บทที่ 852 ซุนเสี่ยวเซิ่งผู้ตั้งใจ

ต้องยอมรับเลยว่าปิ่งเนื้อนั้นหอมมากจริงๆ แถมยังปรุงรสมาได้อร่อยกลมกล่อมสุดๆ จางเสี่ยวหลงจัดการฟาดปิ่งเนื้อชิ้นหนึ่งเรียบภายในสามสี่คำ "อุ๊ย ลืมเหลือไว้ให้แกเลย!" "เจี๊ยกๆ..." "อะไรนะ? แกไม่กินเหรอ? เอาน่า อย่างน้อยก็ลองชิมดูหน่อยสิ!" "เจี๊ยกๆ..."

ซุนเสี่ยวเซิ่งปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง มันก้มหน้าก้มตาทอดปิ่งเนื้อชิ้นต่อไป ท่าทางเริ่มทะมัดทะแมงคล่องแคล่วขึ้นเรื่อยๆ จางเสี่ยวหลงถึงกับหมดคำพูด ช่วยไม่ได้นี่นา ใครใช้ให้สัตว์เลี้ยงของเขาเป็นพวกกินผลไม้กันล่ะ! ปิ่งเนื้อน่ะมันไม่ชอบกินหรอก "โชคดีนะที่ในมิติของฉันมีผลไม้เยอะแยะ เดี๋ยวฉันเอามะม่วงให้แกกินสักลูกก็แล้วกัน มะม่วงสุกคาต้นเลยนะ ทั้งหอมทั้งหวานเลยล่ะ"

พูดจบ มะม่วงสีแดงอมเหลืองลูกหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของจางเสี่ยวหลง เขาตั้งจิตเพียงวูบเดียว พลังแห่งมิติก็จัดการปอกเปลือกมะม่วงออกจนหมด เผยให้เห็นเนื้อสีเหลืองทองน่ากินอยู่ด้านใน "เจี๊ยกๆ..." "อะไรนะ? แกยุ่งอยู่เหรอ? ฉันรู้ว่าแกยุ่งอยู่ แต่นี่ฉันเอามาจ่อถึงปากแล้วนะ? เห็นแก่หน้าฉันหน่อย กัดสักคำเถอะน่า!" "เจี๊ยกๆ..." "หา? เวลาทำงานต้องมีสมาธิ ไม่อย่างนั้นจะทำอาหารออกมาไม่ดีงั้นเหรอ?" "เจี๊ยกๆ..." "เอ๊ะ? ฉันเคยพูดแบบนั้นด้วยเหรอ? แกแน่ใจนะว่าเป็นคำพูดของฉัน... งั้นก็ได้ แกไม่กินฉันกินเองนะ!"