บทที่ 84 พี่รองเป็นพวกบ้าจี้น้องชาย

ร่างที่คุ้นตาตรงหน้าละม้ายคล้ายจางเอ้อเฟิ่ง พี่สาวคนที่สองของเขามาก จางเสี่ยวหลงลองตะโกนเรียก "พี่รอง!" หญิงสาวลดมือที่ปิดหน้าลง มองจางเสี่ยวหลงผ่านม่านน้ำตา "น้องเล็ก? อยู่บ้านเหรอ! พี่... ฮือๆๆๆ..." ใช่พี่รองจริงๆ ด้วย จางเสี่ยวหลงรีบเข้าไปหา ถามด้วยความห่วงใย "พี่รอง เกิดอะไรขึ้นเหรอ?" จางเอ้อเฟิ่งเอาแต่ร้องไห้ จางเสี่ยวหลงประคองพี่สาวกลับเข้าไปนั่งในบ้าน เขาไม่เร่งถาม แต่รินน้ำใส่แก้ววางไว้ตรงหน้าจางเอ้อเฟิ่ง จางเอ้อเฟิ่งสะอื้นอยู่พักใหญ่ กว่าจะค่อยๆ สงบลงได้บ้าง

"คราวที่แล้วที่กลับมา เธอเคยบอกพี่ว่าอยากเข้าเมืองไปเปิดหูเปิดตา เงินนี่เธอรับไปนะ อยากไปเมื่อไหร่ก็ไปเดินเล่นซะ" ธนบัตรสิบหยวนสามใบที่มีรอยยับเล็กน้อย ถูกวางลงบนมือจางเสี่ยวหลง

"เอ่อ~ ผมเคยพูดแบบนั้นด้วยเหรอ?" เรื่องราวในอดีตมีมากมาย ส่วนใหญ่เป็นเรื่องเหลวไหลไร้สาระ ทั้งหมดเป็นฝีมือของเจ้าของร่างเดิม จางเสี่ยวหลงไม่กล้าไปรื้อฟื้นดูละเอียดทุกเรื่อง เขาจำได้ว่าฐานะบ้านพี่รองก็ไม่ค่อยดี เป็นชาวนาเหมือนกัน พี่สาวไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน?

"ลืมไปแล้วเหรอ? ตอนนั้นเธอดึงแขนพี่ไว้ บอกว่าถ้าไม่ยอมก็จะไม่ให้พี่กลับบ้าน?" จางเอ้อเฟิ่งปาดน้ำตาที่หางตาแล้วพูดต่อ น่าอายชะมัด~ เจ้าของร่างเดิมนี่มันสุดยอดจริงๆ ก่อเรื่องทิ้งไว้ให้ฉันเพียบ สภาพอย่างแก จะเข้าเมืองไปทำซากอะไร?

"อ๋อ ผม~ ผมจำได้แล้ว พี่ครับ พี่เอาเงินมาจากไหนเนี่ย? 30 หยวนไม่ใช่เงินน้อยๆ นะ!"

"ก็ต้องเป็นเงินที่บ้านสิยะ หรือพี่จะไปขโมยไปปล้นเขามาได้ไง!"

"พี่เขยยอมเหรอ?"

"เขาไม่ยอม บอกว่าเข้าเมืองมันเปลืองเงิน แถมยังฝากบอกให้เธอทำตัวดีๆ ขยันทำงานเก็บแต้มงานที่กองผลิตซะ"

"แล้วพี่เอามาให้ผมทำไมตั้งเยอะแยะ?"

"พี่ไม่สนหรอก บ้านนี้พี่เป็นคนตัดสินใจ นานๆ ทีเธอจะได้เข้าเมืองสักครั้ง ก็ต้องเที่ยวให้คุ้มสิ!"

"แล้วพี่ก็เลยทะเลาะกับพี่เขยใช่ไหม?"

"ก็ไม่ได้ทะเลาะกันหรอก พี่ด่าเขาไปชุดใหญ่ ที่บ้านมีเงินตั้งร้อยกว่าหยวน ทำไมจะแบ่งให้น้องแค่สามสิบหยวนไม่ได้?"

เอ่อ~ พูดไม่ออกเลยแฮะ! พี่รองของฉันคงไม่ใช่พวก 'พี่สาวบ้าจี้น้องชาย' หรอกนะ?

"พี่ด่าพี่เขยไปแล้ว แล้วทำไมถึงร้องไห้กลับมาบ้านแม่ล่ะ?"

