บทที่ 869 ชามในวังโต่วไฉ่สิบสองใบแห่งรัชศกเฉิงฮว่า

จางเสี่ยวหลงคิดในใจว่า: ก็มีแค่ในช่วงสองปีนี้เท่านั้นแหละ ที่ฉันจะสามารถใช้เนื้อหมูป่าในมิติของตัวเอง ไปแลกเปลี่ยนสิ่งของที่ต้องการได้อย่างอิสระเสรี รวมถึงของล้ำค่าหายากในร้านขายของเก่าพวกนี้ด้วย ถ้าปล่อยให้เวลาผ่านไปอีกสักหลายปี พอวิกฤตการณ์ขาดแคลนเสบียงคลี่คลายลง ก็คงไม่สามารถทำอะไรได้ง่ายๆ แบบนี้อีกแล้ว

"ที่นายพูดมามันก็พอมีเหตุผลอยู่นะ เพียงแต่..." "สหายครับ คุณไม่ต้องลังเลแล้วล่ะครับ ลองดูของในร้านเราตามสบายเลย ถ้าเจอชิ้นไหนที่ถูกใจ ผมจะหาวิธีแลกให้คุณเอง"

"เอ่อ..." จางเสี่ยวหลงเปิดกระสอบป่านเพื่อมองดูเนื้อข้างใน สลับกับมองดูชาม จาน แจกัน และเครื่องลายครามอื่นๆ ที่ตั้งโชว์อยู่ในร้าน รวมถึงเฟอร์นิเจอร์ไม้ เครื่องหยก เครื่องทองเหลือง และอื่นๆ อีกมากมาย "ของในร้านพวกนายมีแค่นี้เองเหรอ?"