บทที่ 85 ชิงลงมือก่อนได้เปรียบ

จางเป่าจู้ขมวดคิ้วแน่นขึ้นเมื่อได้ยินตัวเลขชุดยาวเหยียด คนอื่นอาจไม่เข้าใจ แต่จางเสี่ยวหลงซาบซึ้งดี พ่อของเขาจบแค่ชั้นประถมศึกษาปีที่สี่ การจำตัวเลขพวกนี้ได้ถือว่าไม่ธรรมดา แสดงให้เห็นว่าการเรียกเก็บภาษีธัญพืชเพิ่มเติมอย่างกะทันหันครั้งนี้ สร้างความกดดันให้พ่อมากแค่ไหน

"งั้นกองผลิตเราต้องจ่ายเพิ่มอีก 5% จะไปหาธัญพืชเยอะขนาดนี้มาจากไหน?"

"เฮ้อ~ 18,821.95 ชั่ง... ทั้งกองผลิตเหลือธัญพืชที่เป็นเสบียงรวมกันแค่ห้าหมื่นชั่ง ต้องกินกันไปให้ถึงปลายเดือนกรกฎาคมโน่น กว่าจะได้เก็บเกี่ยวรอบใหม่"

"ลุงเป่ากุ้ยว่ายังไงบ้างครับ? ผู้อำนวยการโจวบีบมาขนาดนี้ ไม่จ่ายคงไม่ได้แน่"

ตอนนี้สถานการณ์ขาดแคลนอาหารถือว่าวิกฤต ในชนบทยังพอทน แต่ในเมืองสถานการณ์ตึงเครียดกว่ามาก คำสั่งเรียกเก็บเพิ่มนี้คงไม่ได้มาจากระดับคอมมูน แต่อาจมาจากระดับอำเภอ หรือสูงกว่านั้นด้วยซ้ำ ดังนั้น ผลลัพธ์ของการต้องจ่ายภาษีเพิ่ม จึงเปลี่ยนแปลงไม่ได้ ต่อให้ปลดหัวหน้าหรือรองหัวหน้าหมู่บ้านออก คนใหม่ที่ขึ้นมาก็ต้องจ่ายอยู่ดี ในเมื่อผลลัพธ์เหมือนเดิม ก็ต้องทำให้เกิดความสูญเสียน้อยที่สุด

จางเสี่ยวหลงบอกวิเคราะห์ของตัวเองให้จางเป่าจู้ฟัง แล้วกำชับว่า "ต้องจ่ายให้ครบภายในสิบวัน อย่าเปิดช่องให้โจวหรงเล่นงานได้ เอาเสบียงของกองผลิตออกมาจ่ายก่อน ส่วนที่ขาดค่อยมาหาทางแก้กันทีหลัง"

จางเป่าจู้ตบโต๊ะฉาด "ที่แกวิเคราะห์มามีเหตุผล พ่อจะรีบไปปรึกษาหัวหน้าหมู่บ้านเดี๋ยวนี้!" หลินซิ่วเจินสะดุ้งโหยง ค้อนใส่สามีวงใหญ่ "จะพูดก็พูดดีๆ ตบโต๊ะหาพระแสงอะไร? ตกใจหมด!"

"รู้แล้วๆ! พ่อไปก่อนนะ" จางเป่าจู้ยิ้มแหยๆ แล้วรีบออกจากบ้านไป

ธัญพืชเกือบสองหมื่นชั่ง ไม่ใช่ว่าในมิติของจางเสี่ยวหลงจะไม่มี แต่เขาเอาออกมาทีเดียวเยอะขนาดนี้ไม่ได้ ขืนทำแบบนั้นก็เท่ากับหาเหาใส่หัว แกว่งเท้าหาเสี้ยนชัดๆ มันฝรั่งคุณภาพสูง สดใหม่ขนาดนั้น ไหนจะข้าวโพดเม็ดอวบอิ่ม ฝักใหญ่ยักษ์ ถ้าแค่นิดหน่อย คนคงไม่สงสัย แต่ถ้ามาเป็นคันรถ มันคนละเรื่องกัน ใครมีสมองหน่อยก็ดูออกว่าผิดปกติ คนรอบคอบอย่างจางเสี่ยวหลง ไม่มีทางเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายแน่

