บทที่ 817 มันเผาหอมหวาน

จุดสำคัญที่สุดก็คือ จางเสี่ยวหลงไม่ได้ทำธุรกิจแบบตีหัวเข้าบ้าน เขาต้องการทำธุรกิจนี้ไปในระยะยาว นานๆ จะเจอครอบครัวที่เคยเป็นถึงเป้ยเล่อ แถมยังรู้มาว่าพวกเครื่องลายครามและของเก่าโบราณที่บ้านพวกเขา แทบจะไม่มีที่เก็บอยู่แล้ว แบบนี้จะไม่ให้เขาเอาเสบียงไปแลกกลับมาเก็บไว้ในมิติของตัวเองให้เยอะหน่อยได้ยังไง? รอให้ผ่านไปสักหลายสิบปี แค่หยิบออกไปประมูลเล่นๆ สักชิ้น ก็มีมูลค่าหลักแสนหลักล้านทั้งนั้น ถึงตอนนั้น เขาก็แค่นอนนับเงินสบายใจเฉิบแล้ว!

นั่งคุยสัพเพเหระกันอยู่พักหนึ่ง เมื่อจางเสี่ยวหลงได้ข้อมูลที่ต้องการแล้ว ก็ขอตัวลากลับ "งั้นเสบียงพวกนี้ผมขอรับไว้ก็แล้วกัน เดี๋ยวผมช่วยคุณยกกล่องสองใบนี้ออกไปส่งนะ!" จินหงเจี้ยนช่วยปิดฝากล่องไม้ และเตรียมจะช่วยยก

"สหายจิน ไม่ต้องลำบากหรอกครับ พวกเรามันคนเคยกินความลำบากมาจนชิน เรี่ยวแรงแค่นี้ยังมีอยู่ครับ" จางเสี่ยวหลงปฏิเสธอย่างสุภาพ เขานำกล่องไม้สองใบมาซ้อนกัน แล้วยกขึ้นอย่างง่ายดาย ก่อนจะเดินออกจากห้องไป