"ไม่เจอกันแค่ไม่กี่เดือน น้องเล็กทำไมโง่ลงนะ? ถ้าพี่ไม่กลับมาบ้านแม่ จะเอาเงินมาให้เธอได้ยังไง? หลานสองคนอยู่บ้าน พี่คิดถึงลูกเลยร้องไห้ไง!" จางเสี่ยวหลงมองจางเอ้อเฟิ่งตาค้าง คำพูดของพี่ก็ฟังดูมีเหตุผลแฮะ!

"น้องเล็ก อย่าไปโกรธพี่เขยเลยนะ เขาบอกว่าเงินก้อนนี้ เอาไว้ให้เธอตอนแต่งงานนั่นแหละ"

"พี่รอง ผมเข้าใจความหวังดีของพี่กับพี่เขยครับ เมื่อก่อนผมทำตัวไม่ดี ไม่รู้ความ แต่ตอนนี้ผมเป็นตำรวจสำรองแล้ว มีเงินเดือนทุกเดือนครับ"

"หา? จริงเหรอ? อย่ามาหลอกพี่นะ" จางเสี่ยวหลงหยิบชุดตำรวจออกมาวางบนโต๊ะตรงหน้าพี่สาว "ผู้กองหลิวจากกองปราบอำเภอเอามาส่งให้เองกับมือเลยครับ"

จางเอ้อเฟิ่งลุกพรวด หยิบเสื้อผ้าบนโต๊ะขึ้นมา พลิกซ้ายพลิกขวาดู แล้วยิ้มทั้งน้ำตา "ว้าย ชุดตำรวจจริงๆ ด้วย เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่? เล่าให้พี่ฟังเร็วๆ เข้า" เธอดึงจางเสี่ยวหลงให้นั่งลง มองน้องชายด้วยสายตาคาดหวัง "เรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ..." จางเสี่ยวหลงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง

"ดีจริง ตอนนี้เธอโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ พ่อกับแม่จะได้หมดห่วงสักที พี่ดีใจด้วยนะ!" จางเอ้อเฟิ่งพูดไปน้ำตาก็ไหลพรากไป พร้อมกับลูบหัวน้องชาย "พี่วางใจได้แล้วนะครับ รีบเก็บเงินกลับไปเถอะ เดี๋ยวผมไปทำกับข้าวให้กิน แล้วจะไปส่งพี่ที่บ้าน" พี่รองนี่เหมือนพี่ใหญ่เปี๊ยบ ชอบทำเหมือนผมเป็นเด็กอยู่เรื่อย

จางเสี่ยวหลงทำซุปปลาใส่แป้งก้อน ใส่ไข่ไปสองฟอง "เธอเป็นตำรวจแล้ว ที่บ้านกินดีอยู่ดีขนาดนี้เลยเหรอ? อืม... อร่อยจัง!" จางเอ้อเฟิ่งกินอย่างเอร็ดอร่อย ชมไม่ขาดปาก "ไข่ไก่ผมเอาของป่าไปแลกมา ปลาผมก็จับมาจากบนเขา ที่บ้านยังมีปลาเหลืออีกหลายตัว เดี๋ยวเอาติดมือกลับไปกินด้วยนะ"

บ้านเจ้ากัง พี่เขยรอง อยู่ที่หมู่บ้านหวังเจียวัน ห่างออกไปกว่าสามสิบลี้ หลานชายฝาแฝดเพิ่งจะขวบครึ่ง ยังไม่หย่านม ทิ้งแม่นานไม่ได้ จางเสี่ยวหลงยืมจักรยานจากหัวหน้าหมู่บ้านมาปั่นไปส่งจางเอ้อเฟิ่ง เขาไม่อยู่นาน แม้แต่น้ำชาก็ยังไม่ได้จิบ ทิ้งปลาไว้สี่ตัว ไข่ไก่สามสิบกว่าฟอง และมันฝรั่งอีกจำนวนหนึ่ง แล้วก็รีบกลับ

"เสี่ยวหลง พี่รองแกล่ะ? คนในหมู่บ้านบอกเห็นแกร้องไห้กลับมา หรือว่าจะโดนบ้านผัวรังแกมา?"

"แม่ครับ ผมเพิ่งไปส่งพี่กลับบ้านเมื่อกี้ ที่บ้านนั้นพี่รองเป็นคนตัดสินใจ ใครจะกล้ารังแกพี่ครับ?"

"เอ๊ะ? แล้วทำไมลูกคนนั้นถึงร้องห่มร้องไห้กลับมาล่ะ?"

