บทที่ 86 ช่วยคน

"ช่วยด้วย... หมาป่า~ มีหมาป่า..."

"ฮือๆๆ... ฉันกลัว..."

"เหอชิงซาน นายรีบคิดหาทางสิ!"

"อย่าเพิ่งโวยวายกันน่า เราเจอฝูงหมาป่าเข้าแล้ว รีบขึ้นไปหลบบนก้อนหินนั่นเร็ว!"

ทะลุผ่านป่าทึบออกมา ข้างหน้ามีเสียงพูดคุยอย่างดุเดือด เสียงร้องไห้และเสียงขอความช่วยเหลือของผู้หญิงดังแว่วมา "เหอชิงซาน รีบยิงสิ ยิงให้ตายให้หมด!"

"ปืนลูกซองเฮงซวยนี่มันยิงไม่ออก แม่งเอ้ย กลับไปจะไปคิดบัญชีกับพวกมันให้เข็ด!"

"หา? แล้วจะทำยังไง? จะทำยังไงดี~"

"ฮุ่ยฮุ่ย เราต้องโดนหมาป่ากินแน่เลย ฮือๆๆ..."

"หลิวตาน เราไม่ตายหรอก ต้องเข้มแข็งไว้นะ!"

จางเสี่ยวหลงมาถึงจุดเกิดเหตุไม่ไกลนัก เห็นชายหนึ่งหญิงสองเบียดกันอยู่บนก้อนหินที่ยื่นออกมาจากหน้าผา ผู้ชายน่าจะเป็นเหอชิงซาน อายุราวยี่สิบต้นๆ สวมแว่นกรอบดำ ดูมีมาดบัณฑิตอยู่บ้าง ในมือถือปืนลูกซอง กวาดตามองฝูงหมาป่ารอบๆ ด้วยความร้อนรน ผู้หญิงสองคนเบียดชิดกันแน่น ดูจากเสื้อผ้าหน้าผมและบุคลิกแล้ว ไม่ใช่ชาวบ้านแถวนี้แน่นอน หมาป่าสีเทาเจ็ดแปดตัวยืนล้อมเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ปิดทางหนีทีไล่ของทั้งสามคนไว้หมด นอกจากนี้ ยังมีหมาป่าสีเทาตัวใหญ่กว่าเพื่อน ยืนอยู่บนที่สูงห่างออกไป คอยจ้องมองทั้งสามคน ฝูงหมาป่าไม่รีบร้อนโจมตี รอคอยจังหวะอย่างใจเย็น สมกับเป็นหมาป่าจอมเจ้าเล่ห์ พวกมันรู้ดีว่าเวลาเป็นของพวกมัน

"เหอชิงซาน รีบคิดหาทางสิ ถ้ามืดค่ำจะยิ่งอันตรายนะ" เหอชิงซานง่วนอยู่กับปืนลูกซองในมือ พูดด้วยความมั่นใจ "ฮุ่ยฮุ่ย วางใจเถอะ พอซ่อมปืนเสร็จ หมาป่าไม่กี่ตัวแค่นี้จะกลัวอะไร?" หญิงสาวผมสั้นชื่อฮุ่ยฮุ่ยมีความหวังขึ้นมา หันไปปลอบใจเพื่อน "หลิวตาน อย่าไปมองหมาป่าสิ จะได้ไม่กลัว"

"ฉันกลัว ฮือๆๆ... รู้งี้ไม่น่ามาเที่ยวป่าเลย เดินเล่นในสวนสาธารณะในเมืองดีกว่าตั้งเยอะ" หญิงสาวถักเปียชื่อหลิวตาน เกาะแขนฮุ่ยฮุ่ยแน่น น้ำตานองหน้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

จางเสี่ยวหลงแอบค่อนขอดในใจ: ต่อให้เจ้าเหอชิงซานซ่อมปืนเสร็จก็เปล่าประโยชน์! เมื่อกี้ยิงไปตั้งหลายนัด ไม่โดนหมาป่าสักตัว ฝูงหมาป่ากลัวเสียงปืน เห็นเหยื่อกำลังวุ่นวายกับปืน เหมือนจะรู้ถึงอันตราย จึงหันไปมองจ่าฝูงอย่างกระวนกระวาย จ่าฝูงจ้องปืนลูกซองในมือเหอชิงซานเขม็ง สัญชาตญาณบอกว่าไอ้แท่งยาวๆ นั่นอันตรายมาก

