บทที่ 83 การตัดสินใจของอารอง

"เด็กดี! อารองดื่มหมดแก้ว!" จางเป่าเฉียงยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวหมด "วันหน้าเอ็งต้องเข้าไปอยู่ในเมือง ถ้าไม่มีบ้านอยู่คงลำบากแย่! วันนี้อาจะบอกความจริงให้เอ็งรู้ อากับอาสะใภ้เก็บเงินได้หกร้อยหยวน เดิมทีตั้งใจจะเก็บไว้ให้เอ็งแต่งงาน แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไป..."

"อารอง เรื่องบ้านยังไม่รีบ ผมหาเงินซื้อเองได้ อากับอาสะใภ้ทำงานหนักมาค่อนชีวิต เก็บเงินไว้ใช้เองเถอะครับ เมื่อก่อนผมไม่รู้ความ ผลาญเงินอาไปตั้งหลายร้อยหยวน ล้วนแต่เป็นเงินจากน้ำพักน้ำแรงของพวกอาทั้งนั้น! ผมจะกล้าใช้เงินอาอีกได้ยังไง?"

"ไม่ต้องพูดแล้ว อากับอาสะใภ้ตัดสินใจแล้ว ตอนนี้สถานะเอ็งไม่เหมือนเดิมแล้ว เรื่องแต่งงานรออีกสักสองปีค่อยว่ากัน รอให้ได้บรรจุเป็นตำรวจเต็มตัวก่อน พวกเราจะช่วยกันเก็บเงิน รีบซื้อบ้านในเมืองไว้สำหรับแต่งงานให้ได้เร็วที่สุด"

จางเสี่ยวหลงรู้ดีว่าเถียงอารองไม่ชนะ จึงได้แต่รับคำส่งๆ ไป เขานับถืออารองจริงๆ เจ้าของร่างเดิมทำตัวเหมือนปลิงดูดเลือด สูบเงินพวกเขาไปทีละเล็กละน้อยตั้งหลายร้อยหยวน ขนาดนี้ยังอุตส่าห์อดออมเก็บเงินได้ถึงหกร้อยหยวน นี่มันเงินก้อนโตชัดๆ

มื้อนี้กินกันยาวไปถึงสามทุ่มครึ่ง ถึงได้แยกย้าย นอนอยู่บนเตียง จางเสี่ยวหลงนอนไม่หลับ ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากสำหรับเขา เรื่องซื้อบ้านในเมือง ไม่อยู่ในความคิดของเขาตอนนี้เลย อย่าว่าแต่ราคาบ้านในเมืองอำเภอที่ไม่ถูกแน่ๆ ถ้าซื้อจริง ต้องใช้เงินเก็บของทั้งสองครอบครัวจนเกลี้ยง จางเสี่ยวหลงไม่ต้องการแบบนั้น ทางเลือกที่เห็นแก่ตัวสุดขีดแบบนี้ เขาไม่มีทางทำเด็ดขาด

สิ่งที่ต้องปรับปรุงเป็นอันดับแรกคือบ้านที่อยู่ตอนนี้ ตอนนี้เขามีงานทำ มีเงินเดือนทุกเดือน หาจังหวะเหมาะๆ ซื้ออิฐซื้อกระเบื้องมาสร้างบ้านใหม่ ก็คงไม่มีใครสงสัย เป้าหมายระยะยาวของเขาคือสร้างบ้านแบบเรือนสี่ประสาน รับปู่ย่าและครอบครัวอารองมาอยู่ด้วยกัน จางเสี่ยวหลงเป็นหลานชายคนเดียวในรุ่นที่สามของตระกูล การพาครอบครัวไปสู่ชีวิตที่ดีกว่า จึงกลายเป็นความรับผิดชอบสูงสุดของเขา คนในครอบครัวใหญ่มาอยู่รวมกันในเรือนเดียวกัน จะได้ดูแลกันง่ายขึ้น เมื่อก่อนจางเป่าจู้ไม่อยากเป็นภาระน้องชาย จึงยืนกรานขอแยกบ้านออกมาอยู่เอง แต่จางเป่าเฉียงก็คอยช่วยเหลือจุนเจืออยู่ตลอด ตอนพี่สาวคนโตแต่งงาน สินเดิมครึ่งหนึ่งก็ได้มาจากจางเป่าเฉียงนี่แหละ ไหนจะตัวจางเสี่ยวหลงเอง ที่ไปขอเงินอารองใช้ทุกเดือน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลทางอารมณ์หรือเหตุผลใดๆ ก็ควรสร้างเรือนรวมญาติขึ้นมา

