บทที่ 816 แจกันหกเหลี่ยมลายดอกไม้กิ่งสีน้ำเงินคราม

พอได้ยินดังนั้น หัวใจของจางเสี่ยวหลงก็เต้นโครมคราม ชื่อของเฉียนหลงนั้นเขาคุ้นหูเป็นอย่างดี ตลอดประวัติศาสตร์หลายร้อยปีของราชวงศ์ชิง ฮ่องเต้พระองค์นี้ทิ้งตำนานไว้มากมายที่สุดแล้ว แค่ตำนานเรื่องการเสด็จประพาสเจียงหนานเจ็ดครั้ง ก็ถูกนำไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์ตั้งหลายเรื่อง! เขาพยายามตั้งสติ ไม่รีบร้อนเข้าไปดูแจกันคู่นั้น แต่เอ่ยถามขึ้นมาว่า "สหายจิน ในเมื่อเป็นของที่ฮ่องเต้เฉียนหลงพระราชทานให้บรรพบุรุษของคุณ ก็ต้องล้ำค่ามากแน่ๆ ตาเฒ่าที่บ้านคุณยอมให้เอามาแลกเสบียงจริงๆ เหรอครับ?"

จินหงเจี้ยนโบกมือไปมา เอ่ยด้วยท่าทีไม่ยี่หระว่า "เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอก ผมบอกตาเฒ่าที่บ้านแล้วว่าจะเอามาแลกเสบียง แกก็พยักหน้าตกลง อีกอย่าง ที่บ้านก็ไม่ได้มีแจกันพระราชทานแค่คู่นี้คู่เดียวซะหน่อย" เขาพูดเรื่องนี้ราวกับเป็นเรื่องปกติธรรมดาอย่างการกินข้าวอาบน้ำ

จางเสี่ยวหลงแอบบ่นในใจ: แม่เจ้า ดูเหมือนฉันจะยังเปิดโลกมาไม่พอสินะ ก็บิดาของจินหงเจี้ยนเป็นถึงเป้ยเล่อนี่นา บรรพบุรุษของเขาก็ต้องเป็นเป้ยเล่ออย่างน้อยๆ แหละ เชื้อพระวงศ์พวกนี้ พอถึงช่วงเทศกาลสำคัญๆ ก็ย่อมต้องได้รับของพระราชทานจากฮ่องเต้แต่ละรัชกาลเป็นเรื่องปกติธรรมดาไม่ใช่หรือไง?