"บรู๊ว..." เสียงหอนยาวเหยียด จ่าฝูงออกคำสั่งโจมตี หมาป่าตัวหนึ่งถอยหลังไปสิบกว่าเมตร แล้ววิ่งตะบึงเข้ามา สี่ขาถีบส่งร่างลอยละลิ่วกลางอากาศ "กรี๊ด~" หลิวตานกรีดร้องเสียงแหลมปรี๊ด บ้าเอ๊ย แก้วหูจะแตก จางเสี่ยวหลงบ่นอุบ ยกปืนยาว 56 เล็งไปที่หมาป่าตัวที่กระโดดลอยตัวอยู่ ฮุ่ยฮุ่ยที่พยายามทำใจดีสู้เสือ ตอนนี้ก็สิ้นหวัง หลับตาปี๋รอรับชะตากรรม เหอชิงซานเหนี่ยวไกปืนสุดแรง แต่ก็ต้องสิ้นหวังเมื่อพบว่า ปืนลูกซองทำได้แค่ส่งเสียง "แกรก แกรก แกรก" โดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เตะให้ตายเลยไอ้สัตว์นรก... โอ๊ย..." หมาป่ากลางอากาศงับขาที่เหอชิงซานเตะออกมา ทำเอาเขาร้องลั่นด้วยความตกใจ

"ปัง~" เสียงปืนดังขึ้นกะทันหัน หมาป่าร่วงลงพื้นทันที แต่ปากยังกัดขากางเกงเหยื่อไม่ปล่อย เห็นหมาป่าล้มลงแทบเท้า เหอชิงซานตกใจจนแทบกระโดดตัวลอย เหตุการณ์พลิกผันกะทันหัน ทำเอาฝูงหมาป่าชะงักทำอะไรไม่ถูก โอกาสทองแบบนี้ จางเสี่ยวหลงมีหรือจะปล่อยให้หลุดมือ? "ปัง ปัง..." เสียงปืนดังขึ้นอีกสองนัด หมาป่าอีกสองตัวถูกยิงล้มคว่ำ จ่าฝูงหันขวับมามองจุดซ่อนตัวของจางเสี่ยวหลงด้วยสายตาอาฆาต ส่งเสียงคำรามเกรี้ยวกราด หมาป่าห้าตัวหันกลับมา พุ่งเข้าใส่ทิศทางที่จางเสี่ยวหลงอยู่ "ปัง~" หมาป่าตัวที่สี่ล้มลง หลังจากยิงนัดสุดท้าย จางเสี่ยวหลงลุกขึ้นสะพายปืนยาว 56 หันหลังวิ่งหนี พร้อมตะโกนลั่น: "หาจังหวะหนีไปเร็วเข้า!"

"เราไม่ตายเหรอ? ฮือ... ไม่ตายจริงๆ ด้วย~ ฮือๆๆ..."

"มีคนมาช่วยเรา!"

"เขาล่อฝูงหมาป่าไปแล้ว เขาจะเป็นอันตรายไหม?"

"เราควรไปช่วยเขาไหม?" เหอชิงซานดิ้นรนอยู่พักใหญ่ พบว่าหมาป่าตายแค่กัดกางเกงนวมของเขา ไม่ได้กัดโดนเนื้อขา เขาก็ดีใจเนื้อเต้น รวบรวมแรงกระชากกางเกงนวมจนขาด หลุดพ้นจากคมเขี้ยวหมาป่าได้สำเร็จ "หมาป่าไปหมดหรือยัง?" สองสาวมองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง "เหมือนจะไปหมดแล้วนะ!"