"คนในหมู่บ้านคงตาฝาดมั้งครับ พี่รองสบายดีจะตาย! แม่ครับ ผมหิวแล้ว เมื่อไหร่จะได้กินข้าวครับ?" จางเสี่ยวหลงไม่อยากให้แม่รู้ความจริง ไม่งั้นคงโดนบ่นหูชาแน่ "อ๋อ จะเสร็จแล้ว ไปล้างมือรอเลย"

"ครับผม!"

จางเป่าจู้ดูห่อเหี่ยว กินข้าวก็ดูไม่เจริญอาหาร บรรยากาศดูแปลกๆ "พ่อครับ ที่กองอำนวยการมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?" จางเสี่ยวหลงคายก้างปลา แล้วแกล้งถามลอยๆ "คอมมูนเร่งรัดเก็บภาษีธัญพืช ปีที่แล้วกองผลิตส่งไป 15% ถือว่าครบตามเป้าแล้ว ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ก็มาเพิ่มอีก 5%"

"ช่วงนี้เป็นช่วงรอยต่อระหว่างฤดูเก็บเกี่ยว เสบียงในกองผลิตก็เหลือไม่มาก ทำไมถึงมาเรียกเก็บเพิ่มตอนนี้ได้? แล้วลุงเป่ากุ้ยว่ายังไงบ้างครับ?"

"เขาจะว่าอะไรได้ล่ะ? งานที่คอมมูนสั่งมา ก็ต้องทำให้เสร็จ! ผู้อำนวยการโจวบอกว่า ให้เวลาเราแค่สิบวัน ต้องส่งภาษีธัญพืชส่วนที่เพิ่มให้ครบ"

"ผู้อำนวยการโจว? โจวไหนครับ?"

"โจวหรง รองผู้อำนวยการคอมมูนเซิ่งลี่ ลูกพี่ลูกน้องของหลี่ฉางซาน อดีตรองหัวหน้าหมู่บ้านไงล่ะ" จางเป่าจู้วางตะเกียบลงอย่างหมดอาลัยตายอยาก

ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง~ "แล้วกองผลิตอื่นล่ะครับ? มีคำสั่งให้ส่งภาษีเพิ่มเหมือนกันไหม?"

"หัวหน้าหมู่บ้านบอกว่า กองผลิตอื่นก็เหมือนกัน แต่ผู้อำนวยการโจวสั่งมาว่า กองผลิตจางจวงของเราต้องทำตัวเป็นแบบอย่าง ต้องเป็นที่แรกที่ส่งภาษีส่วนที่เรียกเก็บเพิ่มให้ครบ"

"ทำไมต้องให้กองผลิตเราส่งเป็นที่แรกด้วย?" จางจิ่วเฟิ่งที่นั่งอยู่ข้างๆ อดถามไม่ได้ "ผู้อำนวยการโจวบอกว่า กองผลิตเรามีข้อได้เปรียบ คืออยู่ใกล้ภูเขาที่สุด หาของป่าได้ง่ายที่สุด เราก็เลยต้องเป็นที่หนึ่ง"

นี่มันแก้แค้นกันชัดๆ แก้แค้นแบบโจ่งแจ้งเลยด้วย แถมยังเป็นแผนการที่เหนือชั้น จนหาทางแก้ไม่ได้ อดสงสัยไม่ได้ว่าโจวหรงจงใจเล่นงานจางเป่ากุ้ยและจางเป่าจู้โดยเฉพาะ พวกแกปลดหลี่ฉางซาน ลูกพี่ลูกน้องฉันใช่ไหม? ได้~ งั้นฉันจะเชือดไก่ให้ลิงดู โดยเริ่มที่กองผลิตพวกแกก่อนเลย จางเสี่ยวหลงคิดในใจ "ถ้าส่งภาษีส่วนที่เพิ่มไม่ครบ ผู้อำนวยการโจวก็จะปลดพ่อออกจากตำแหน่งรองหัวหน้าหมู่บ้านใช่ไหมครับ?"

"แกรู้ได้ยังไง? หัวหน้าหมู่บ้านแอบบอกแกเหรอ?" จางเป่าจู้ถามด้วยความตกใจ เขาไม่อยากบอกผลลัพธ์ให้คนในบ้านรู้ ไม่งั้นทุกคนจะเป็นห่วง "เปล่าครับ ผมเดามั่วๆ ปีที่แล้วกองผลิตเราส่งภาษีไปเท่าไหร่ครับ?"

"พ่อเช็คดูแล้ว ปีที่แล้วผลผลิตไม่ดี ทั้งกองผลิตได้ผลผลิตรวม 376,439 ชั่ง ส่งภาษี 15% เป็นจำนวน 56,465.85 ชั่ง"