บทที่ 88 สหายจากสำนักงานธัญญาหารเหรอ งั้นต้องรีดไถหน่อย

"โอ้โห~ ระยะสี่สิบกว่าเมตร ยิงนัดเดียวจอด! แค่นี้ยังไม่พอใจอีกเหรอ!" เหอชิงซานพูดไม่ออกจริงๆ คนอะไรจะเก่งเกินมนุษย์ขนาดนี้ เขารู้ตัวดีว่าตัวเองไม่มีปัญญาเล็งกระต่ายตัวนั้นโดนแน่ๆ แต่ไอ้เด็กบ้านนอกที่อายุน้อยกว่าเขา กลับคิดจะยิงนัดเดียวได้นกสองตัวซะงั้น

"ไปหาต่อเถอะครับ เผื่อจะเจออีก" จางเสี่ยวหลงสะพายปืนแล้วพูด หลิวตานวิ่งไปเก็บซากกระต่ายป่า หัวเราะคิกคัก "ว้าว~ กระต่ายตัวนี้หนักจัง!"

ทั้งสี่คนเดินลัดเลาะในป่าต่ออีกหนึ่งชั่วโมง "ฮ่าๆๆ น้องเสี่ยวหลง สมฉายาเทพแม่นปืนจริงๆ ได้ของติดมือกลับไปเพียบเลย"

"กระต่ายสี่ ไก่ป่าสอง เก็บเกี่ยวได้เยอะเลยนะเนี่ย ในที่สุดก็ได้กินเนื้อสัตว์สักที!"

"โรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ไม่ส่งเนื้อมาสิบวันแล้ว พวกเราอยากกินจนจะลงแดงตายอยู่แล้ว" เหอชิงซานและสองสาวตื่นเต้นหน้าแดงก่ำ มองดูสัตว์ที่ล่าได้ด้วยแววตาเป็นประกาย ต่อให้เป็นคนในเมือง แต่พอเนื้อสัตว์ขาดแคลน ชีวิตก็ไม่ได้ดีไปกว่าคนบนดอยสักเท่าไหร่

จางเสี่ยวหลงแบกปืนยาว 56 เดินนำหน้าอย่างมาดมั่น ส่วนเหยื่อหกตัว เหอชิงซานและสองสาวอาสาช่วยกันถือ เหอชิงซานหิ้วกระต่ายป่าสองตัวด้วยมือข้างเดียว ต้องหยุดพักหายใจเป็นระยะ ไม่ใช่เพราะเขาไม่มีแรง แต่กระต่ายพวกนี้อ้วนพีจริงๆ สี่ตัวรวมกันหนักปาเข้าไปห้าสิบกว่าชั่ง หลินฮุ่ยฮุ่ยกับหลิวตานหิ้วไก่ป่าคนละตัว ดูสบายกว่าเยอะ

"รถพวกเราจอดอยู่ข้างหน้านั่นไง!" พูดจบ ทั้งสี่ก็เดินพ้นชายป่ามาถึงถนนดินลูกรัง บนถนนมีรถจี๊ปเปื้อนฝุ่นจอดอยู่คันหนึ่ง เหอชิงซานนั่งตำแหน่งคนขับ จางเสี่ยวหลงนั่งข้างคนขับ คอยบอกทางไปกองอำนวยการหมู่บ้าน

หมู่บ้านจางจวง รถจี๊ปแล่นมาพร้อมเสียงเครื่องยนต์กระหึ่ม ฝุ่นตลบอบอวล รถเพิ่งจอดสนิท จางฮว๋า เจ้าหน้าที่สื่อสารก็รีบวิ่งออกมาต้อนรับ "เสี่ยวหลง? ทำไมเป็นนาย?" ตอนแรกนึกว่าผู้ใหญ่มาตรวจงาน ใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ พอเห็นเป็นจางเสี่ยวหลง ก็ตกใจวูบหนึ่ง ก่อนจะโล่งอก

"นี่สหายจากสำนักงานธัญญาหารอำเภอครับ มาเยี่ยมหมู่บ้านเรา! หัวหน้าหมู่บ้านอยู่ไหม?" จางเสี่ยวหลงกระโดดลงจากรถแล้วถาม "เสี่ยวหลงเองเหรอ! ลุงกำลังปรึกษาเรื่องจ่ายภาษีเพิ่มกับพ่อเอ็งอยู่พอดี คนพวกนี้คือ..." จางเป่ากุ้ยเดินออกมาต้อนรับ จางเป่าจู้เดินตามหลังมาติดๆ

