บทที่ 850 เธอรออีกสักสองสามวันค่อยกลับไป

หูจื้อเฉียงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ โบกมือเป็นเชิงบอกให้จางเสี่ยวหลงทำตัวตามสบาย ไม่ต้องเป็นทางการขนาดนั้น

"จริงสิครับท่านรัฐมนตรี ถ้างั้นพรุ่งนี้ผมก็กลับได้แล้วใช่ไหมครับ?" การจากอำเภออันผิงมาในครั้งนี้ก็ปาเข้าไปสิบกว่าวันแล้ว จางเสี่ยวหลงรู้สึกคิดถึงบ้านขึ้นมาจริงๆ แถมการกลับไปครั้งนี้ ยังต้องเข้าป่าไปอีกรอบ แล้วก็ต้องไปเป็นเพื่อนหลี่เชี่ยน เดินทางไปที่เมืองตงหนิง เพื่อเอาโสมป่าอายุสองร้อยปีไปมอบให้คุณปู่ของเธออีก เขาจึงจำใจต้องรวบรวมความกล้า เอ่ยถามคำถามนี้ออกไป

"เธอเพิ่งเคยมาเมืองหลวงเป็นครั้งแรก อยู่ที่นี่ต่ออีกสักสองสามวันเถอะ รอให้คุณน้าสวีของเธอเตรียมของฝากขึ้นชื่อของเมืองหลวงเสร็จเรียบร้อยแล้ว ค่อยกลับไปก็ยังไม่สาย" หูจื้อเฉียงปรึกษากับภรรยาเรียบร้อยแล้ว ที่บ้านรับทั้งปลา เนื้อหมูป่า ไก่ป่า และกระต่ายป่าจากเสี่ยวหลงมาตั้งเยอะ ในสถานการณ์ปัจจุบันที่เสบียงขาดแคลน ของที่เสี่ยวหลงให้มาล้วนเป็นของที่หาได้ยากยิ่งทั้งนั้น พวกเขารู้สึกอยู่ตลอดว่าควรจะหาของตอบแทนจางเสี่ยวหลงบ้าง เมื่อพิจารณาว่าเสี่ยวหลงมาจากมณฑลเหลียวเป่ย ก็เลยอยากจะหาของฝากขึ้นชื่อของเมืองหลวงให้เขาสักหน่อย