แต่ตอนนี้เงินยังไม่พอ เป้าหมายระยะสั้นคือสร้างเรือนหลักสามห้อง และห้องครัวหันหน้าไปทางทิศตะวันออกอีกสองห้อง แล้วค่อยหาทางขยับขยายเป็นเรือนสี่ประสานทีหลัง เขาคิดวนไปวนมาอยู่นาน สมาชิกในครอบครัวที่ห้องฝั่งตะวันออกและตะวันตก พอหายตื่นเต้น ก็พากันเข้าสู่ห้วงนิทราไปหมดแล้ว

จางเสี่ยวหลงตั้งจิตวูบเดียว เข้าไปในมิติเจดีย์ชั้นที่หนึ่ง ข้าวโพดสุกงอมเต็มที่ ลำต้นแห้งเหี่ยวกลายเป็นสีเหลือง ไร้ซึ่งความชื้น ฝักข้าวโพดสีเหลืองทองอร่ามสามฝัก ร่วงหล่นจากต้นลงไปกองอยู่บนเถาวัลย์มันฝรั่งที่แห้งเหี่ยว จางเสี่ยวหลงหยิบฝักข้าวโพดขึ้นมาดู มันแห้งสนิทแล้ว น้ำหนักตึงมือ ขนาดใหญ่กว่าฝักข้าวโพดทั่วไปเล็กน้อย ดินดำในแถบตะวันออกเฉียงเหนืออุดมสมบูรณ์มาก แต่เมล็ดพันธุ์ชนิดเดียวกัน น้อยนักที่ต้นหนึ่งจะออกฝักข้าวโพดได้ถึงสองฝัก ต่อให้มีสองฝัก ก็มักจะฝักหนึ่งใหญ่ ฝักหนึ่งเล็ก เมล็ดข้าวโพดบนฝักก็หรอมแหรม นั่นเป็นเพราะการแย่งชิงสารอาหารกันอย่างดุเดือด แต่ในแปลงสมุนไพรระดับหนึ่ง ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้เลย หมายความว่าการแย่งชิงสารอาหารก็ยังมีอยู่ แต่ในแปลงสมุนไพรมีสารอาหารเหลือเฟือ ให้ฝักข้าวโพดบนต้นดูดซึมได้ไม่อั้น เท่ากับว่าการแข่งขันนั้นไม่มีผลกระทบใดๆ เลย ถูกมองข้ามไปได้โดยสิ้นเชิง

"มีข้าวโพดแล้ว จะปลูกแต่มันฝรั่งอย่างเดียวไม่ได้แล้วแฮะ" จางเสี่ยวหลงเก็บเกี่ยวมันฝรั่งเสร็จ มองดูกองภูเขามันฝรั่งแล้วพึมพำกับตัวเอง มันฝรั่งพวกนี้อย่างน้อยก็น่าจะมีหลายหมื่นชั่ง กินไปได้อีกนานโข เขาตัดสินใจแบ่งพื้นที่ปลูกมันฝรั่งครึ่งหนึ่งมาปลูกข้าวโพด ฝักข้าวโพดสามฝัก ใช้ไปแค่ฝักครึ่ง ก็ปลูกได้เกือบครึ่งไร่ "มีข้าวโพดแล้ว จะได้กินข้าวโพดต้มแล้วสิ" จางเสี่ยวหลงตื่นเต้นเล็กน้อย ชาติก่อนเขาชอบแทะข้าวโพดต้มมาก แต่รอบนี้คงไม่ทันแล้ว เขาไม่อยากอดนอนรออีกสี่ห้าชั่วโมง พรุ่งนี้กลางวัน ค่อยกะเวลามาเก็บข้าวโพดอ่อนดีกว่า

ยุ่งวุ่นวายอยู่ชั่วโมงกว่า จางเสี่ยวหลงก็เริ่มเหนื่อย ตื่นมาอีกทีตะวันก็โด่งแล้ว คนในบ้านออกไปทำงานกันหมด จางเสี่ยวหลงบิดขี้เกียจ ยังไม่ทันล้างหน้าแปรงฟัน ก็แวบเข้ามิติไปเลย ตั้งจิตวูบเดียว ข้าวโพดและมันฝรั่งทั้งหมดก็ถูกเก็บไปกองรวมกันที่ที่ว่างข้างๆ เพราะต้องการเก็บข้าวโพดอ่อน รอบนี้จางเสี่ยวหลงเลยตัดสินใจปลูกข้าวโพดทั้งหมด เขาเลือกฝักข้าวโพดแห้งใหญ่ๆ มาสองสามฝัก แกะเมล็ดแล้วหว่านลงไป จากนั้นก็ดูนาฬิกาจับเวลา ตอนนี้ 8:05 น.

