บทที่ 837 กล้าย่องเข้ามาในห้องฉันงั้นเหรอ

"กิ๊ว~" ฝูงนกอินทรีทองพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

"อืม พวกแกล้วนเป็นเด็กดีที่เชื่อฟัง! คราวหน้าฉันจะปล่อยให้พวกแกออกไปเล่นข้างนอกให้หนำใจเลย" จางเสี่ยวหลงหยอกล้อฝูงนกอินทรีทองและเหยี่ยวสัตว์เลี้ยงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแวบมาปรากฏตัวที่มิติชั้นที่ห้า

ริมฝั่งทะเลอันกว้างใหญ่ พื้นที่ของดงต้นอ้อขยายกว้างขึ้นอีกเล็กน้อย ฝูงนกนางนวลกำลังโบยบินอยู่ไม่ไกลจากแนวชายฝั่ง พอเห็นจางเสี่ยวหลงมาถึง ร่างของพวกมันก็ชะงักงันไปชั่วขณะ และมีอาการร่วงหล่นลงมาอย่างเห็นได้ชัด แต่ไม่นาน พวกมันก็กระพือปีกอีกครั้ง ทรงตัวได้มั่นคง และไม่ร่วงหล่นลงมาอีก