"เร็ว! รีบไปกันเถอะ!" เหอชิงซานกระโดดลงจากก้อนหิน "ยังจะยืนบื้อทำไม? รอให้หมาป่ากลับมากินหรือไง?" หลิวตานและฮุ่ยฮุ่ยลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะตามลงมาจากก้อนหินใหญ่ ทั้งสามคนวิ่งหนีลงเขาตามทางเดิมอย่างตื่นตระหนก

ยี่สิบนาทีต่อมา ร่างของจางเสี่ยวหลงก็ปรากฏขึ้น เมื่อกี้เขาไม่ได้วิ่งไปไกล แค่หาที่ลับตาคนแล้วหลบเข้ามิติชั้นที่สอง หมาป่าสี่ตัวนี้เขาเป็นคนยิง จะทิ้งไว้ในป่าเฉยๆ ไม่ได้ ต้องเก็บกลับไป อานุภาพของปืนยาว 56 เชื่อถือได้จริงๆ หมาป่าสี่ตัวโดนจุดตาย นัดเดียวจอดทุกตัว การปรับสภาพร่างกายด้วยน้ำทิพย์อย่างต่อเนื่อง ทำให้สายตาของเขาดีเยี่ยม ระยะร้อยเมตร เล็งนกกระจอก ต่อให้ไม่ร้อยทั้งร้อย อย่างน้อยก็เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ที่ยิงโดน นับประสาอะไรกับหมาป่าตัวเบ้อเริ่ม

เก็บซากหมาป่าเข้ามิติ จางเสี่ยวหลงเกิดความคิดแผลงๆ ขึ้นมา: จ่าฝูงตัวเมื่อกี้ตัวใหญ่กว่าตัวอื่นนิดหน่อย แต่เทียบกับต้าฮุยและพรรคพวกทั้งสี่ตัวแล้ว ยังถือว่าเด็กๆ ถ้าปล่อยต้าฮุยออกมา จะทำให้จ่าฝูงยอมสยบแทบเท้าได้ไหมนะ? คิดได้ดังนั้น เขาตั้งจิตวูบเดียว หมาป่าสีเทาตัวมหึมาสี่ตัวก็ปรากฏตัวขึ้น "โฮ่ง โฮ่ง~" วั่งไฉฉีกยิ้มกว้าง กระดิกหางพวงใหญ่ นั่งลงรอคำสั่งเจ้านาย หมาป่าอีกสามตัวเรียงแถวหน้ากระดานอยู่ข้างวั่งไฉ "เลี้ยงดูปูเสื่อมาตั้งนาน ถึงเวลาใช้งานแล้ว ในป่านี้มีหมาป่าอีกห้าตัว ไปจัดการพวกมันให้หมด" จางเสี่ยวหลงกระซิบสั่ง หมาป่าทั้งสี่เปลี่ยนท่าทีเป็นเคร่งขรึมทันที ดมกลิ่นแล้วหายวับเข้าไปในป่า ทิศทางที่พวกมันมุ่งไป คือทางเดียวกับที่จ่าฝูงไล่ตามจางเสี่ยวหลงไปเมื่อครู่

จางเสี่ยวหลงยิ้มมุมปาก ไม่นึกเลยว่าหมาป่าสี่ตัวที่ทำตัวเหมือนหมาบ้าน จะแผ่รังสีอำมหิตน่าเกรงขามตอนออกล่าได้ขนาดนี้ รังสีอำมหิตนั้นรุนแรงกว่าจ่าฝูงหมาป่าหลายเท่า ถ้าปล่อยพวกมันกลับเข้าป่าจริงๆ คงไม่มีหมาป่าหน้าไหนกล้าเรียกตัวเองว่าจ่าฝูงอีกแน่ เผลอๆ สักวันอาจจะกลายเป็นราชาหมาป่าปกครองฝูงหมาป่าทั่วทั้งภูเขาเลยก็ได้

สุดท้าย จางเสี่ยวหลงก็ข่มใจไม่ทำตามความคิดนั้น หมาป่าทั้งสี่ตัวยังปล่อยออกไปไม่ได้ เขาต้องไปตลาดมืดบ่อยๆ ถึงจะมีมิติเป็นเกราะคุ้มกัน และมีหน้ากากสมปรารถนาช่วยพรางตัว แต่ก็รับประกันไม่ได้ว่าจะไม่ถูกเพ่งเล็ง ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้น หมาป่าสี่ตัวจะเป็นอาวุธลับไม้ตายที่โจมตีแบบไม่ให้ตั้งตัว เขาจะได้ไม่ต้องเปิดเผยตัวตน และไม่ก่อให้เกิดความสงสัยใดๆ คนโดนหมาป่ารุมกัดตาย ใครจะไปสนใจสืบสาวราวเรื่องกันล่ะ?