บทที่ 826 ปลาใหญ่ขึ้นฝั่ง

ในตอนนี้ เหล่าคุณลุงนักตกปลากลับมีท่าทีร้อนรนยิ่งกว่าจางเสี่ยวหลงคนที่ตกปลาเฉาตัวใหญ่ได้เสียอีก ราวกับว่าพวกเขาต่างหากที่เป็นคนตกปลาตัวนี้ได้ แต่ละคนทั้งพูดทั้งทำไม้ทำมือ สอนจางเสี่ยวหลงว่าต้องทำยังไง บางคนถึงกับถลกแขนเสื้อ เตรียมกระโดดลงไปช่วยช้อนปลาเลยทีเดียว

จางเสี่ยวหลงอดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม สมาธิของเขาจดจ่ออยู่กับปลาเฉาตัวใหญ่ในน้ำตลอดเวลา ไม่ได้ประมาทแม้แต่น้อยเพียงเพราะมันลอยขึ้นมาเหนือน้ำแล้ว ในจังหวะที่ปลาเฉาตัวใหญ่สะบัดหาง คันเบ็ดในมือของเขาก็ผ่อนลงก่อน แล้วค่อยตวัดขึ้น สายเอ็นตึงเปรี๊ยะอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่ได้ตึงจนเกินไป ด้วยวิธีนี้ อย่างน้อยก็รับประกันได้ว่าตัวเบ็ดจะไม่หลุดออกง่ายๆ และสายเอ็นก็จะไม่ถูกปลาเฉาตัวใหญ่กระชากจนขาด

"ทักษะการตกปลาของพ่อหนุ่มคนนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ ถ้าเป็นฉันล่ะก็ จังหวะเมื่อกี้สายเอ็นต้องขาดผึงไปแล้วแน่ๆ" "ใช่แล้วล่ะ คันเบ็ดในมือเขาเต็มที่ก็ตกปลาใหญ่ได้แค่สี่ห้าจิน ถ้าใหญ่กว่านี้อีกนิด คันเบ็ดก็หักง่ายๆ แล้ว แต่ปลาในน้ำตัวนี้อย่างน้อยๆ ก็ต้องสิบกว่าจิน คันเบ็ดยังอยู่ดีไม่มีรอยร้าวเลยนะ!" "พวกนายดูสิ ปลาเฉาตัวใหญ่หงายท้องแล้ว คราวนี้ไม่รอดแน่" "ปลาเฉาตัวเบ้อเริ่มเลย น่าจะหนักสักยี่สิบจินได้มั้ง?" "เมื่อกี้ใครนะที่หัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ยอมรับว่าพ่อหนุ่มคนนี้ทำลายสถิติของเหล่าเฉิน? แถมยังบอกอีกว่าหกไม้ติดของเหล่าเฉินมีปลาหลีฮื้อตัวใหญ่หนักสามจินกว่า ส่วนพ่อหนุ่มคนนี้มีแค่ปลาจี้ฮื้อตัวละประมาณครึ่งจิน" "ฮ่าๆๆ คนที่นายพูดถึงก็คือพี่ชายคนนี้นี่แหละ คราวนี้พ่อหนุ่มคนนี้ตกได้สิบเจ็ด... อ้อ ต้องนับเป็นสิบแปดไม้ติดแล้วล่ะ ถ้ารวมปลาตัวใหญ่ตัวนี้เข้าไปด้วย ก็ทิ้งห่างเหล่าเฉินไปเป็นแสนโยชน์แล้ว" "ฮึ พวกนายก็อย่าเพิ่งดีใจไปหน่อยเลย ปลาเฉาตัวใหญ่นี่ยังอยู่ในน้ำอยู่เลยนะ!"