ที่บ้านหัวหน้าหมู่บ้าน จางเป่าจู้กับจางเป่ากุ้ยคุยกันอยู่นาน สองคนเห็นพ้องต้องกันกับวิธีแก้ปัญหาที่จางเสี่ยวหลงเสนอ ช่วงแรกไม่ต้องรีบร้อน ดึงเชงไว้ก่อน รอสองวันสุดท้ายค่อยจ่าย ขณะเดียวกันต้องชิงลงมือก่อน โยนหลี่ฉางซานออกไปรับหน้าเสื่อ ให้เขารับแรงโกรธแค้นจากชาวบ้าน ตัดโอกาสที่เขาจะกลับมาเป็นหัวหน้าหมู่บ้านนี้ และป้องกันไม่ให้จางเป่าจู้กลายเป็นแพะรับบาป ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

ข่าวเรื่องกองผลิตจางจวงต้องจ่ายภาษีธัญพืชเพิ่ม แพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว ชาวบ้านต่างพากันรับไม่ได้ "นี่มันเรื่องบ้าอะไร? พวกเราอดอยากปากแห้ง ข้าวจะกินยังไม่พอ จะเอาอะไรไปจ่ายเพิ่ม?"

"ไม่สนโว้ย ยังไงฉันก็ไม่ยอม"

"ถ้าเจ้าหน้าที่กองผลิตคนไหนกล้าเอาเสบียงเราไปจ่าย ฉันจะแลกด้วยชีวิต!"

"ได้ยินว่าเป็นคำสั่งของรองผู้อำนวยการโจวที่คอมมูน"

"รองผู้อำนวยการโจวเป็นใคร?"

"ไม่รู้เหรอ? ก็ลูกพี่ลูกน้องของหลี่ฉางซานไง"

"หลี่ฉางซาน? ซี้ด~ ไอ้สารเลวนั่นต้องคิดไม่ซื่อแน่ๆ กะจะแก้แค้นให้ลูกพี่ลูกน้องมันชัวร์"

"หลี่ฉางซานชั่วช้าจริงๆ แค่เรื่องรองหัวหน้าหมู่บ้าน ถึงกับเอาปากท้องพวกเรามาล้อเล่น?"

"ทุกคนเงียบหน่อย ฟังผมพูดสักสองสามคำได้ไหมครับ?" จางเสี่ยวหลงยืนบนเนินดิน ตะโกนบอกทุกคน "เสี่ยวหลงเหรอ! ว่ามาเลย พวกเราฟังอยู่"

"ไม่เห็นแก่หน้าใคร ก็ต้องเห็นหน้าเสี่ยวหลง พวกเราเชื่อใจเสี่ยวหลง"

"ใช่ๆ เขาแบ่งหมูป่าให้เราตั้งสองรอบ ตอนนี้เป็นตำรวจด้วย พวกเราเชื่อเสี่ยวหลง"

ชาวบ้านเงียบเสียงลง สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เขา จางเสี่ยวหลงกระแอม "อะแฮ่ม ทุกคนอาจจะยังไม่รู้ ตอนนี้ในเมืองขาดแคลนอาหารหนักมาก ปีที่แล้วที่ไหนๆ ก็เจอภัยแล้ง ไม่ก็น้ำท่วม หรือไม่ก็พายุเข้า"

"ผลผลิตตกต่ำกันทั่วหน้า นี่คือความจริง เรื่องเก็บภาษีเพิ่มเป็นเรื่องใหญ่ ไม่ใช่แค่ระดับผอ. คอมมูนจะตัดสินใจเองได้ ดังนั้น ยังไงก็ต้องจ่าย และทุกกองผลิตก็ต้องจ่ายเหมือนกัน"

"เพียงแต่มีคนฉวยโอกาสใช้เรื่องนี้ ทำให้กองผลิตจางจวงของเราเป็นเป้า ถ้าไม่เชื่อ อีกสองวันคอยดู หลี่ฉางซานจะรีบเข้ามาปล่อยข่าวในหมู่บ้านแน่"

เขาหยุดพักนิดหนึ่ง ข้อมูลเยอะ ต้องให้เวลาชาวบ้านย่อยข้อมูลหน่อย ชาวบ้านเริ่มซุบซิบวิจารณ์กันเซ็งแซ่ ผ่านไปสิบกว่านาที จางเสี่ยวหลงก็พูดต่อ "หลี่ฉางซานใช้เรื่องนี้เขี่ยเจ้าหน้าที่กองผลิตชุดปัจจุบันออก แล้วตัวเองจะกลับมาเสียบแทน สุดท้ายเขาก็ต้องจ่ายภาษีส่วนนี้อยู่ดี"