"นี่สหายจากสำนักงานธัญญาหารอำเภอครับ ผมบังเอิญเจอในป่า เลยชวนมาทานข้าวที่หมู่บ้าน" จางเสี่ยวหลงแนะนำ "สหายเหอ นี่หัวหน้าหมู่บ้านจางเป่ากุ้ยครับ! ส่วนนี่รองหัวหน้าหมู่บ้าน จางเป่าจู้!" ทุกคนจับมือทักทายกัน "สวัสดีครับหัวหน้าทั้งสองท่าน!" เหอชิงซานยิ้มแย้ม จางเป่ากุ้ยควักบุหรี่ออกมา ยื่นให้มวนหนึ่ง "สหายเหอ เชิญเข้าไปคุยกันข้างในครับ"

"หัวหน้าหมู่บ้านครับ พวกเขายังไม่ได้กินข้าวเลย รบกวน..."

"เรื่องเล็ก! จางฮว๋า ไปบอกโรงอาหารหน่อย ให้รีบทำกับข้าวมาสักสองสามอย่าง เดี๋ยวพวกเราจะตามไป!"

"เอาไอ้นี่ไปด้วย! ให้พ่อครัวช่วยจัดการหน่อย ให้สหายจากสำนักงานธัญญาหารได้ลองชิม" จางเสี่ยวหลงส่งกระต่ายป่าหนึ่งตัวและไก่ป่าหนึ่งตัวให้จางฮว๋า กระต่ายหนักสิบกว่าชั่ง ไก่ป่าอีกสี่ชั่งกว่า พอเลี้ยงคนเจ็ดแปดคนได้สบาย

"สหายเหอ นึกยังไงถึงมาถึงถิ่นกันดารแบบนี้ได้ครับ?"

"ก็ไม่ได้กินเนื้อมานานน่ะครับ! กะว่าจะเข้าป่าหาของป่ากินแก้ขัด ใครจะนึกว่าเกือบเอาชีวิตมาทิ้ง!"

"หา? เกิดอะไรขึ้นครับ?" เหอชิงซานเล่าเรื่องราวให้ฟัง "โชคดีที่เจอน้องเสี่ยวหลง ไม่งั้นพวกเราคงไม่ได้กลับบ้านแน่"

"สหายเหอเกรงใจไปแล้วครับ เรื่องเล็กน้อย แค่ยื่นมือเข้าช่วย!" จางเสี่ยวหลงโบกมือ "ทางสำนักงานธัญญาหารรู้เรื่องการเรียกเก็บภาษีธัญพืชเพิ่มไหมครับ?"

เหอชิงซานสูบบุหรี่ พ่นควันยาวออกมา พยักหน้า "เรื่องนี้ผมรู้ดี ช่วงนี้ขาดแคลนธัญพืชอย่างหนัก คลังของสำนักงานเหลือพอจ่ายได้ไม่ถึงเดือน ดังนั้น การเรียกเก็บเพิ่มเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้! ทางกองผลิตควรร่วมมือจ่ายภาษีให้ครบจะดีที่สุด! นี่เป็นนโยบายหลัก ฝ่าฝืนไม่ได้หรอกครับ"

จางเป่ากุ้ยชำเลืองมองจางเสี่ยวหลง แววตาฉายแววชื่นชมอย่างปิดไม่มิด "ทางกองผลิตเราปรึกษากันแล้วครับ และตัดสินใจว่าจะร่วมมืออย่างเต็มที่ นานๆ พวกคุณจะมาสักที เชิญชิมอาหารป่าบ้านเรากันหน่อยครับ"

"ฮ่าๆๆ เชิญครับหัวหน้า!" เหอชิงซานหิวจนไส้กิ่ว ไม่เล่นตัว เดินตามไปที่โรงอาหารทันที

โรงอาหารหมู่บ้านมีห้องส่วนตัวเล็กๆ ห้องหนึ่ง พื้นที่ไม่มาก วางโต๊ะแปดเซียนได้ตัวเดียวพอดี ทุกคนเข้ามาในห้อง อาหารร้อนๆ ก็ถูกยกมาเสิร์ฟ กะละมังใบใหญ่สองใบ ใส่เนื้อกระต่ายและเนื้อไก่ป่ามาจนพูน ถั่วลิสงทอดหนึ่งจาน ผัดผักกาดขาวอีกหนึ่งจาน ทุกคนนั่งประจำที่ตามลำดับอาวุโส จางเป่าจู้เอื้อมมือจะหยิบขวดเหล้าขาวบนโต๊ะ "พ่อ เดี๋ยวผมจัดการเอง!" จางเสี่ยวหลงชิงตัดหน้า เปิดฝาขวดเหล้าเป่ยต้าชาง รินให้ทุกคน หลินฮุ่ยฮุ่ยและหลิวตานไม่ดื่มเหล้า จึงรินน้ำเปล่าให้แทน

