บทที่ 872 ตามหาร้านตีเหล็ก

โต๊ะยาวไม้ฮวงฮวาลี่แผ่นเดียวถูกจัดวางไว้ตรงกึ่งกลางของผนังฝั่งที่หันหน้าตรงกับประตู โต๊ะแปดเซียนถูกวางไว้ชิดกับกึ่งกลางของโต๊ะยาว ด้านข้างทั้งสองฝั่งจัดวางเก้าอี้ไท่ซือฝั่งละตัวในตำแหน่งที่หันหน้าออกไปทางประตูได้ เก้าอี้มีพนักแขนทั้งแปดตัวถูกจัดวางตั้งฉากกับเก้าอี้ไท่ซือทั้งสองตัว โดยวางไว้ฝั่งละสี่ตัวหันหน้าเข้าหากันพอดี ฉากกั้นไม้ขนาดใหญ่ถูกจัดวางไว้ไม่ไกลจากประตูทางเข้า ช่วยบดบังสายตาจากภายนอกได้อย่างสมบูรณ์แบบ แท่นวางแจกันสองตัวถูกจัดวางไว้ตรงมุมผนังฝั่งทิศตะวันออกและทิศตะวันตกของโต๊ะยาว ส่วนโต๊ะยาวตัวเล็กอีกสองตัวถูกจัดวางไว้ชิดผนังด้านหลังเก้าอี้มีพนักแขน

"แม่เจ้า ความรู้สึกตอนได้นั่งบนเก้าอี้ไท่ซือนี่มันไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นผู้นำครอบครัวที่คอยออกคำสั่งเลยแฮะ" จางเสี่ยวหลงนั่งลงบนเก้าอี้ไท่ซือฝั่งทิศตะวันออก ซึมซับประสบการณ์แปลกใหม่ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน "น่าเสียดายที่ตอนนี้ฉันเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดในบ้าน ถ้าเกิดรอให้ฉันอายุสักเจ็ดแปดสิบ ลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง แล้วค่อยมานั่งตรงนี้ มันน่าจะเข้ากันมากกว่านะ!" "รอให้ถึงตอนนั้น เมียฉันก็นั่งอยู่ฝั่งขวามือ ลูกชายกับลูกสะใภ้นั่งบนเก้าอี้มีพนักแขนทั้งแปดตัวนั่น ส่วนหลานปู่หลานย่า... เอ่อ จะให้พวกเขายืนกันหมดเลยเหรอ?"

จางเสี่ยวหลงส่ายหน้าทันที "แบบนั้นไม่ได้หรอก ล้วนแต่เป็นหลานปู่หลานย่าของฉัน จางเสี่ยวหลง ทั้งนั้น ฉันรักและเอ็นดูพวกเขาจะตายไป จะปล่อยให้พวกเขายืนได้ยังไงกัน?" "งั้นฉันก็ต้องจัดห้องโถงกลางให้มันใหญ่กว่านี้หน่อยสิ? หาเก้าอี้มาเพิ่มอีกสักหน่อย พวกเขาจะได้นั่งคุยกันสบายๆ" "แม่เจ้า ความรู้สึกนี้มันดีจริงๆ แค่คิดก็ทำให้ฉันตั้งตารอแล้วสิเนี่ย!" "เมื่อก่อนตอนที่ไปเที่ยวตามสถานที่ทางประวัติศาสตร์ อาจจะเพื่อเป็นการปกป้องโบราณวัตถุ เขาก็เลยมักจะขึงเชือกกั้นสีแดงไว้ตรงประตู ไม่ให้นักท่องเที่ยวเข้าไปข้างใน ทำได้แค่ยืนดูอยู่ตรงประตู ย่อมไม่มีทางได้สัมผัสถึงความรู้สึกแบบนี้แน่นอน"