บทที่ 87 ฤดูใบไม้ผลิมาเยือน หมาป่าก็อยากแต่งเมีย

เสียงสวบสาบเหมือนมีอะไรบางอย่างถูกลากไปบนพื้นป่าดังใกล้เข้ามา จางเสี่ยวหลงกระชับปืนในมือแน่น จ้องมองไปข้างหน้าอย่างระแวดระวัง เขาสื่อจิตได้ว่า ต้าฮุยกำลังกลับมา และเป็นไปตามคาด ใบไม้ไหววูบ ต้าฮุยวิ่งเหยาะๆ นำหน้ามาก่อนใคร ในปากของมันคาบหมาป่าสีเทาตัวหนึ่ง... ไม่สิ ต้องเรียกว่าจ่าฝูงหมาป่าถึงจะถูก ต้าฮุยวางจ่าฝูงลงแทบเท้าเจ้านาย อ้าปากกว้างลิ้นห้อย หายใจแฮกๆ จ่าฝูงผู้หยิ่งยโสและเจ้าเล่ห์ บัดนี้นอนหลับตาแน่นิ่ง ที่คอมีรูเขี้ยวสี่รูฝีมือต้าฮุย "เชี่ย พวกแกเร็วชิบหาย! สิบกว่านาทีก็เก็บจ่าฝูงได้แล้ว?" จางเสี่ยวหลงลูบหัวต้าฮุย พึมพำอย่างภูมิใจ

ไหลฝูกับเสี่ยวฮุยก็ตามมาติดๆ คาบหมาป่าสีเทามาตัวละตัว วางกองไว้ข้างๆ จ่าฝูง "แล้ววั่งไฉล่ะ? ทำไมยังไม่กลับมา?" ต้าฮุยกับเสี่ยวฮุยได้ยินก็เชิดหน้าขึ้น ส่วนไหลฝูก้มหน้างุด ไม่กล้าสบตาเจ้านาย พุ่มไม้ด้านหน้าไหววูบอีกครั้ง วั่งไฉเดินวางมาดคุมตัวหมาป่าสีเทาสองตัวออกมา "นี่มันอะไรกัน? พาหมาป่ากลับมาสองตัวหมายความว่าไง? ฉันเลี้ยงพวกแกสี่ตัวก็เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว! จะให้เลี้ยงเพิ่มอีกสองตัว ฝันไปเถอะ ทำไม? คิดจะขัดคำสั่งฉันหรือไง?"

"บรู๊ว... โฮ่ง..."

"ซี้ด~ ต้าฮุยแกจะบอกว่าสองตัวนี้เป็นตัวเมีย วั่งไฉกับไหลฝูปิ๊งสาวเข้าแล้ว?" จางเสี่ยวหลงเหงื่อตก นึกถึงเสียงพากย์สารคดีสัตว์โลกขึ้นมาทันที 'ฤดูใบไม้ผลิมาเยือน สรรพชีวิตฟื้นคืน สัตว์ป่าต่างก็เข้าสู่ฤดูผสมพันธุ์...' ต้าฮุยพยักหน้าหงึกหงักราวกับฟังภาษาคนรู้เรื่อง จางเสี่ยวหลงสื่อจิตกับหมาป่า มั่นใจว่าข้อมูลนี้ไม่ผิดแน่ หมาป่าป่าสองตัว จะเก็บเข้ามิติได้เหรอ? เขาเคยลองมาหลายครั้งแล้ว สัตว์ที่มีความคิดเป็นของตัวเอง โดยเฉพาะพวกตัวใหญ่ๆ ถ้ามันขัดขืน ก็ไม่มีทางเก็บเข้ามิติเจดีย์ได้

"วั่งไฉ ไหลฝู ไม่ใช่ฉันไม่ยอมให้พวกแกมีเมียนะ ประเด็นคือแม่สาวสองตัวนี้ เขาจะยอมเหรอ?"

"โฮ่ง โฮ่ง~ บรู๊ว..." วั่งไฉฉีกยิ้มให้เจ้านาย แล้วหันหลังไปคำรามใส่สาวเจ้าเสียงดังลั่น พลังเสียงหนักแน่น ทรงอำนาจ แผ่รังสีข่มขวัญสุดๆ หมาป่าสาวสองตัวตัวสั่นงันงก หมอบราบคาบกับพื้นไม่กล้าขยับ "เชี่ย วั่งไฉ มึงแน่มาก! ข้านับถือเลย!" แม่เจ้าโว้ย ยังไม่ทันแต่งเข้าบ้าน ก็คุมเมียซะอยู่หมัด หมาป่าป่าตัวเล็กกว่าวั่งไฉและพรรคพวกเกินครึ่ง จะทนแรงพวกมันสองตัวไหวไหมเนี่ย?