ออกจากมิติ ล้างหน้าแปรงฟันลวกๆ จางเสี่ยวหลงกินข้าวเช้านิดหน่อย แล้วกลับเข้ามิติอีกครั้ง ระหว่างรอข้าวโพดโต เขาไปให้อาหารหมูป่าและไก่ จากนั้นก็นั่งรออยู่ข้างแปลงสมุนไพร ข้าวโพดอ่อนต้องกะเวลาให้ดี พลาดนิดเดียวแก่เกินแกง ดังนั้น ครั้งแรกต้องจับเวลาให้แม่นยำ คราวหน้าแค่ดูเวลาปลูก ก็จะเก็บข้าวโพดอ่อนได้สบายๆ

11:35 น. "ความสุกระดับนี้กำลังดี!" จางเสี่ยวหลงตั้งจิต กองข้าวโพดอ่อนก็ไปปรากฏอยู่บนที่ว่าง แยกกองไว้ต่างหาก กะด้วยสายตา อย่างน้อยก็น่าจะมีสักสองหมื่นฝัก กินได้อีกนานเลย เอ่อ ไม่สิ~ ถ้ากินคนเดียว วันละสามฝัก คงกินไปได้เกือบยี่สิบปี ต้นข้าวโพดสดๆ เอาไปไว้ในมิติชั้นสอง เป็นอาหารหมูป่าชั้นยอด น่าเสียดายที่ในมิติไม่มีเตาสำรอง มีข้าวโพดอ่อนอยู่ตรงหน้าแต่กินไม่ได้ จางเสี่ยวหลงไม่กล้าเอาของพวกนี้ออกไปข้างนอก ในกองผลิตเพิ่งจะเริ่มปลูกข้าวโพดกันไปไม่กี่วันเอง! นายดันมีข้าวโพดอ่อนกินแล้ว? จะอธิบายยังไงไหว? คงได้แต่พูดไม่ออกบอกไม่ถูก หาเรื่องใส่ตัวเปล่าๆ เก๋ากี้สด ยังพอแถได้ว่าไปเจอในซอกหลืบไหนสักแห่งบนเขา แต่จะบอกว่าข้าวโพดก็ขึ้นเองในป่าเหรอ? อย่าว่าแต่หมูป่า นก กระรอก หนูนาในป่าเลย พวกมันจะเหลือข้าวโพดไว้ให้แกกินเหรอ? ทุกปีกองผลิตต้องจัดคนไปเฝ้าไร่ข้าวโพดตอนใกล้สุก จุดประสงค์หลักก็เพื่อไล่สัตว์ป่าและนกที่จะมาขโมยกินนี่แหละ

จางเสี่ยวหลงออกจากมิติเจดีย์ด้วยความเสียดายเล็กน้อย "ฮือ ฮือ ฮือ..." เสียงผู้หญิงร้องไห้ จางเสี่ยวหลงล็อคประตู กำลังจะไปตลาดมืดหุบเขาเสี่ยวซานอ้าว เผื่อจะหาซื้อกระทะเหล็กได้สักใบ บ้านเขาอยู่ห่างจากชุมชนพอสมควร เสียงร้องไห้นั้นมุ่งหน้ามาทางนี้ หรือว่าคนในบ้านโดนรังแก? คิดได้ดังนั้น ใจจางเสี่ยวหลงก็กระตุกวูบ รีบเดินเร็วๆ ไปที่ถนนหน้าบ้าน ข้างหน้ามีหญิงสาวสวมเสื้อนวมสีอ่อน สะพายห่อผ้าสีน้ำเงิน เดินร้องไห้ปิดหน้าโซซัดโซเซตรงมาทางนี้ จางเสี่ยวหลงมองร่างที่เดินไม่ค่อยมั่นคงนั้น รู้สึกคุ้นตาชอบกล นี่มัน... พี่รอง?