชั่ง แล้วก็มีอาหารเสริมอื่นๆ อีกนิดหน่อย แต่ไม่เยอะ แถมยังมีคูปองผ้าให้อีกเดือนละไม่กี่ฉื่อ"

"ผมไม่ใช่ตำรวจตัวจริง คงไม่ได้เยอะขนาดนั้นหรอกครับ ผมเข้าใจ"

หลิวจวิ้นจงตบไหล่เขา "เงินเดือนและสวัสดิการของนาย ได้ครึ่งหนึ่งของตำรวจใหม่ ก็แค่ปีสองปีเท่านั้นแหละ พอนายได้บรรจุ ก็จะได้เท่ากับคนอื่นแล้ว"

จางเสี่ยวหลงพอใจมาก "พี่หลิวไม่ต้องปลอบใจผมหรอกครับ ผมรับได้สบายมาก! จริงสิ ผมเตรียมเก๋ากี้ไว้ให้พี่เอาไปชงชาดื่มด้วย" เก๋ากี้ที่ปลูกในแปลงสมุนไพรในมิติ มีสรรพคุณมหัศจรรย์ต่อร่างกายมากมาย กินประจำช่วยให้กระปรี้กระเปร่า เพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานได้อย่างมหาศาล

หลิวจวิ้นจงซาบซึ้งใจ "พูดตามตรงนะ เก๋ากี้ที่นายเก็บมาจากในป่า ดีจริงๆ เมื่อก่อนเวลาพี่อดนอนติดต่อกัน จะรู้สึกเหมือนแก่ลง แรงไม่ค่อยมี คราวก่อนกินเก๋ากี้ของนายเข้าไป พี่อดนอนสามคืนรวด ยังคึกกว่าหนุ่มๆ ในสถานีอีก"

จางเสี่ยวหลงยิ้มอย่างมีเลศนัย "แค่เรื่องนี้เหรอครับที่ดี?" หลิวจวิ้นจงตบไหล่เขาดังป้าบ "เจ้าเด็กแก่แดด! เอาล่ะ ไม่พูดมากแล้ว พี่ต้องรีบกลับ ไม่งั้นมืดค่ำกลางทางจะลำบาก"

จางเสี่ยวหลงเดินเข้าไปในห้องนอนชั้นใน หยิบเก๋ากี้เม็ดเท่าถั่วลิสงสิบกว่าเม็ด กับปลาตะเพียนสี่ตัวออกมา "พี่หลิว เอาพวกนี้กลับไปด้วยครับ"

"พี่ไม่เกรงใจละนะ วันไหนเข้าเมือง พาคุณลุงคุณน้า กับพี่สาวนายไปด้วยสิ พี่จะเลี้ยงข้าวร้านอาหารดีๆ สักมื้อ"

"ได้ครับ ถึงตอนนั้นคงต้องรบกวนพี่หลิวแน่ๆ เดินทางปลอดภัยนะครับ"

รถจี๊ปแล่นฉิวจากไป ชาวบ้านเห็นตำรวจกลับไปแล้ว ก็พากันมารุมล้อมหลินซิ่วเจิน ถามโน่นถามนี่ไม่หยุด "ซิ่วเจิน ตำรวจเมื่อกี้เป็นญาติเธอเหรอ? ทำไมมากินข้าวที่บ้านด้วยล่ะ?"

"เสี่ยวหลงสนิทกับเขาน่ะ ลูกชายฉันช่วยเขาทำคดี เขาเลยมาขอบคุณ"

"เอ๊ะ? ทำไมตำรวจคนนั้นลืมเสื้อผ้าไว้ล่ะ?"

"ว้าว~ ชุดตำรวจใหม่เอี่ยมเลย มีครบทุกฤดูด้วย"

"เป็นตำรวจภาษาอะไร ขี้ลืมขนาดนี้ จะไปจับผู้ร้ายได้ยังไง?"

"อะแฮ่ม ชุดตำรวจพวกนี้เป็นของเสี่ยวหลงจ้ะ" หลินซิ่วเจินพยายามข่มอารมณ์ตื่นเต้น พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้

"อะไรนะ? ซิ่วเจิน เธอพูดเพ้อเจ้ออะไร เสี่ยวหลงจะมีชุดตำรวจได้ยังไง?"

"ชุดตำรวจมีไว้ให้ตำรวจใส่ เสี่ยวหลงไม่ใช่ตำรวจ หลวงเขาจะแจกชุดให้ทำไม?" ชาวบ้านต่างพากันส่ายหน้าไม่เชื่อ พวกเขาไม่ได้มีเจตนาร้าย แค่ไม่เคยเห็นโลกกว้าง ไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อน

หลินซิ่วเจินเชิดหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว "ตอนนี้เสี่ยวหลงเป็นตำรวจสำรองของสถานีตำรวจอำเภอแล้ว ชุดพวกนี้ทางการเขาเบิกมาให้ อ้อ เหมือนจะมีกระบองด้วยนะ!"