"โฮ่ง โฮ่ง~"

"เห่าหาพระแสงอะไร? ข้าพูดผิดตรงไหน? อะไรนะ? จะเอาเมียสิบตัว? มึง..." จางเสี่ยวหลงตบกะโหลกมันไปทีหนึ่ง แล้วด่าขำๆ "ช่างเถอะ เห็นแก่ความดีความชอบ คำขอเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ จัดให้ก็ได้" เขาเอามือแตะหัวหมาป่าสาว ตั้งจิตวูบเดียว หมาป่าก็หายวับเข้าไปในมิติเจดีย์ชั้นที่สองจริงๆ จางเสี่ยวหลงโล่งอก เข้าใจแล้วว่าขอแค่สัตว์ใหญ่ไม่ขัดขืน ก็เก็บเข้ามิติได้ จากนั้นก็เก็บหมาป่าสาวอีกตัวเข้าไป "เอาล่ะ พวกแกก็กลับไปได้แล้ว!" สุดท้ายเขาก็เก็บหมาป่าสี่ตัว จ่าฝูง และหมาป่าตัวผู้ดวงกุดอีกสองตัวเข้ามิติไปทั้งหมด

จัดการเสร็จ เขาก็เดินตามรอยเหอชิงซานและพวกไป เขาอุตส่าห์ช่วยชีวิตคนทั้งสามไว้ จะปล่อยให้ตายเปล่าไม่ได้ ป่าแถบนี้อยู่ในความดูแลของเขา ถ้ามีคนตายคงไม่ดีแน่ ในเมื่อช่วยแล้ว ก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด ถึงจะไม่หวังสิ่งตอบแทน แต่อย่างน้อยก็ต้องให้พวกเขารู้ว่าใครเป็นคนช่วย ผ่านไปครึ่งชั่วโมง พวกนั้นคงเดินไปได้ไม่ไกล จางเสี่ยวหลงเร่งฝีเท้า ไม่ถึงยี่สิบนาทีก็ตามทัน

"เหอชิงซาน เขาจะโดนหมาป่ากัดตายไหม?"

"ฮุ่ยฮุ่ย เขามีปืนนะ ไม่เห็นเหรอว่าเขายิงสี่นัด เก็บหมาป่าไปสี่ตัว? ช่างเถอะๆ พวกเธอสองคนกลับไปที่รถก่อน! เดี๋ยวฉันจะกลับไปดูเขาหน่อย~" เหอชิงซานกัดฟัน ฮุ่ยฮุ่ยพูดถูก เขาเอาชนะความขลาดกลัวในใจ แล้วพูดอย่างร้อนรน "จะกลับก็กลับด้วยกันสิ! จะให้เขาตายเพราะช่วยเราได้ยังไง!" หลิวตานพูดเสียงแข็ง "งั้น... งั้นก็ได้! กลับไปด้วยกัน~ จะได้ไม่รู้สึกผิด!" ฮุ่ยฮุ่ยรีบเดินตามไปติดๆ

จางเสี่ยวหลงเดินตามหลังช้าๆ เริ่มประเมินนิสัยใจคอของทั้งสามคน ถือว่ายังมีมโนธรรม ไม่เสียแรงที่ช่วยไว้ ที่จางเสี่ยวหลงยื่นมือเข้าช่วย ก็เพราะหน้าที่ ในเมื่อรับปากสถานีตำรวจอำเภอแล้ว ว่าจะเป็นตำรวจสำรอง ก็ต้องทำหน้าที่ให้ดีที่สุด ถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย ช่วยได้ก็ช่วย แถมยังได้หมาป่ามาเป็นเหยื่ออีกหลายตัว วั่งไฉกับไหลฝูก็ได้เมีย แน่นอนว่าต้องอยู่บนพื้นฐานความปลอดภัยของตัวเอง ไม่งั้นเขาคงไม่หาเรื่องใส่ตัวแน่ อีกอย่าง จางเสี่ยวหลงก็มีเหตุผลส่วนตัว ป่าแถบนี้เป็นเขตรับผิดชอบของเขา ไม่มีเรื่องย่อมดีที่สุด คนพวกนี้มาจากในเมือง ขับรถมาล่าสัตว์ น่าจะมีฐานะพอสมควร ถ้ามาตายในเขตเขา เขาคงหนีไม่พ้นโดนตำหนิ