"ทั้งสามท่านคงหิวแล้ว เชิญทานได้เลยครับ! บนเขาก็ไม่มีของดีอะไรต้อนรับ โชคดีที่เสี่ยวหลงล่าสัตว์มาได้ ไม่งั้นคงขายขี้หน้าแย่!" จางเป่ากุ้ยพูดจากใจจริง เหอชิงซานและพวกก็รีบเยินยอกลับ "ฝีมือยิงปืนของน้องเสี่ยวหลงสุดยอดมาก ไม่ว่าจะเป็นหมาป่าตัวใหญ่ หรือไก่ป่าตัวเล็ก ยิงเข้าเป้าทุกนัด!"

"เสียดายที่เก็บหมาป่าสี่ตัวนั้นกลับมาไม่ทัน!" หลิวตานพูดด้วยความเสียดาย "เสียดายทำไมครับ วันหลังมีโอกาส ถ้าผมล่าหมาป่าได้ จะเอาไปส่งให้ถึงสำนักงานธัญญาหารเลย!" จางเสี่ยวหลงพูดอย่างใจป้ำ หึ~ เสียดายอะไร? ตอนนี้พวกมันนอนอยู่ในมิติของฉันเรียบร้อยแล้ว แม้แต่จ่าฝูงก็ไม่รอด เรื่องนี้แน่นอนว่าบอกใครไม่ได้

"จริงเหรอครับ! น้องเสี่ยวหลงพูดแล้วห้ามคืนคำนะ!"

"สัญญาครับ! สหายเหอ สหายหญิงทั้งสอง เชิญชิมเนื้อสัตว์ป่าดูสิครับ เย็นหมดจะไม่อร่อย!"

"หอม! สมกับเป็นของป่า รสชาติสุดยอด!"

"ใช่ๆ อร่อยกว่าเนื้อหมูโรงงานตั้งเยอะ!"

เหอชิงซานกินเนื้อไปสองสามชิ้น ก็ยกแก้วเหล้าขึ้น "ขอโทษนะครับหัวหน้า จอกแรกนี้ตามธรรมเนียมควรดื่มให้ท่าน แต่น้องเสี่ยวหลงเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตพวกเราสามคน ผมขออนุญาตดื่มให้เขาก่อน~"

"ฮ่าๆๆ สหายเหออย่าเกรงใจครับ!" จางเป่ากุ้ยโบกมือให้ตามสบาย ไม่ต้องพิธีรีตอง "น้องเสี่ยวหลง ขอบคุณที่ช่วยชีวิต จอกนี้พี่ขอดื่มให้นาย!" จางเสี่ยวหลงยกแก้วน้ำชา ลุกขึ้นยืนตาม "งั้นผมขอดื่มน้ำชาแทนเหล้านะครับ! ชนแก้ว!"

ดื่มกินกันไปได้ครึ่งทาง จางเสี่ยวหลงก็ลองหยั่งเชิงถาม "สหายเหอ ปีที่แล้วกองผลิตเราผลผลิตตกต่ำมาก ตอนนี้เสบียงอาหารขาดแคลนอย่างหนัก ไม่ทราบว่าอัตราส่วนการเรียกเก็บภาษีเพิ่ม จะพอลดหย่อนลงได้บ้างไหมครับ?" เหอชิงซานวางตะเกียบลง สีหน้าลำบากใจ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "พูดตามตรงนะ อัตราส่วนการเรียกเก็บเพิ่ม ทางคณะกรรมการประจำอำเภอเป็นคนกำหนด ทุกกองผลิตต้องจ่ายเพิ่มในอัตรา 3% เท่ากันหมด ผมช่วยอะไรตรงนี้ไม่ได้จริงๆ! แต่ถ้าเรื่องขยายเวลาชำระ พอจะช่วยได้บ้าง"

จางเสี่ยวหลงฟังแล้วอึ้งไปเลย ไม่ใช่แค่เขา หัวหน้าหมู่บ้านและรองหัวหน้าหมู่บ้านต่างก็ตกใจและสงสัย ตัวเลขมันดูทะแม่งๆ นะ