บทที่ 853 ถิ่นของนายท่านห้าหวัง

จางเสี่ยวหลงหิ้วตะกร้าไม้ไผ่เดินไปข้างหน้า ถึงแม้จะมีผ้าคลุมปิดทับไว้ แต่พอลมพัดผ่านมาเบาๆ กลิ่นหอมกรุ่นของปิ่งเนื้อก็ยังคงเล็ดลอดออกมาตามรอยต่อกว้างๆ ของตะกร้าไม้ไผ่อยู่ดี ดังนั้น พ่อค้าแม่ค้าที่ตั้งแผงแลกเปลี่ยนของอยู่สองข้างทาง จึงได้กลิ่นหอมนี้อย่างรวดเร็ว

"แม่เจ้า ใครมันช่างไร้ศีลธรรมแบบนี้เนี่ย? ถึงได้เอาปิ่งย่างมาเดินโฉบไปโฉบมาในตลาดมืดเวลานี้?" "ซี๊ด... นี่นายก็ได้กลิ่นหอมของปิ่งเหมือนกันเหรอ? เมื่อกี้ฉันยังนึกว่าตัวเองหิวจนตาลาย ถึงได้แว่วกลิ่นปิ่งหอมๆ ซะอีก!" "โครก..." "...คราก..." "โครกคราก..." นี่ก็ปาเข้าไปกลางดึกแล้ว ปกติมื้อเย็นแต่ละคนก็กินกันไม่อิ่มท้องอยู่แล้ว พอมาได้กลิ่นปิ่งหอมยั่วน้ำลายแบบนี้ ใครมันจะไปทนไหวล่ะ? นี่ไง... ท้องของหลายๆ คนเริ่มประท้วง ส่งเสียงร้อง "โครกคราก" ดังขึ้นเป็นระยะๆ

"โอ๊ย ฉันทนไม่ไหวแล้วโว้ย กลิ่นมันหอมเกินไปแล้ว ขอถามหน่อยเถอะว่าสหายท่านไหนกำลังกินปิ่งอยู่ ช่วยกินให้เสร็จก่อนค่อยมาเดินตลาดมืดได้ไหม!" "ถ้าฉันได้กัดปิ่งหอมๆ แบบนี้สักคำล่ะก็ นอนหลับฝันดีจนต้องหัวเราะออกมาแน่ๆ" "พวกนายเห็นไหมว่าใครกำลังกินปิ่งอยู่?" "ทำไมล่ะ? หรือว่านายคิดจะไปแย่งเขากินงั้นเหรอ?" "ปะ...เปล่าซะหน่อย... ฉันกะจะเอาคูปองเสบียงไปแลกปิ่งเขามากินสักชิ้นต่างหาก!" "ฉันว่านายคงไม่มีความกล้าพอหรอก ที่นี่มันถิ่นของนายท่านห้าหวังนะ ใครกล้าแหกกฎ มีหวังโดนหักกระดูกสักสองสามท่อนแน่" "ใช่ๆๆ พวกเราล้วนเป็นคนที่รู้กฎระเบียบกันทั้งนั้น" "..."