ชาวบ้านเงียบกริบไปทั้งบาง ย่อยข่าวนี้ไม่ทัน จางเสี่ยวหลงก็เหมือนกับพวกเขา ถือทะเบียนบ้านชนบท อยู่ดีๆ กลายเป็นตำรวจได้ยังไง? พวกเขาไม่สนหรอกว่าตำรวจสำรองคืออะไร แปลว่าอะไร รู้แต่ว่าได้เป็นตำรวจนั่นแหละ "แล้วเสี่ยวหลงไม่ต้องไปทำงานในเมืองเหรอ?"

"ต่อไปเสี่ยวหลงมีเงินเดือนกินแล้วสิ?"

"เงินเดือนเท่าไหร่?"

"น้องซิ่วเจิน เธอลืมตาอ้าปากได้แล้วนะ! เสี่ยวหลงได้เป็นตำรวจ คงไม่ลืมแม่บังเกิดเกล้าหรอกนะ?"

จางเสี่ยวหลงมองชาวบ้านผ่านหน้าต่างด้วยความสงบ ตอนแรกนึกว่าจะมีคนอิจฉาริษยา พูดจาถากถาง กะว่าจะคอยดูว่าใครบ้างที่ไม่สมควรได้รับเนื้อหมูป่าจากเขาอีก ใครจะไปรู้ว่าหลังจากตกใจกันพอกรุบกริบ ทุกคนก็ยอมรับความจริงได้หน้าตาเฉย! แถมยังพากันอวยพรแม่เขากันยกใหญ่ ผิดคิวไปหน่อยแฮะ! แต่จางเสี่ยวหลงก็ปลื้มใจ เนื้อหมูป่าสี่ชั่ง กับหมาป่าหนึ่งตัว ที่แจกไป ไม่เสียเปล่าจริงๆ ลองคิดดูดีๆ สมาชิกในหมู่บ้านส่วนใหญ่ก็รู้จักบุญคุณคน ดูจากการที่พวกเขามาช่วยแม่ทำงานบ่อยๆ หลังจากได้รับเนื้อหมูไปคราวนั้น ก็พอจะมองออก

จางเสี่ยวหลงสวมเครื่องแบบตำรวจ ถือกระบอง เดินออกจากบ้าน ชุดหลวมไปหน่อย ไม่ค่อยพอดีตัว หลิวจวิ้นจงบอกว่าจางเสี่ยวหลงกำลังโต เลยเลือกไซส์ 180 มาให้ ตอนนี้เขาสูง 175 แถมยังผอม รออีกหน่อย สูงถึง 180 และมีกล้ามเนื้อมากกว่านี้ ก็คงใส่พอดีเป๊ะ ถึงจะไม่พอดีตัวเป๊ะๆ แต่ก็เรียกเสียงชื่นชมจากชาวบ้านได้เกรียวกราว

"ฉันว่าแล้ว เสี่ยวหลงไม่ใช่คนธรรมดา เห็นไหม ได้เป็นตำรวจจนได้!"

"เขาไม่ชอบทำงานแลกแต้มงานมาแต่ไหนแต่ไร เกิดมาเพื่อกินข้าวหลวงชัดๆ!"

"กลุ่มสองของเรามีไม่กี่คนหรอกที่มีงานมั่นคงแบบนี้ จางเสี่ยวหลงก็เป็นหนึ่งในนั้น"

"พี่เป่าจู้ ลูกชายพี่รักดีแบบนี้ ไม่อยากสบายก็คงไม่ได้แล้ว"

"พี่ป้าน้าอาครับ ตอนนี้ผมเป็นแค่ตำรวจสำรอง ยังไม่ใช่ตำรวจตัวจริงนะครับ" จางเสี่ยวหลงกลัวทุกคนเข้าใจผิด เลยรีบแก้ต่าง "ตำรวจสำรองก็คือตำรวจนั่นแหละ ยังไงก็งานมั่นคงไม่ใช่เหรอ?"

"ยังไงซะในสายตาพวกเรา เอ็งก็คือตำรวจ!" จางเสี่ยวหลงจนปัญญา ช่างเถอะ อยากคิดยังไงก็เชิญ!

วันนี้เป็นวันที่ควรค่าแก่การเฉลิมฉลอง ตกเย็น ครอบครัวจางเป่าจู้และจางเป่าเฉียง สองพี่น้องมารวมตัวกัน สองพี่น้องซดเหล้าเป่ยต้าฮวงหมดไปขวด คราวนี้ไม่มีใครห้ามปราม "เสี่ยวหลง ตอนนี้เอ็งเป็นตำรวจแล้ว อา กับพ่อเอ็ง แล้วก็ทุกคนในครอบครัว ดีใจกับเอ็งจริงๆ อาขอดื่มให้เอ็งแก้วหนึ่ง" จางเสี่ยวหลงยกแก้วชาขึ้น ลุกขึ้นยืน "ผมเป็นเด็ก ผมต่างหากที่ต้องดื่มให้อารองครับ!"