"เฮ้~ พวกคุณมาจากในเมืองใช่ไหม! จะย้อนกลับไปทำไม ไม่กลัวโดนหมาป่ากินเหรอ?" จางเสี่ยวหลงเลิกซ่อนตัว เดินก้าวเร็วๆ เข้าไปหา "หา? คุณ... คุณยังไม่ตาย ดีจังเลย! พวกเรากำลังจะกลับไปช่วยคุณพอดี" ฮุ่ยฮุ่ยยิ้มออกในที่สุด เหอชิงซานที่เกร็งมาตลอด ก็ผ่อนคลายลง "เมื่อกี้ขอบคุณพี่ชายมากนะครับ ถ้าพี่ไม่โผล่มาล่อหมาป่าไป พวกเราสามคนคงกลายเป็นอาหารหมาป่าไปแล้ว พวกเราเลยคุยกันว่าจะไม่ทิ้งกัน จะตายก็ตายด้วยกัน จะรอดก็รอดด้วยกัน" เหอชิงซานคนนี้ก็ตรงไปตรงมาดี พูดความรู้สึกในใจออกมาหมดเปลือก

"เรื่องเล็กน้อยครับ ไม่ต้องใส่ใจ!"

"พวกเราสามคนมาจากสำนักงานธัญญาหารอำเภอ ผมชื่อเหอชิงซาน นี่หลิวตาน กับหลินฮุ่ยฮุ่ย!" อะไรนะ? คนจากสำนักงานธัญญาหาร? งั้นต้องใช้ประโยชน์ให้คุ้มค่า รีบกอบโกยผลประโยชน์ซะ "สวัสดีครับ! ผมชื่อจางเสี่ยวหลง จากกองผลิตจางจวง คอมมูนเซิ่งลี่ และเป็นตำรวจสำรองของสถานีตำรวจอำเภอด้วยครับ" จางเสี่ยวหลงยื่นมือไปจับทักทายทั้งสามคน

"พวกคุณมาล่าสัตว์? หรือมาสัมผัสชีวิตพรานป่าครับ?"

"โอย อย่าพูดถึงเลย! กะว่าจะล่าสัตว์กลับไปสักสองสามตัว ดันมาเจอฝูงหมาป่าล้อมซะนี่! ถ้าคุณไม่มาช่วย ป่านนี้คงดูไม่จืดแล้ว!"

"ไหนๆ ก็มาถึงป่าแล้ว แวะไปเที่ยวที่หมู่บ้านเราหน่อยไหมครับ?" คนจากสำนักงานธัญญาหาร จางเสี่ยวหลงไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือแน่ อุตส่าห์ช่วยชีวิตไว้ ต้องขอค่าตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อหน่อย

"จ๊อก~" ท้องของหลิวตานส่งเสียงประท้วงเบาๆ "งั้นรบกวนด้วยนะครับ พวกเราหิวกันแล้วจริงๆ!" เหอชิงซานรีบพูดแก้เขินแทนหลิวตาน จางเสี่ยวหลงแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน มองไปรอบๆ "แถวนี้เป็นชายป่า น่าจะมีพวกกระต่าย ไก่ป่าอยู่บ้าง"

"คุณจะล่ากระต่ายเหรอ? เยี่ยมไปเลย!" เหอชิงซานตื่นเต้น

"ทุกคนเบาเสียงหน่อย ตามหลังผมมา!" จางเสี่ยวหลงนำทางทั้งสามคน เดินย่องเงียบๆ ในป่า เดินไปได้สักพัก เขาก็หยุดกึก ทำสัญญาณมือจุ๊ปากบอกให้เงียบ แล้วย่อตัวลง เล็งปืน 56 ไปทางซ้ายหน้า ตรงนั้นมีกระต่ายป่าสีเทาสองตัว กำลังแทะเล็มหญ้าอ่อนสีเขียวขจี ไม่รู้ตัวสักนิดว่ามัจจุราชมาเยือน "ปัง~" จางเสี่ยวหลงเหนี่ยวไก แล้วส่ายหน้า "เสียดาย ผมยังไม่ใช่พรานมืออาชีพ กระต่ายสองตัว หนีไปได้ตัวนึง!"