"ถ้าไม่เชื่อ รอดูกันต่อไปก็ได้ครับ"

"พ่อผมเป็นรองหัวหน้าหมู่บ้านก็จริง แต่ที่ผมพูดมาคือความจริงล้วนๆ ไม่ได้มีเจตนาแอบแฝง"

"จะเชื่อหรือไม่เชื่อ อีกไม่กี่วันเห็นหลี่ฉางซานโผล่หัวมา ก็จะรู้เอง"

"ผมไม่พูดมากแล้ว ต้องรีบขึ้นเขาไปดูลาดเลา ถ้าล่าหมูป่าได้ เดี๋ยวเอามาแบ่งกันกินอีกครับ"

จางเสี่ยวหลงกระโดดลงจากเนินดิน เดินผ่าฝูงชนตรงดิ่งขึ้นเขาด้านหลัง เรื่องนี้เขาจำต้องทำ และมีแค่เขาเท่านั้นที่ทำได้ คนอื่นพูดเรื่องตื้นลึกหนาบางพวกนี้ไม่ได้หรอก อาศัยจังหวะที่แผนชั่วของหลี่ฉางซานและโจวหรงยังไม่เริ่มเต็มตัว จางเสี่ยวหลงชิงเปิดโปงให้ชาวบ้านรู้ก่อนเลย "โชคดีที่แบ่งหมูป่าไปสองรอบ ได้ใจชาวบ้านมาบ้าง ไม่งั้นคงไม่มีโอกาสได้อธิบายเหตุผลให้ฟังหรอก"

ลงมือไปแล้ว ข่าวก็ปล่อยไปแล้ว แค่หาหมูป่ามาแบ่งให้กินอีกสักหน่อย กินของเขาแล้วปากก็ต้องว่าตามเขา รับของเขาแล้วมือก็ต้องสั้นลง ยังจะต้องกลัวพวกเขาไปเข้าข้างหลี่ฉางซานเล่นงานพ่อตัวเองอีกเหรอ?

หิมะบนเขาละลายไปเกือบหมดแล้ว เหลือแค่ตามซอกหลืบที่แดดส่องไม่ถึงที่ยังมีหิมะบางๆ หลงเหลืออยู่ บนเนินเขาฝั่งรับแดด ไม่รู้เมื่อไหร่ที่มีหญ้าอ่อนสีเขียวงอกขึ้นมา แถมยังมีดอกไม้ป่าดอกเล็กๆ แซมอยู่สองสามดอก จางเสี่ยวหลงสัมผัสได้ถึงชีวิตชีวาที่กลับคืนสู่ผืนป่าอย่างชัดเจน

"ปัง" ความเงียบสงบถูกทำลาย จางเสี่ยวหลงกระชับปืน 56 ในมือแน่น "เสียงปืนมาจากไหน?"

"ปัง ปัง" เสียงปืนดังต่อเนื่องอีกสองนัด ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ~ เมื่อแน่ใจทิศทาง จางเสี่ยวหลงรีบมุ่งหน้าไปทางต้นเสียง ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงไม่หาเรื่องใส่ตัว แต่ตอนนี้มีสถานะตำรวจสำรองค้ำคออยู่ เห็นแก่เครื่องแบบที่สวมใส่ ยังไงก็ต้องไปดูให้รู้เรื่อง ถ้าแค่ล่าสัตว์ธรรมดา ก็คงไม่ต้องยุ่ง

"บรู๊ว~ วู๊~" เสียงหมาป่าหอนแหลมสูง ก้องกังวาน จางเสี่ยวหลงสังหรณ์ใจไม่ดี เสียงนี้น่าจะเป็นจ่าฝูง... หรือราชาหมาป่า ข้างหน้าน่าจะเป็นฝูงหมาป่า เขาเร่งฝีเท้าขึ้น และเป็นไปตามคาด สิ้นเสียงจ่าฝูง เสียงหอนรับของลูกสมุนก็ตามมาติดๆ "บรู๊ว~ วู๊..."

"บรู๊ว..."