บทที่ 870 ผู้อำนวยการเฝิง ผมอยากไปดูงานที่หมู่บ้านจางจวง

"สหาย คุณดูให้ดีสิครับ ตรงนี้มีสิบสองช่อง ด้านในก็มีชามวางอยู่สิบสองใบ แบบนี้จะนับว่าไม่ครบชุดได้ยังไงล่ะครับ?" หลี่ต้าเป่านึกไม่ถึงช่องโหว่ในคำพูดของตัวเองไปชั่วขณะ จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"มันไม่ใช่แบบนั้นสิ ฉันหมายความว่าในบัญชีของร้านชิ่งเป่าจาย ลงบันทึกไว้แค่ชามสิบใบใช่ไหมล่ะ? เพราะงั้น ตามหน้าบัญชีมันก็ไม่ควรจะเป็นของครบชุดสิ ถ้าฉันจ่ายเงินให้นายในราคาของครบชุด ผู้จัดการของพวกนายมาตรวจเจอความผิดปกติเข้าจะไม่แย่เอาเหรอ? แบบนั้นก็เท่ากับฉันทำร้ายนายสิ ขืนนายต้องมาตกงานเพราะเรื่องนี้ มันคงไม่ค่อยดีเท่าไหร่หรอกมั้ง?"

จางเสี่ยวหลงไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองอะไร เพราะถึงยังไง การกระทำของอีกฝ่ายก็จับพลัดจับผลูเปิดโอกาสให้เขาได้สะสมเครื่องกระเบื้องในวังแบบครบชุด เพียงแต่ติดตรงที่อีกฝ่ายดันมาเล่นแง่ใช้เล่ห์เหลี่ยมกับเขา ก็ต้องสั่งสอนกันสักเล็กน้อย จะได้ไม่ปล่อยให้หมอนี่ได้คืบจะเอาศอก แล้วเอาไปทำแบบนี้กับคนอื่นอีกในวันข้างหน้า