บทที่ 815 ของพระราชทานจากฮ่องเต้เฉียนหลง

จางเสี่ยวหลงเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ "สองทุ่มสิบห้านาที อีกยี่สิบนาทีค่อยออกเดินทาง"

เขาใช้เวลาว่างเล็กน้อยนี้จัดการดูแลมิติวิเศษ วุ่นวายอยู่พักหนึ่ง ท้องก็ร้องจ๊อกๆ ขึ้นมา

เมื่อกี้ตอนอยู่บ้านผู้อำนวยการเฉิน จางเสี่ยวหลงไม่กล้ากินเยอะ ก็แหงล่ะ ปริมาณอาหารเดิมทีก็มีไม่มาก แถมเสบียงยังขาดแคลนอีก เขาแค่กินหมั่นโถวแป้งผสมไปค่อนซีก กับโจ๊กแป้งข้าวโพดอีกหนึ่งชาม แล้วก็รวบตะเกียบเลย ดังนั้น อย่าว่าแต่กินอิ่มเลย แค่ครึ่งท้องยังไม่ถึงด้วยซ้ำ ตอนนี้จะหิวก็ถือเป็นเรื่องปกติ