บทที่ 823 สถิติของเหล่าเฉินคือหกไม้ติด

"ไม่เป็นไรดีกว่าครับ ขอบคุณครับคุณลุง" จางเสี่ยวหลงปฏิเสธอย่างสุภาพ ก็แหงล่ะ ใจจริงเขาก็อยากจะเปลี่ยนอยู่หรอก แต่คุณลุงเอาแต่พูด ท่าทางไม่ได้ขยับเขยื้อนเลยสักนิด คันเบ็ดในมือของคุณลุงก็ถูกจับไว้แน่นเชียว ไม่มีวี่แววว่าจะส่งมาให้เขาเลยแม้แต่น้อย

"ฮ่าๆ งั้นลุงไม่เกรงใจล่ะนะ" คุณลุงหันหน้ากลับไป ไม่พูดอะไรอีก จดจ่ออยู่กับทุ่นขนห่านในน้ำ จางเสี่ยวหลงก้มมองคันเบ็ดในมือ เป็นคันเบ็ดที่ทำจากไม้ไผ่ลำเล็ก ความยาวไม่ถึงสองเมตร ส่วนที่หนาที่สุดมีเส้นผ่านศูนย์กลางไม่เกินสองเซนติเมตร ส่วนสายเอ็นก็เป็นแบบที่เห็นได้ทั่วไปในยุคนี้ ตัวเบ็ดก็เป็นแบบธรรมดาสามัญที่สุด เผลอๆ อาจจะมีขายอยู่แค่แบบเดียวด้วยซ้ำ! เขาหยิบไส้เดือนสีแดงตัวเล็กจากกล่องบนพื้นข้างๆ มาเกี่ยวที่ตัวเบ็ด ยกคันเบ็ดขึ้น หาผิวน้ำทำเลเหมาะๆ แล้วเริ่มหย่อนเบ็ดตกปลา

สิบนาทีผ่านไป ทุ่นกลับไม่ขยับเลยสักนิด จางเสี่ยวหลงเริ่มสงสัยว่าเหยื่อบนตัวเบ็ดโดนปลาแอบกินไปหมดแล้วหรือเปล่า เขายกคันเบ็ดขึ้นมาดู เหยื่อยังอยู่บนตัวเบ็ด จึงหย่อนเบ็ดลงไปใหม่ ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ทุ่นบนผิวน้ำก็ยังคงนิ่งสนิท จางเสี่ยวหลงถึงได้รู้ว่าสิ่งที่คุณลุงคนเมื่อกี้พูดเป็นความจริง ปลาในทะเลสาบเป่ยไห่นั้นฉลาดเป็นกรด ตกยากตกเย็นจริงๆ แต่พวกแกไม่กินเหยื่อแบบนี้ คิดว่าฉันจะหมดปัญญาแล้วงั้นเหรอ? นั่นคงจะคิดผิดไปแล้วล่ะ รอดูไม้ตายของฉันก็แล้วกัน!